Sunrise Avenue - Unholy Ground (2013)

Het nieuwe album van Sunrise Avenue schijnt een mix aan muziekstijlen te worden, van pop naar rock via country naar Southern rock. “Er is geen typische muziekstijl die je op Sunrise Avenue kunt toepassen.” Dit vertelt Samu Haber over het nieuwe album.

Dit belooft wat voor het album, die ruim 2,5 jaar na ‘Out Of Style’ verschijnt. Wanneer ik luister naar de verschillende nummers kom ik tot de conclusie dat ze wel ietsjepietsje overdreven hebben. Het album is meer een bijeengeraapt zooitje aan keyboard-effecten, die ze toepassen op nummers in hun oude stijl met een vleugje Bon Jovi. Wat in principe pop/rock/country wel beslaat, daar hebben ze gelijk in.

Het titelnummer Unholy Ground is lekkere rock, en ik heb het idee dat ze eindelijk naar een hoger niveau Engels zijn geklommen. Helaas is dat niveau bij de rest van de nummers weer gedaald. Tot zover het goede begin.

Het jammere aan dit album is dat er te weinig variatie in tempo in zit. De meeste nummers zijn uiteindelijk in hetzelfde tempo beland. Ze zijn losgegaan op onnodig instrumenten- en effectengebruik, zoals het bigband-refrein in ‘Letters in the Sand’ en de effecten in veel andere nummers, er zijn soms wat stereotype nummers als ‘Little Bit Love’, het veelbelovende stevige begin van ‘I Can Break Your Heart’ moet helaas plaatsmaken voor weer een rustiger couplet, zoals ook goede nummers afgesloten worden met een bizar en vaag einde. Met de teksten zijn ze niet heel erg creatief, het refrein blijft oneindig herhaald worden en ook de coupletten zijn veelal herhalingen.

Ze lijken het weer goed te maken met het eenvoudige nummer ‘Girl Like You’, waarin de simpele pianomelodie goed past bij de zang, alleen jammer dat ze het niet eenvoudig houden, maar het halverwege bijna canongewijs verpesten. ‘Hurtsville’ is wél een goede ballade met een geladen tekst over de eenzaamheid van het touren, die qua melodie, tekst en emotie goed afgesloten wordt.

Hoe dan ook wil ik het album niet afschrijven. Zanger Samu Haber weet met zijn (ietwat nasale) stem heel goed emoties over te brengen, waarin af en toe een rauwe uithaal zit. De zelfgeschreven teksten bevatten zeer persoonlijke elementen, die weer perfect bij die emoties passen. Het is zo persoonlijk dat, zoals in elke cd, de fans zich overal wel in kunnen herkennen. Dit is de kracht van de band, het zijn niet zomaar nummers die de band voor hun neus gedrukt krijgt, het zijn persoonlijke verhalen die ze goed over weten te brengen.

Ik zou zeggen, ze kunnen echt wel goede muziek maken, Popgasm, de tweede cd was daar een duidelijk bewijs van. Helaas heeft dat experimenteren niet veel positiefs opgeleverd. Ik had er echt veel meer van verwacht. Hopelijk maken ze het de volgende keer goed.