Verzamelaars, vroeger kocht ik niks anders, nu koop ik liever albums. Onvolledige nummers die dikwijls random door elkaar gesmeten zijn. Een gevarieerd aanbod, dat wel, maar meestal wil dat ook maar zeggen dat er een hele hoop rommel op staat die er niet thuishoort. Maar ja, Third Movement blijft een apart label, en met nieuw werk van Void, Peaky en N-Vitral kan je het toch niet zomaar links laten liggen.
Het zijn dan ook deze drie die het album de moeite waard maken. Allereerst Void met een ietwat kalmer nummer (vandaar ook z'n Labyrinth alias). Klinkt een beetje als "Miners ...", maar wat meer straight-forward. Niet dat het een gewoon beuknummer is natuurlijk, daarvoor zit het net allemaal iets te ingenieus in elkaar. Mooie waves, spiffy melodietjes en heerlijke backing. Een man waar je altijd op kan rekenen. Andere topper is ongetwijfeld Pidikkeen. Ongelooflijk wat een geluid Peaky toch telkens weer weet te produceren. Samples die ongelooflijk schraal en kil klinken. Van warmte geen sprake, enkel ijzige electronic met een laag dist om U tegen te zeggen. Fenomenale techno dit. Nuppi Eikaanny spreekt mij net wat minder aan, en wel om die funky sample die doorheen de track loopt. Beetje jammer, maar 't kan niet altijd raak zijn. Laatste track die echt de moeite is, is Telladge. N-Vitral is ook al een tijdje onder de grote jongens op het TTM label, en toont nog maar eens waarom. Anders dan de rest, niet snel, maar wel loeiharde techno met lekkere grove hihats en heel wat background geklooi.
Naast deze nummers zijn er ook nog enkele gewone goeie tracks te vinden. End Of Tomorrow is grappig op z'n eigen manier. Redelijk clean, maar een leuk technomelodietje, zeker als het halverwege wat opgesmukt wordt. Stevige doorstamper die als techno-darkcore link wonderen kan verrichten. En natuurlijk Producer's samenwerking met Promo. Al zou ik hem veel liever eens zien testen met de groten van TTM. Void Vs Producer of Peaky Vs Producer. Zou heel wat meer vuurwerk kunnen opleveren. En laat ik Painting Outside van D-Passion er ook maar bijrekenen. Geen supertrack, zeker niet wanneer je het hoort tussen een hele hoop ander D-Passion spul, maar opzichzelf nog een aardig trackje dat enkele leuke, dansbare passages heeft.
Dan de tegenvallers. Simpel eigenlijk, neem gewoon het Promo werk van deze CD, en je kan alleen maar concluderen dat Promo maar beter (even ?) kan stoppen met tracks producen. Constant Filth is niet meer dan veel lawaai, Credit Is Due een saaie track, zeker in vergelijking met eerder Rude Awakening werk, en Take It Personal hoort eigenlijk in het volgend rubriekje thuis ... domme, idiote kleuter hardcore, dat mooi naast Paul Elstak kan gedraaid worden. Verder kunnen Drifting Away en At War Again ook voor geen meter overtuigen. Beetje saaie filler allemaal.
En als laatste blijven Osiris en Unexist over ... wat kan je zeggen over zo'n nummers. Vraag me af waarom die eigenlijk op het TTM label dingen producen. Beetje geld binnenbrengen zodat de rest z'n ding kan doen hoop ik dan maar. Zal zo wel iets zijn, want kwalitatief brengt het echt niks bij. Allesbehalve een verrassende verzamelaar dus. Zij die het album moesten redden, redden het, zij die gedoemd waren het te verpesten, verpesten het. Laat me toch vooral het goede bijblijven. 3.5*, voor de Peaky's, Voids en N-Vitrals op deze wereld.