Alice Cooper - Alice Cooper Goes to Hell (1976)

Het enige album dat ik op CD heb, en vooral omdat het zo'n meesterwerk is. Zoveel stijlen, maar zo kundig uitgevoerd. "Go to Hell" met die stuwende bas", "You gotta dance" in een haast Cheap Trick achtige rocksound, de single "I'm the coolest" (jazzy), het prachtige "Didn't we meet" en de mooie ballad "I never cry"

Kant twee opent met het haast ABBA achtige (maar dan heavy rockende) "Give the kid a break", daarna de straight on rocker "Guilty", gevolgd door het prachtige "Wake me gently" en het dreigende "Wish you were here". Afgeloten word het album door het al uit 1918 stammende "I'm always chasing rainbows", dat overvloeit in "Going home", wat een mooie afsluiter van het album is.

Alice wordt op deze plaat bijgestaan door een stel uitgelezen sessie muzikanten, die "The Hollywood Vampires" heten.

Voor mij, Alice op zijn best, en een klassieker van de eerste orde. 4 en een halve ster.

ja, alice maakt geen slechte platen , zelfs niet de laatste 30 jaar , de man kan alles , van rock naar jazz en ballads en dan nog met een goeie scheut horror en comedy , een genie is hij

De plaat met mijn persoonlijke all-time favorite van Alice Cooper. I Never Cry. Hij blijft het toch altijd prachtig zeggen! "You can break a heart, break a heart of stone. Open it up, but don't you leave it alone." Dat op zich is al zoveel beter dan die prutspoëzie van nu.. Alice Cooper is my hero !

Erg divers album van Alice. Ik geef het gelijk toe; ik heb een zwak voor de beste man ik vind dan ook niks echt slecht wat ie heeft gedaan (en da's heel wat )
Dit album kwam pas laat in mijn collectie. Waarom is me een raadsel want het is een prima plaat! Door de diversiteit luister je het in één ruk uit zonder dat je er erg in hebt. De nummers houden makkelijk je aandacht vast. Voor mij zijn de hoogtepunten Go to hell, I never cry, Give the kid a break, Guilty, You gotta dance en Wish you were here.

Beter dan de voorganger. Het komt wat minder gelikt over en de sfeer is sterker.
Toch kan ik me ook hier niet ontworstelen aan het feit dat de 'band' Alice Cooper sterker was.

I Never Cry is een mooie ballad van Alice Cooper. Album wel nog niet kunnen bemachtigen...

Weer een prima plaatje van cooper. En ook ik heb een zwak voor de beste man. Maar dan vooral voor zijn oud werk. From the inside is zijn laatste echte goede een klassieker zelfs. Daarna werd het wat mij betreft muzikaal een stuk minder interessant. Volgens mij word alice ook behoorlijk onderschat wat betreft zijn diversiteit en vooral de orginele manier van hoe hij dat wist in te vullen. De man blijkt heel wat stijlen aan te kunnen. Die vaak ook nog eens worden aangekleed met prachtige teksten. Zeker echt zingen kan hij niet maar daar hebben wel meer zangers last van. Alice zijn passie,humor,gedrevenheid,inlevingvermogen,fantasie en mooie teksten weten een hoop te verbloemen wat zijn stem betreft. Plus dat vincent vooral in deze periode een sfeer wist op te roepen die onnavolgbaar bleek te zijn. Op de een of andere manier weet vincent je fantasie meestal zo te prikkelen dat je hem ook nog eens gelooft.

Het jaren 70 werk van Furnier vormt in mijn ogen vanuit artistiek oogpunt (dat heb ik trouwens met enorm veel artiesten die geboren zijn in de jaren 40 van de vorige eeuw) zijn beste periode. Ook dit plaatje kan mij prima bekoren. Ook voor deze worp geldt dat Cooper weer put uit diverse genres, wat glam, een vleugje funk, een toefje jazz, hij maakt er vaak een fijn brouwsel van. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op, met enkele uitschieters als het titelnummer, het fraai gearrangeerde Give the Kid a Break en het mooi opgebouwde Wish You Were Here. Over de hele linie genomen vind ik dit zelfs zijn meest coherente schijf. Kortom, in mijn ogen vormt deze release zijn beste uitgave in het gehele oeuvre van Cooper. De productie is trouwens ook om door een ringetje te halen.
Met From the Inside zou Alice nog een sterk plaatje uitpoepen om daarna een flink aantal jaren op zowel artistiek, commercieel en persoonlijk niveau in een negatieve spiraal zou belanden, hoewel hij in 87' nog wel een leuke rol heeft in John Carpenters film; Prince of Darkness.

Welcome to My Nightmare bleek bij vlagen ijzersterk te zijn hoewel kant B van iets minder allooi is. De cynische blik van Cooper en het lettertype van de titel maken nieuwsgierig. Go to Hell is alvast een prima opwarmer, met name de productionele foefjes en trucjes kunnen mij erg bekoren. You Gotta Dance is vlot en aardig. I'm the Coolest moet zijn naam eer aan doen, helaas is het wat flauw en mist het wat spanning. Didn't We Meet is aardig maar ook niet meer dan dat. In retrospectief moet ik bekennen dat deze worp qua spanning en afwisseling het toch moet afleggen tegen Welcome to My Nightmare en Billion Dollar Babies. Hoewel het zeker een goed album is moet ik mijn woorden toch terugnemen dat ik Goes to Hell tot een topper beoordeel. Ook nu is het songmateriaal weer wat wisselvallig van aard. Het middenstuk van de plaat maakt niet veel indruk op mij, gelukkig krikken de laatste songs het niveau weer wat omhoog. Wake Me Gently en Wish You Were Here zijn prima tracks. Het orkestrale Going Home heeft ook zijn charme. Er valt genoeg te genieten maar hier en daar kakt de plaat in vanwege een aantal zwakke songs.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. School's Out
6. Muscle of Love
7. Killer
8. Easy Action
9. Pretties for You

"Never Cry" vind ik echt één van de mooiste ballads die Cooper ooit heeft gemaakt.