Gillan - Double Trouble (1982)

Een combinatie van studio- en liveplaat. Ian Gillan bracht binnen een jaar alweer een opvolger van het goed verkochte Future Shock uit. De man was vrij produktief zonder dat de kwaliteit er veel onder te lijden had. Alleen de nummers Restless en Nightmare vallen me vanwege de radio-vriendelijkheid wat tegen. De rest mag er wel wezen,het is allemaal weer vrij stevig en vertrouwd. Ian zijn stem is hier wel aan de rauwe kant; veel rust kregen zijn stembanden dan ook niet. Op dit album heeft gitarist Bernie Tormé plaatsgemaakt voor Janick Gers. Echt veel credits voor de nummers heeft Gers nog niet maar hij zet wel een lekker zwaar geluid neer. Een nummer als I'll Rip Your Spine Out klinkt echt vet.
Op de liveplaat is het bluesgerichte If You Believe Me nog een opname met de oude gitarist.
Een integraal optreden met Gers krijg je dus niet te horen; het is een gedeelte uit het optreden van het Reading Festival op 22-08-1981. Er is opvallend veel soloruimte voor de muzikanten te horen, zoals een bassolo aan het begin van New Orleans. Mischien had Ian zijn stem wat rust nodig. Zo krijg je in ieder geval niet veel nummers uit zijn rijke repertoire te horen.
Op CD gooien ze er dan nog allerlei livenummers als bonus achteraan. Zowel van het hoofdconcert als van een jaar eerder.

Ik vond het maar raar in 1981. Een dubbelelpee die zowel een studio- als een liveplaat bevatte. Een hybride album, maar die term kende ik toen vermoedelijk nog niet. De scepsis werd verhoogd door het feit dat gitarist Bernie Tormé plaats had gemaakt voor ene Janick Gers. Op het studioalbum staan bovendien geen composities van Tormé, waarmee zijn invloed spoedig was verdampt. Alleen op de liveplaat bleek zijn erfenis met vier songs mede van zijn hand én een nummer waarop hij zelf speelde.

Met al mijn scepsis viel de plaat niet tegen. Stevig is ie zeker, zij het niet zo snel als de voorganger. Ian Gillan zingt en schreeuwt weer regelmatig de longen uit zijn lijf met alle kracht die hij bezat. Bovendien bleek die Gers eveneens een goede gitarist te zijn, die qua soleren bovendien een niet-onverdienstelijk zoon van Ritchie Blackmore leek met eenzelfde soort timing. Alsof Gillan iets van de oude magie wilde terughalen. Toch krijgt toetsenist Colin Towns de meeste ruimte voor soleren.

De studioplaat bevatte 8 nummers, vier per zijde. Favoriete nummers: op de A-zijde Restless, Men of War en Sunbeam met in het laatste nummer zo’n Blackmoriaanse gitaarsolo.
Op de B-kant Life Goes On met opnieuw zo’n solo en Born to Kill: net als op de vorige albums is dit het epische nummer dat iedere Gillan bevatte, steevast met een lang en intrigerend toetsenintro. Hier klinkt een vleugje jazz door in het pianospel, wat ik inmiddels goed kan waarderen. De invloed van Towns op de muziek van (de groep) Gillan kan niet worden onderschat. Later in het lied wordt het ouderwets snel, wat me direct beviel.

Met de liveplaat kon ik minder: twee klassiekertjes uit de rock ‘n’ roll, mwah. Ik hoorde liever de eigen composities en drie daarvan hoorden niet bij mijn favorieten. Maar goed, eigenlijk kreeg je deze plaat er in de winkel gratis bij, al moest ik bij het lenen wel de dubbele huurprijs betalen.
Nieuw was voor mij Mutually Assured Destruction met een ironische introductie van de zanger over zijn contacten met de presidenten van de V.S. en de U.S.S.R. Lekkere gitaarsolo alweer, die Gers was gewoon goed! De boodschap van het nummer over “mushrooms in the sky” kwam aan. Helaas momenteel weer akelig actueel.

Met de bonussen die ik op streaming aantref ben ik zeker content. Spanish Guitar bevat sterk akoestisch gitaarwerk, de extra livenummers had ik liever meteen op de oorspronkelijke elpee gehoord.
Resumé: niet zo goed als de vorige twee albums, maar dik okay. Mijn drieëneenhalve ster betreft de oorspronkelijke dubbelelpee, met de levendige bonussen mag er zeker een halfje bij.