Arcturus - La Masquerade Infernale (1997)

Zeer bizarre, geweldige plaat van Noors avantgarde-ensemble Arcturus!

Duistere (black) metal wordt gemengd met opera-esque, klassieke, avantgardistische en symfonische klanken en omgevormd tot iets poëtisch en hoogst theatraals!

De bandleden komen uit verschillende Noorse (black) metalgroepen, en hebben in Garm (Ulver) een mastermind. En wie denkt dat metalzangers niet kunnen zingen: luister deze plaat, met (voormalige) uitstekende zangers van Ulver en Borknagar zij aan zij.

Schitterende muziek, voor wie er voor openstaat. Dit staat mijlenver af van de over het algemeen conservatieve metal-wereld.

Naast de doom kon echter vooral de Noorse experimentele (doom, black) hoek me interesseren (Borknagar, Ulver, Solefald).

Luister zelf maar eens, naar dit bizar stuk werk. Zeer genietbaar!

Theatraal is wel een mooi woord om deze band te omschrijven ja .

Arcturus is een project van vooraanstaande Noorse Black Metal artiesten, die eens wat anders wilden spelen dan de wat meer conventionele stijlen van hun eigen bands. Grote namen als Hellhammer [Mayhem], Samoth [Emperor, Zyklon], Garm [Ulver, Borknagar] en Skoll [Ulver] maken of hebben deel uitgemaakt van de bezetting.

Dit album is een mooi werkje, met veel dromerig synthwerk, afgewisseld met stevige gitaren.
Sfeer heeft dit album echter niet zoveel, daar is het me te klinisch voor. Wat dat betreft verwijs ik naar de voorganger: Aspera Hiems Symphonia, tevens het beste wat Arcturus heeft gemaakt.

La Masquerade Infernale is IMO ook het laatste goede album dat de heren van Arcturus hebben gereleased. Er kwam nog een CD erna, The Sham Mirrors, maar die klinkt saai en zielloos. Technisch gezien wel goede muziek, maar ja, daar red je het niet mee.

Na The Sham Mirrors kwam er nog een compilatiealbum uit met Aspera Hiems Symphonia en de debuutmini's Constellation en My Angel. Deze is zeker het kopen waard als je je eens in deze band wilt verdiepen. Vooral het nummer My Angel is erg mooi.

Ik vind dit juist een mindere plaat, the sham mirrors vind ik juist weer beter en meer in balans.

Enorm goede plaat. Ik vind The Sham Mirrors alleen net iets beter, die is een stuk dromeriger. Maar het sfeertje op deze plaat mag ik ook wel!
Ze hebben allebei hun plus punten. 4*

Geweldige plaat. Lekker mysterieus en dromerig inderdaad.

De zeer bizarre opvolger van het geweldige debuut. Er wordt wederom uitstekend gemusiceerd en de vocalen klinken zoals nog nooit gehoord in black metal. Alhoewel, om Arcturus als black metal te classificeren zou de band onrecht aandoen. Theatraal, opera, folkloristisch, avant-garde, eigenlijk is dit schijfje uniek.
En dat wil heel veel zeggen in hedendaagse muziek. Ik scoor LMI een half puntje minder dan AHS omdat er wel veel van de luisteraar gevraagd wordt.

Uitschieters: The Chaos Path & Painting My Horror

mooie, aparte muziek. de standaardmetal overstijgend
het album mag wel wat langer duren, dat is mijn enige kritiekpunt

Avant-Garde metal zoals boven aangegeven is den spijker op de kop. Waanzinnige muziek.
Ik dacht altijd dat Hellhammer van Mayhem meespeelde, maar volgens de artiestenpagina niet.

Ik heb altijd het idee gehad dat op La Masquerade het ijzer gesmeed wordt waarmee Ulver vanaf Themes From William Blake ging werken.
De mix van metal en electronica en allerlei andere toevoegingen vormen een bont geheel van onaardse klanken. Mijns insziens zit dit boordevol sfeer. Het voelt als een reis langs de sterren met deze ruimtepiraten. De galmende zang van Rygg en de wonderschone solo's van Carl Tidemann doen de luisteraar in een trance raken. Op de geniale opvolger The Sham Mirrors klinkt Arcturus weer wat aardser, maar vanaf dat moment klinkt Ulver ineens heel anders. Hoe dan ook, La Masqerade is voor de wat avontuurlijk ingestelde luisteraar een niet te versmaden hoofdstuk uit de Arcturus kronieken.

Ik ben geen liefhebber van het blackmetal genre, maar heb wel altijd meegeluisterd wanneer iemand het op had staan.

Veel bandsvond ik gewoonweg verschrikkelijk, maar een maat van mij draaide deze plaat zo vaak, dat ik hem zelf maar had aangeschaft. Dat is nu allemaal al zo'n 15 jaar geleden. Toch blijf ik er bij dat deze plaat echt waanzinnig is. Uniek in zijn soort.

Is dit ook niet een beetje de plaat waarmee de loopbaan van Simen Hestnaes in een stroomversnelling kwam? Ik vind daarbij wel dat hij nergens zo fraai uit de verf komt als de gastbijdragen hier. Neem bijvoorbeeld het waanzinnige The Chaos Path waarin de man zich op buitengewoon theatrale wijze over een donker fundament glibbert. Het doet mij veel denken aan hoe Roger Waters zich op gelijksoortige wijze door het bizarre The Trial heenwurmde. Een waar hoorspelspektakel. Noch bij Dimmu Borgir noch bij Borknagar heb ik hem zo gehoord. Ook niet toen hij op Sideshow Symphonies en Arcturian zelf de rol van frontman kreeg. Maar die platen waren dan ook niet zo vooruitstrevend als deze.
La Masquerade Infenale is nog steeds geen achterhaalde plaat in mijn beleving. Ik draai het niet vaak maar als ik het draai móet ik het uitzitten ook.

Ik dacht altijd dat deze band één vocalist had. Maar ik ben eens gaan lezen, en inderdaad is Chaos Path door een gastzanger ingezongen (die jij noemt). Hij is later wel tot de band toegetreden, las ik oo.

Ja, de leadvocalist op de eerste drie Arcturus albums is Garm, oftewel Kristoffer Rygg. Die we ook weer kennen van Borknagar en Ulver. Hestnaes had een bijrolletje op een La Masquerade Infernale en zou vanaf Sideshow Symphonies de leadvocalist van Arcturus zijn.