Alice Cooper - Pretties for You (1969)

Sterk debuut van Alice Cooper! Veel psychedelische effecten hierin en ook veel korte nummers, maar geen enkel slecht. Fantastische muziekjes als 'Sing Low, Sweet Cheerio', 'Fields of Regret' of 'Apple Bush'. Prima, beter dan 'Love it to Death'.
4,5*

Hier ga ik ook maar eens achteraan !

Destijds op Zappa z'n label Straight uitgebracht en dat is te horen. Wijkt sterk af van het latere werk en ik vind het beter. Vooral beter dan het slappe jaren '80 en '90-werk.
\Als je dit goed vind raad ik je ook Easy Action en de live-cd Nobody Likes.... Alice aan.

Levity Ball is geniaal!

leuk, maar springt er nu nog niet bij me uit,
maar ik luister hem binnekort nog eens

tot nu toe * * * /5

alice's eerste en duidelijk dat hij een fan was van de grote zappa , ze zoeken nog hun weg maar toch een waardig album , zeker in die tijd

duidelijk een debuut, ik heb de dubbelelpee 'school days" samen met easy action, eigenlijk zouden ze die albums een jaar later moeten hebben opgenomen zodat het iets minder rommelig was.
erg goed.

Dat rommelige maakt het juist zo uniek. En bovendien is het met gevoel ingespeeld en toch ook met een soort van souplesse want de ritmeschema's zijn allesbehalve alledaags. Probeer hier maar eens bladmuziek voor te maken: Onmogelijk!

Ik heb 'm al een tijdje samen met Easy Action op 1 cd.
Had 'm van Ebay.

Reflected doet me wel wat aan Elected denken, eerlijk gezegd...

Is dat toeval?

Apple Bush is ook zo'n heerlijk pop-achtig nummertje. Zo maakte hij die wel meer in die dagen en die klinken dan ook redelijk verrassend (hier en daar wat Bowie-achtig).

Deze en 'Easy Action' gisteren besteld op Ebay. Nu maar hopen dat het meevalt.

Nee, Elected is een (zeer geslaagde) remake.

Nee, in oa The Life and Crimes of Alice Cooper kun je lezen dat Reflected later is hergebruikt voor Elected

Geen wonder dat Zappa deze jongens een kans gaf, zijn geest is luid en duidelijk aanwezig. Psychedelische rotjongens, die me af en toe zelfs aan Beefheart doen denken. Vind dit zelfs nog beter dan het klassieke materiaal (vanaf Love it To Death), waar natuurlijk ook niets mis mee is.

Ik maak geen grap als ik zeg dat dat dubbel-album in Nederland de LP Top 10 haalde.
Iets dat albums als School's Out en Killer niet lukte...

Zo te horen aan Levity Ball was het volgens mij geen slecht idee om met oordopjes naar de Cheetah te gaan...

Haha, dit is het bewuste concert als ik me niet vergis, waar ze de Cheetah na drie liedjes helemaal hadden leeggespeeld. Niet iedereen hield zo van onze Alice in die tijd . En aan oordopjes hadden ze hoogstwaarschijnlijk niet gedacht.

YouTube - Alice Cooper Toronto R & R Revival '69 part 1

YouTube - Alice Cooper Toronto R & R Revival '69 part 2

Mijn zegen hadden ze zeker gekregen!

Geen slecht nummers!, volgens mij is dat een grap.

Ik kan nog net 3 goede nummers vinden.

Aardig debuut. Een ander geluid dan we van Cooper gewend zijn. Een meer psychedelische Beatles-achtige sound. Maar je hoort dat de band zijn eigen geluid nog een beetje moet vinden.

Een eerder Zappa-achtige sound, maar idd, ze zijn hier zeker nog op zoek naar wat ze eigenlijk zouden worden.

Als Alice Cooperfan is dit zeker een must, al was het maar omdat het hun debuut was. Na dit was er (behalve hun 2e lp) niemand die hen tegenhield.

Ik dacht wel een Alice Cooper-liefhebber te zijn, maar na dit album denk ik daar anders over. Zijn latere werk vind ik schitterend, niet dat dit debuutalbum nou zo slecht is, maar het is totaal niet mijn smaak. Zoals hierboven gezegd is er nog veel "Zappa-chaos" op deze plaat, en dat staat me altijd een beetje tegen.

1* omdat ik nu al weet dat dit de eerste en (waarschijnlijk) de laatste keer was dat ik deze plaat heb beluisterd...

Ah... Hier hebben we volgens mij een klassiek gevalletje 'debuut dat weinig met het latere geluid te maken heeft'. Voor wie Alice kent van moderner werk (zoals ik) is dit even schrikken. Toch heb ik geen moment de cd uit willen zetten. Ik moest onwillekeurig aan Pink Floyd denken ten tijde van The Piper at the Gates of Dawn. Óók psychedelisch, óók een debuut, óók fragmentarisch. Ik zie en hoor wel parallellen. Duidelijk ook beïnvloed door Zappa.
Alice Cooper toont hier nog niet echt een eigen gezicht. Een album dat wel hoort bij de tijdgeest, het einde van de jaren zestig. Zelfs hardrock moest nog serieus worden uitgevonden, of stond althans in de kinderschoenen.

Leuk om dit eens gehoord te hebben!

Het debuut van Cooper, het is leuk om al de elementen te horen die de beste man in de jaren 70 nog verder en beter zou gaan uitwerken. De eerste twee songs doen mij bitter weinig, bij Sing Low, Sweet Cheerio veer ik wat op, een afwisselende song, Cooper zingt breekbaar (je hoort dat zijn stem nog wat moet rijpen) en fijne solo's gedurende het nummer. Het zwalkende Today Mueller kan mij dan weer minder boeien. Fields of Regret vormt dan weer een prima compositie, hoewel te lang uitgesmeerd. Hierna gaat het echter weer bergafwaarts, de mix van Levity Ball - an sich een redelijke song - is vreselijk, zo is de productie van dit hele plaatje erg mager. Pretties for You vormt een allegaartje aan ideeën, de theatrale kenmerken zijn al aanwezig maar als geheel is het zeer wisselvallig en de band is nog duidelijk zoekende naar een richting. Zo maakt de eersteling van Alice nog maar weinig indruk.

Tussenstand:

1. Pretties for You

Aardige debuutplaat, typisch een product van zijn tijd. Zeer psychedelisch en veel gefreak maar best wel een aangenaam geheel!

Heerlijke lofi! Ik hoor zelfs mijn favoriete "Guided by Voices" uit de jaren negentig regelmatig terug. Grappig.

Ik heb Alice Cooper leren kennen via het bij ieder bekende Schools Out. Omdat ik nieuwsgierig ben wat de beste band nog meer gemaakt heeft, ben ik op zoek gegaan, te beginnende bij dit debuut. Zo anders! Ik moet zeggen dat ik wel van psychedelische rock houdt, dus dit beviel me zeker wel. Bij mijn zoektocht op internet bleek: Bol.com verkoopt deze CD helemaal niet Gelukkig heb ik een Discogs account, dus ik koop 'm daar wel tweedehands. Ook hoor ik verschillende mensen hier over de gelijkenis met Frank Zappa: dus ga ik dat ook maar 'ns naar luisteren.

Hier kon ik helemaal niks mee. Stem is niet een herkenbaar voor mij. Te oubollig deze muziek.