Abattoir - The Only Safe Place (1986)

Net als bijvoorbeeld Armored Saint trok Abattoir zich niet te veel aan van al het thrash en speed metal geweld midden jaren tachtig.

Hoewel het er af en toe wel snel tegenaan gaat ligt de nadruk steeds op de song, de opbouw en de melodie ervan. Wat productie betreft klinkt dit zoveel jaren na de feiten nog steeds prima en vooral de sprankelende solo's en heerlijke zangstem maken van deze plaat een pareltje dat de tand des tijds met glans heeft doorstaan.

Een aanrader voor wie van metal met een zuiver rockgehalte houdt, zoals het eerder genoemde Armored Saint, of bijvoorbeeld Metal Church ten tijde van Blessing in Disguise.

Bring on the Damned is één van de lekkerste en smeuïgste snelle openers die je kunt vinden in metalland. Het zou zo op After the Fall From Grace van Savage Grace kunnen staan. Een dikke twintig jaren geleden stond dit op één van mijn cassettes, klinkt nog altijd even goed als toen.

Waarvan akte.
Vandaag sinds lange tijd weer eens een rondje laten draaien. Ik kocht het album ergens in de jaren 90 met Vicious Attack in het achterhoofd. Aanvankelijk was ik nogal teleurgesteld over het feit dat de ruwe speedmetalbenadering van het debuut is ingeruild voor een iets nettere en meer afwisselende stijl. Dat gevoel verdween al snel omdat de uitwerkingen van de songs inderdaad dik in orde zijn. Vocalist Mike Towers is ook nog eens vele malen beter dan Steve Gaines, die Vicious Attack inzong. Al met al is dit dus zeker geen miskoop geweest.

Als debuutalbums jonge snaken laten horen na een eerste studio-ervaring, dan laat de opvolger en/of opvolgers dikwijls ervaren muzikanten horen. De binnenkant van een studio is niet meer nieuw, ze hebben al één of meerdere concertreeksen ondernomen in het voorprogramma en… ze leren bij.

Ervaring brengt meer professionalisme teweeg en minder onstuimigheid. Bij de eerste moet het rap gaan, bij de tweede is er al meer tijd en geld om ideeën uit te werken. Zo ook hier want de zuivere speed metal van de eersteling verdwijnt iets naar de achtergrond maar daar tegenover staat ook wat: goede songs, altijd al het belangrijkste geweest, daar blijf ik bij. Van de glorieuze opener Bring on the Damned tot de snelle afsluiter van dit album hoor je heerlijke songs van dat tijdperk. De intro en outro laat ik even buiten beschouwing. Blijft één van mijn doelen om binnen te doen op vinyl bij voorkeur.

Wie weet waar de outro 'Saloon' vandaan komt? Op de master op Discogs staat ie niet, op EM-MA ook niet, maar ik wil 'm ook niet zomaar weghalen als er een goede reden voor is (cd-uitgave? heruitgave?).

Dat is het piano outro waarmee het album afsluit. Staat niet achter op de hoes, wel op het label van de lp op Noise. Op de US versie (op Combat) staat het niet op het label maar je ziet op de foto wel dat het outro op de lp staat. De tijdsduur wordt dan bij Night of the Knife geteld. Waar de titel Saloon vandaan komt weet ik niet. Staat nergens iets van op Discogs en ik vind er ook niks van terug op de rest van tinternet.

Ofwel de titel veranderen naar Piano Outro, of verwijderen en de tracktijd van Night of the Knife aanpassen, is mijn idee.

Bronnen:
Noise
Combat

Het outro komt net voorbij hier, de titel 'Saloon' snap ik op zich wel - kon me dat helemaal niet meer herinneren... Ik zou voor de 2e optie die jij noemt gaan.

Dat is inderdaad wel de meest logische keuze want volgens Discogs de oorspronkelijke versie.

Op de achterkant van de LP staat het outro niet vermeld. Op het label inderdaad wel als " Piano Outro"

Op de cd (ik heb de century media re-issue) is er helemaal geen vermelding van dit outro. Op Spotify is het outro gekgenoeg weer als apart nummer gecategoriseerd onder de titel "The Entertainer-Outro".