René Aubry - Invités sur la Terre (2001)
mijn stem
4 stemmen
Frankrijk
Pop / Folk
Label: Hopimesa
-
Invités sur la Terre (3:56)
-
Noël Aux Balkans (2:51)
-
Soleils (2:42)
-
Brimade Légère (2:19)
-
Matera (2:44)
-
D'un Pas Si Facile (2:23)
-
Sept Guitares (4:38)
-
Frénésie (3:16)
-
Les Blés en Feu (3:06)
-
Solitaire (3:34)
-
Sette Bello (2:35)
-
Pauvre Juliette! (1:27)
-
Tournelune (2:45)
-
Vodka M'intéresse (4:05)
1
geplaatst: 1 september, 20:37 uur
René Aubry is een Franse multi-instrumentalist en onder andere componist voor dans- en theaterproducties, maar ook voor de film. Verder maakt hij ook 'gewone' platen. Hij creëert unieke klankwerelden.
Hij is een solocomponist die zowel sfeervolle ambiance als geïnspireerde melodieën kan maken met een onverzadigbare dorst naar vrijheid. Zijn werk straalt ware originaliteit en een onmiskenbare eigenheid uit.
René Aubry, geboren in de Vogezen (Frankrijk) in 1956, is een bewonderaar van onder anderen Leonard Cohen, Philip Glass en Manos Hadjidakisa, en verder is hij een autodidactische gitarist. Zijn ontmoeting met Carolyn Carlson in 1978 was een keerpunt in zijn artistieke carrière. Hij werd verliefd op dans als kunstvorm, op de danseres zelf, en werd haar vaste componist. Geïnspireerd door haar werk componeerde hij zijn eerste stukken voor ballet.
Ook bij films componeerde hij veel waaronder ook veel animatie kinderfilms , waaronder die van 'The Gruffalo".
'Invités sur la terre' is een wonderschoon album van deze Franse componist/muzikant. De composities zijn "liederen zonder woorden", kleine klankschilderijen geschilderd met een tokkelende akoestische gitaar en een paar penseelstreken van blaasinstrumenten of accordon. De Franse gitarist weet kleuren en muzikale nuances van over de hele wereld te vermengen en creëert zo een veelzijdige en levendige smeltkroes.
Het album is een verzameling werken voor sologitaar, opnieuw gearrangeerd en verrijkt door een prachtig akoestisch ensemble. Het is een soort ontsnapping aan de alledaagse sleur, een duik in een tijdloze en ruimteloze, dromerige dimensie. Er zijn vrolijke nummers zoals "Soleis" en "Brimades Legere", maar ook meer intieme en ingetogen momenten zoals in "Matera" en "Solitaire".
Waar mee te vergelijken ? Persoonlijk dacht ik aan Penguin Café Orchestra door de verfijnde klanken en verder lees ik ook vergelijkingen met de soundtracks van Ennio Morricone. En in Frankrijk zit nog zo'n componist die uitblinkt in van die zo eenvoudig lijkende minimale songs, Yann Tiersen. Hoewel René Aubry toch wat andere muziek maakt, is de vergelijking met deze componist/artiest wel verklaarbaar.
Ik heb nogal wat cd's van deze artiest, tijd om ook bij de andere platen iets te noteren en er een aantal inbrengen. Want deze man heeft al heel wat muziek gemaakt, veel meer dan hier op MM staat.
Hij is een solocomponist die zowel sfeervolle ambiance als geïnspireerde melodieën kan maken met een onverzadigbare dorst naar vrijheid. Zijn werk straalt ware originaliteit en een onmiskenbare eigenheid uit.
René Aubry, geboren in de Vogezen (Frankrijk) in 1956, is een bewonderaar van onder anderen Leonard Cohen, Philip Glass en Manos Hadjidakisa, en verder is hij een autodidactische gitarist. Zijn ontmoeting met Carolyn Carlson in 1978 was een keerpunt in zijn artistieke carrière. Hij werd verliefd op dans als kunstvorm, op de danseres zelf, en werd haar vaste componist. Geïnspireerd door haar werk componeerde hij zijn eerste stukken voor ballet.
Ook bij films componeerde hij veel waaronder ook veel animatie kinderfilms , waaronder die van 'The Gruffalo".
'Invités sur la terre' is een wonderschoon album van deze Franse componist/muzikant. De composities zijn "liederen zonder woorden", kleine klankschilderijen geschilderd met een tokkelende akoestische gitaar en een paar penseelstreken van blaasinstrumenten of accordon. De Franse gitarist weet kleuren en muzikale nuances van over de hele wereld te vermengen en creëert zo een veelzijdige en levendige smeltkroes.
Het album is een verzameling werken voor sologitaar, opnieuw gearrangeerd en verrijkt door een prachtig akoestisch ensemble. Het is een soort ontsnapping aan de alledaagse sleur, een duik in een tijdloze en ruimteloze, dromerige dimensie. Er zijn vrolijke nummers zoals "Soleis" en "Brimades Legere", maar ook meer intieme en ingetogen momenten zoals in "Matera" en "Solitaire".
Waar mee te vergelijken ? Persoonlijk dacht ik aan Penguin Café Orchestra door de verfijnde klanken en verder lees ik ook vergelijkingen met de soundtracks van Ennio Morricone. En in Frankrijk zit nog zo'n componist die uitblinkt in van die zo eenvoudig lijkende minimale songs, Yann Tiersen. Hoewel René Aubry toch wat andere muziek maakt, is de vergelijking met deze componist/artiest wel verklaarbaar.
Ik heb nogal wat cd's van deze artiest, tijd om ook bij de andere platen iets te noteren en er een aantal inbrengen. Want deze man heeft al heel wat muziek gemaakt, veel meer dan hier op MM staat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.