Vienna Teng - Aims (2013)

Even schrikken vanwege het snellere tempo in sommige nummers, en natuurlijk de 'elektronica'. Ik noem het maar even zo. Maar dit is weer een zeer genietbare cd. Op de voorganger was duidelijk al wat vernieuwing bespeurbaar ten opzichte van de eerste drie albums die min of meer in elkaars verlengde liggen.

Ze is trouwens een ontzettend sympathiek mens. Heb haar een keer live mogen aanschouwen, in 2009 speelde ze in Amsterdam aan het IJ.

Yep, dit album is ff wennen maar het is wel zo dat aan de kwaliteit van haar songschrijven niks is veranderd. Het is het jasje waar in de nummers zijn gestoken dat gewoon even wat anders is. Ze heeft ook al wel al aangegeven dat ze in de toekomst zeker wel weer terug gaat keren naar het wat meer ingetogen zang / piano geluid van eerdere albums.

Maar intussen hebben we hier gewoon te maken met een schitterende feelgood plaat waar op een aantal songs staan (bijv. Level Up maar ook Never Look Away) die als ze de kans kregen kneiters van hits zouden kunnen worden. Ze klinken modern maar niet 'gejat'. En ik word van beide songs verschrikkelijk vrolijk.

En dan is er nog The Hymn Of Acxiom een nummer dat heel onschuldig acapella begint en dat ook blijft maar wel op een vreemde manier. Naarmate de song vordert en je doorkrijgt waar het eigenlijk over gaat worden de verschillende zanglijnen als maar syntetischer door het gebruik van harmonizers en vocoders.

Of het ooit mijn meest favoriete album van Vienna Teng word dat durf ik te betwijfelen maar ik vind het een avontuurlijk, gedurfd album van een artiest wiens artistieke instincten ik wel durf te volgen na al die jaren.