Richard Wright - Broken China (1996)

Eigenlijk best jammer dat over het algemeen alleen de solo albums van Gilmour en Waters veel aandacht krijgen. Dit solo-werkje van de toetsenist van Pink Floyd is minimaal van hetzelfde niveau. Uiteraard ligt het accent veel op de toetsen, maar daar weet Wright toch een mooie, atmospherische plaat mee te bereiken.

Heldere analyse van Kasperbert.Hoef ik eigenlijk niets meer aan toe te voegen.Doe ik dus ook niet.

Ook ik ben het ermee eens, maar de realiteit is dat met name hapklare broken gretig aftrek vinden. Niet dat ik daarmee al het solowerk van Gilmour tekort wil doen, maar ik vind dit toch muziek van net niveau hoger, zeker wat inhoud betreft.

Er zit een nieuw album van Wright aan te komen en daar kijk ik zeer naar uit.
'Broken china' is een album dat ik in de afgelopen tien jaar ben blijven draaien en het verveelt mij nog steeds geen seconde. Zeer veel hogtepunten, waaronder het duet met Sinead O'Connor, 'Reaching for the rail'.

Je hoeft absoluut geen PF liefhebber te zijn om dit album te kunnen waarderen, lijkt mij.

Misschien komt dit album weer in de aandacht , na dit zeer tragische nieuws van vandaag.

Dit is denk ik een album waar voor je misschien wat ouder moet zijn, want toen het uitkwam in 1996 deed het me dus helemaal niks. Pas in het voorjaar dit album toch maar gekocht omdat ik er een paar tracks weer van gehoord had en het me toen zo ontzettend beviel.

Op de avond van (euh nacht na) de dag dat we te horen kregen dat Wright is overleden is het minste wat ik wel kan doen dit album te draaien.

inderdaad, ik heb dit album ook maar moet eerlijk toegeven dat ik dit album niet vaak opleg omdat het een zwak album is, het heeft ook weinig met the floyd te maken , maar ik moet hem vandaag spelen, want ben geschokt , dacht dat hij ze allemaal zou overleven en na syd moest hij het eerst weggaan van ons ,

rip , rick

Mooi, sfeervol album en ik herinner me nog dat Rick zei dat ie de smaak te pakken had en dat z'n volgende soloalbum niet lang op zich zou laten wachten... We zijn 12 jaar verder en Rick vlamde de laatste jaren meer dan ooit tijdens de live reunie van Floyd en de concerten met Gilmour, maar het vervolg op Broken China is er niet gekomen...

Rick is niet meer hier. Wat een gemis en wat een verslagenheid.

R . I . P .

Richard "Rick" Wright

of

Pink Floyd

28 juli 1943 - 15 september 2008

Ik 'trek' dit album momenteel heel slecht. Vooral tracks als Hidden fear en Blue room in Venice, de sfeer daarvan is tegen de achtergrond van Wright's dood erg indringend opeens. Aan de andere kant geeft 'Breakthrough' mij een erg prettig gevoel. Ik heb dat altijd al het meest 'naakte' nummer van de plaat gevonden, niet gek ook gezien de tekst.

Verder is Broken China een ondergewaardeerd album van hoge kwaliteit. Iedereen die dacht dat Wright na de 1994 toer van Pink Floyd op z'n luie gat ging zitten op z'n zeiljacht in Griekenland of met z'n kersverse vrouw in London had het goed mis.
Sinéad O'Connor haar bijdragen kan ik ook erg waarderen. Vooral in 'Breakthrough' klinkt haar stem natuurlijk, direct en zeer melodieus.

Zeer, zeer sterk album, waarin de eerste 2 nummers echt Floyd-invloeden heeft (en daarna wisselend, maar zeker herkenbaar). Een zwak album kun je dit ab-so-luut niet noemen, want dan mis je denk ik wat muziekachtergrond. Ik kan me wel voorstellen dat iemand hier niet echt van houdt... Dit album vind ik beter dan sommige solo-albums van Roger en David.
Luister alleen al is naar Satellite met de koptelefoon op... smullen! Jammer dat deze man overleden is, want daar gaat weer een talent!

Eigenlijk, als Floydfan nog geen enkele soloplaat van deze onlangs overleden klassebak in huis hebben... is een regelrechte schande. Deze ga ik dus bestellen, het moet er maar eens van komen, naar het schijnt zijn beste en dichtst bij Floyd aansluitende plaat?

Vind ik inderdaad wel. Wet Dream is ook een sterk album, maar deze is toch wat volwassener met meer body. Tevens vind ik de opzet van het album zoals een Floyd: nummers lopen in elkaar over en ook de eerste track is Floyd-a-like.
Ik had hetzelfde dat ik nog niks van deze man in huis had en door het live-album van Gilmour en zijn overlijden, heb ik zijn albums meteen in huis gehaald. Geen spijt... zeker niet

Toch wel een duidelijke klasse beter dan het album dat Pink Floyd twee jaar hiervoor uitbracht. Waar dat ronduit inspiratieloos was, maar niet slecht, is hier veel meer drive aanwezig en is zelfs iets van de Floyd uit het begin van de jaren 70 af en toe te horen, zonder dat waanzinnig georkestreerde van Roger Waters. Dit album komt gewoon fris over, alsof het van een beginnende prog-muzikant is, maar aan de andere kant is het vernuft van deze inmiddels overleden veteraan in bijna alles te horen. Toen ik nog echt veel naar prog en met name Pink Floyd luisterde had dit waarschijnlijk een echte topscore opgeleverd, nu trekt het me allemaal iets minder en geef ik hier vier sterren aan (evenveel als WYWH en TDSOTM).

luister op dit moment naar Breakthrough. OConnor prachtig omlijst door typische wright/floyd geluidjes die inmiddels voor de Pink Floyd fans zo vertrouwd zijn geraakt. (overigens ontdekt dat de bliepjes van Echoes, die ook hierin zitten, in 1967 al op de Beatles plaat Magical Mistery Tour stonden..grappig, krijg je meteen floyd associaties bij een beatles plaat)

Duurde toch wel even voordat de hele plaat landde. De kop en staart blijven het sterkst voor mij.

Moeilijk concept-album (over de depressie van zijn toenmalige vrouw), maar sterk is het wel. De nadruk ligt heel erg op sfeer en sferische klanken. De sfeer is duister, melancholiek, angstaanjagend en depressief. Het lijkt wel alsof Rick de depressie van zijn toenmalige vrouw ook muzikaal wilde uitbeelden.

De plaat is niet bepaald toegankelijk en ik zal deze niet erg vaak draaien, maar dit is zo mooi en oprecht. Vol met emotie.

Misschien tonen deze plaat en Wet Dream wel aan hoe belangrijk Wright was voor de sfeer van de Pink Floyd albums. Op beide albums wordt duidelijk dat het neerzetten van een schitterende sfeer echt zijn sterkste punt was.

David Gilmour had het in deze periode niet meer in zich, maar Rick Wright wel, en hoe!

Bedankt Stijn voor deze reaktie. Ik moet tot mijn schande zeggen dat ik van hem niets in huis heb. Tja, je kunt nou eenmaal niets alles hebben, maar ik ga daar snel iets aan doen. Ik ben de laatste tijd wat meer sferische albums aan te beluisteren en dan mag Richard Wright eigenlijk niet ontbreken. Later een wat uitgebreidere reaktie op dit album.

Ook ik moet tot mijn "schande" toegeven dat ik nog nooit aandacht heb besteed aan muziek van Richard Wright.
Na een paar keer dit muziekstuk te hebben beluisterd kan ik mij vinden in wat Stijn goed beschrijft over de sfeer en sferische klanken.
Voor mij is dit album zeker wel toegankelijk. (in een setting van schemerlicht en koptelefoon op helemaal wegdromen en je laten meevoeren met de muziek van Wright)

En Ad, kun je al een wat uitgebreidere reactie geven?

Prachtplaat dit. Van het slotnummer staat op de dvd In Concert van David Gilmour een werkelijk belachelijk mooie uitvoering door Rick Wright zelf gezongen.

Ik luister deze plaat nu voor het eerst en moet zeggen dat dat precies was wat in mij opkwam, namelijk dat je hierin goed de rol van Wright bij PF kunt horen. De sfeer, de mystiek. Duidelijk zijn sterke punt. Als je terugkijkt op het PF tijdperk kun je dat ook terughalen. Dit soort typische sfeer albums maakte PJ vooral in de periode dat Wright nog volwaardig meedeed. Bij The Wall en Final Cut ging men (Waters) duidelijk een andere kant op. Geldt eigenlijk ook al voor Animals. De invloeden van Wright is mede dankzij dit album duidelijk te horen op veel albums van PF tot en met WYWH.

Edit: Ik neig naar vier sterren.

Die DVD (uit 2002) heb ik. Erg interessante en mooie DVD. Ik moet zeggen dat ik de uitvoering van Breakthrough op die DVD echt een stuk mooier is dan op dit album. Tuurlijk is de versie met Sinéad O'Connor als lead singer ook goed, maar Wright zingt het erg goed zelf op deze DVD, met Gilmour als tweede stem, plus een achtergrondkoortje. Sublieme uitvoering van Breakthrough.

De rillingen lopen nog steeds over mijn rug bij die uitvoering.

Hier eenzelfde ervaring.

Inderdaad pracht album van Richard Wright. Wat een talent had deze man toch. Je hoort het van dit album afspatten. Je kunt horen dat zijn subtiele inbreng in veel Floyd werk hoorbaar is. Met zijn karakter heeft hij zich jarenlang ondergeschikt gemaakt aan Roger Waters. De bom barste na THE Wall. Exit Richard en als zzp er weer ingehuurd voor de concertreeksen. Bijzonder is dat Broken China destijds in Q sound is opgenomen. Een pseudo quadrofonische sound die Roger ook heeft gebruikt voor Amused to Death en Floyd voor het live album Pulse. Weergaloos. Lees nu pas dat hij nog een soloalbum uit 1978 heeft. Schaam me dood als PF fan. Nooit geweten. Dat wordt zoeken.

Je omschrijving is al even mooi als die uitvoering o zo mooi met dat achtergrondkoortje, te mooi voor woorden. Over het album van Richard kan ik kort zijn mooi, heel mooi! Zo'n zonde dat deze zo charmante man ons in 2008 verlaten heeft. Je hoort hier ook duidelijk dat hij wel degelijk belangrijk was in het geheel van P.F. Het was daar heus niet enkel Gilmour & Waters. Een album dat ik koester!