Lisa Stansfield - Seven (2014)

Lekkere popsoulplaat. Lisa Stansfield kan eigenlijk best erg goed zingen. Hier en daar doet de muziek me erg denken aan Incognito.

Typisch britse soul/funk dus. Niets vernieuwends.

Leuk dat je over je grenzen heenkijkt, maar om met de geografiemetafoor door te gaan is het alsof je naar Euopa aan het kijken bent met een atlas van voor 1989.

Toevallig is 1989 ook het jaar van Lisa's debuut (zowel solo als part of Coldcut, een band die heel lastig te categoriseren is). Lisa Stanfield's stem is soulful, maar dat maakt het nog geen soul, laat staan funk - max. de honky (prog) versie ervan. Voor mij is het veelal Slick Rick's trick, hap-slik-wegmuziek die weinig met da real Atlantic (etc) en P-funk (bijv) thing te maken heeft.

Tussen deze en die ervoor zit 10 jaar en dat geeft al aan - een understatement van jewelste - dat LIsa zich niet echt heeft kunnen wentelen in publieke belangstelling. Tevens is het een teken des tijds dat 'men' het aandurft om een dergelijk middelmatig kattenbrokalbum - je snapt 'em vast wel - uit te brengen.

Ik gooide het eigenlijk ook een beetje op de hoop van Incognito. Brand New Heavies mag ook wel genoemd worden.

Dat het niets met echte funk of soul te maken heeft besef ik wel degelijk.

Maar binnen de kaders van de pop, klinkt de muziek lekker upbeat funky en is de stem van Stansfield lekker soulvol.

Edit: popsoul zoals Wet Wet Wet ook popsoul genoemd kan worden.

(leuke plaat voor de feestdagen)

Dat werd ook wel aangeduid als Acid Jazz of Jazz-dance. Daartoe wordt ook Jay Kay (Jamiroquai) gerekend, die in eerste instantie aan the one and only Stevie Wonder doet denken (maar dat stopt snel als Jay's geluid eenmaal dichtslibt). Young Disciples kan je ook noemen, The Herbaliser en Galliano; het grote verschil tussen bijv Incognito en BNH en Young Disciples is dat de laatste twee gevarieerder musiceren. Interessante labels die in die tijd (1990): Talkin' Loud en Ninja Tune.



Dat van die stem en soulful zijn mijn letterlijke woorden. Wet wet wet, imo? Kleffe meuk voor bakvissen.

Ik weet dat je van muzikantenmuziek houdt en daarom gaf ik je ook hierboven wat namen en labels - kijk maar eens naar eea.

Beste Mjuman. Ik houd van alle muziek, ook muzak.

Overigens ben ik met het Acidjazz en Jazzfunk genre meer dan bekend. Om op te scheppen: ik heb een stuk of 100 cd's en lp's van Jamiroquai, maar ook DJ Guru's Jazzamatazz, Soulive, Groove Collective, Brooklyn Funk Essentials, RH Factor, en alles wat ook richting hiphop neigt zoals Common, The Roots, of experimentele muziek als Zap Mama en Erykah Badu.

Ik heb zelfs zelf in hiphop en jazzfunkbands gespeeld. Talkin' Loud is een label dat mij veel zegt, ik heb dan ook veel van bijvoorbeeld 4Hero (organische drum&bass/soul/r&b) en Roni Size (bijv. Reprazent).

Platen die ik hoog aanschrijf zijn bijvoorbeeld die van Jamiroquai, Soulive, Groove Collective, Booklyn Funk Essentials, RH Factor, Liquid Soul (aanrader!!), James Taylor Quartet, New Jersey Kings, Lettuce (spin-off van Soulive), Stanton Moore, Kombo, Charlie Hunter Quartet, Garage a Trois, Erik Truffaz (Hardbop met hiphop en D&B elementen).

Daarnaast houd ik ook van veel IDM, en ook als bijvoorbeeld D&B-artiesten flirten met 70's funk zoals LTJ Bukem en 4Hero.

Galliano kende ik al, maar weet niet meer wat ik er van vindt. Young Disciples zegt mij vaag iets, en Herbalizer ken ik totaal niet.
Ik zal eens op zoek gaan. Maar ben na het beluisteren van dit lekker popplaatje al weer kneedeep in de spacerock/ambient gestapt vandaag.

Van alle bands die ik noemde ben ik vaak één van de weinige kenners/luisteraars hier op de site.

Fantastische comeback CD van Lisa Stansfield. Ik volg haar sinds 1989. Toen in het einde van dat jaar All Around The World uitkwam op single was ik meteen verkocht en verliefd op haar stem. Wat een soul heeft zij in haar stem.

De eerste single Can't Dance was al een heel fijn voorproefje voordat dit album uitkwam. Het album bevat lekkere disco/pop songs als Carry On en So Be It en ook zijn het bluesy Stupid Heart en het jazzy Why erg fijn. En luister ook eens naar het zwoele The Crown.

Lisa bewijst dat ze nog wel degelijk de stem heeft die ze in de jaren '90 had, maar toch moet ik eerlijk bekennen dat haar stem soms knijpt. Desalniettemin is het helemaal top dat ze na zoveel jaar weer eens een CD uitbrengt.

4*