Alice Cooper - Easy Action (1970)

Hele vette cd. Vormt een beetje de overgang van het psychedelische Pretties For You en het hardere Love It To Death.

Gave plaat!

3.5!

ligt nog zeer in het verlende van hun eerste ( ik heb vroeger de 2 samen gehad , in 1 dubbellp , was de titel niet ' schooldays ' ik weet het ook niet meer , maar vond ze goed

Ik heb ze samen op 1 cd van het label Progline.

Iets minder Zappaësque dan het debuut... tracks 4 en 9 doen al behoorlijk aan Halo Of Flies denken

Een klasse minder dan het verpletterend onderschatte debuut, maar nog steeds erg sterk.

Ook het album waar Alice z'n stem vond, met de sneer.

Nummers als Return Of The Spiders en Mr. & Misdemeanor klinken daardoor al vertrouwd.
Een aantal nummers hadden al zo op Love It To Death kunnen staan.
Het succes liet niet lang meer op zich wachten.

Michael Bruce zingt trouwens lead vocals op Beautiful Flyaway en Below Your Means.

Dit album vind ik beter dan het debuut, al is het absoluut geen topper.

Below your means en return of the spiders zijn wel nummers,
die tot de best van alice cooper behoren

Hierna zou Cooper losbarsten en succes oogsten. Deze plaat klinkt al wat meer naar hardrock dan het meer psychedelische debuut.

Ik was 12 toen Billion Dollar Babies uitkwam, weet nog goed dat ik de lp met sinterklaas kreeg.
Ik geloofde er wel niet meer in, maar had nog jongere broertjes en zusjes.
Ik heb die plaat grijsgedraaid, maar goed. In 1973 kwam er ook een dubbel lp uit, die heette schoolday's en bevatte de 1e 2 lp's van Alice.
Moet zeggen dat ik het toen een afknapper vond.
Die easy action leek helemaal niet op Billion Dollar babies.
Na al die jaren ben ik de 1e 2 albums wel gaan waarderen, maar vind ze nog steeds minder dan de 4 albums die hier op volgen

Hahaha, ik kwam net dit tegen op Steve Hoffman's forum bij een album-na-album-doorname van Alice Cooper:

Nooit geweten. Hun stemmen zijn erg gelijkend vind ik.

Het debuut van Alice kan mij maar weinig bekoren, het zijn naar mijn mening uitprobeersels, wat oninteressant aandoende bliepjes en piepjes, korte erupties en wat filmische effecten, maar als geheel stelt het weinig voor. Hoewel Pretties For You met Fields of Regret wel een knaller van een song bevat. Easy Action is al niet veel beter hoewel de plaat wel meer uitgewerkte nummers bevat. Mr. And Misdemeanor is een prima opener. Shoe Salesman vormt een heerlijke bak kitsch, zo hoor ik de oude Cooper het liefst; sfeervol, een jazzy arrangement en duidelijk geïnspireerd door The Beatles. Still No Air vormt een vreemde eend in de bijt, alsof Cooper er een Zappa achtig nummer van wilde maken. Below Your Means bevat fijn ritmewerk maar heeft niet veel om het lijf. Return of the Spiders is een ode aan de stad Detroit en met name aan bands als MC 5 en Iggy & The Stooges, in mijn ogen een heel vervelende song. Laughing at Me is een degelijk tussendoortje, waarbij Refrigerator Heaven weer op mijn zenuwen werkt. Beautiful Flyaway bevat een theatrale doch fraaie zanglijn, dat geldt ook voor de arrangementen, een prima worp. Lay Down and Die, Goodbye slaat vervolgens weer nergens op, ruim 7 minuten aan onorthodoxe cinematische geluiden en effecten waarbij het semi-intellectuele avantgardistische karakter mij volledig ontgaat. Al met al een magere voldoende waar je bij vlagen kunt horen dat Cooper wel degelijk compositorische kwaliteiten bezit, maar je duidelijk kunt horen dat hij zoekende is naar de juiste vorm.

Easy Action ligt qua productie wat lekkerder in het gehoor dan man's debuut. De schijf wordt afgetrapt met Mr. and Misdeameanor, een fijne song waarbij de piano het nummer van extra cachet voorziet. Shoe Salesman is ook prima, wederom vormen de piano klanken een lekker tapijtje waarbij duidelijk de invloed van de Beatles terug te horen is. Een fraaie compositie. Still No Air dat hierop volgt klinkt dreigend, kent een nerveus ritme maar waaiert alle kanten op. Below Your Means doet daar al niet voor onder, Return of the Spiders, punk bestond nog niet in 70' maar je kunt deze song best als inspiratiebron bestempelen voor al die punkers die een jaar of 5 later een muzikaal statement wilden maken. Een energieke maar ook magere song overigens. Het wordt vervolgens al niet veel sterker. Nog steeds is Cooper zoekende, de beste man wordt duidelijk beïnvloedt door Iggy & The Stooges, Zappa en The Beatles en probeert daar een fraai mengsel van te brouwen, dat lukt hem helaas maar een enkele keer op deze schijf. Productioneel gezien beter dan de vorige, iets meer 1 geheel maar het is niet nog niet overtuigend.

Tussenstand:

1. Easy Action
2. Pretties for You

Shoe salesman was vandaag mijn soundtrack. Geweldig fraai nummertje. Dank Milesdavisjr.

Hier begint de Alice Cooper Group al aardig vorm te krijgen. De hardrock elementen nog ontbreken maar het theater en de show van de latere albums zijn allemaal al aanwezig.

Iets beter dan het slechte debuut, maar het begint al op Alice Cooper te lijken. Behoorlijk oubollig en weinig lekkere nummers, maar gelukkig wordt het na deze plaat beter met het vervolg van deze band.