Alice Cooper - Lace and Whiskey (1977)

Met het nummer You And Me laat Alice een hele andere kant van hem zien! Mooi...

Een rare plaat vergeleken met zijn vorige werk dan, maar weer verschrikkelijk goed. Hij vliegt erin en grijpt je naar de keel met "You and Me".

Inderdaad weer een erg afwijkend album van Alice. Maar wel een erg geslaagd album vind ik! Diversiteit is het woord dat bij dit album past. Van rockers tot jazz-achtige liedjes, alles komt voorbij.
Soms twijfel je zelfs even of het Alice wel is, zó afwijkend is het soms. En dat is dan toch wel weer de klasse van de beste man!

Een wat vergeten schijfje van onze shockrocker en het zal zijn redenen daarvoor hebben. Opener It's Hot Tonight start anders aardig, een nummer met een laidback sfeer en lekker gitaarwerk. De titelsong heeft een theatraal musical randje maar blijft aan de goede kant van de streep. Hierna wordt het echter wat wisselvallig, een beetje boogie woogie, een wel heel erg zoete ballad die ook nog eens veel te lang duurt, een ode aan Hollywood maar geen van allemaal echt sterk, Alice wil teveel en verliest daarbij de grote lijnen uit het oog. My God, de afsluiter vormt daarentegen met het kerkorgel fragment (typisch Cooper om een kerkelijk element te verwerken in een song) een geweldige song, diverse, rijk gearrangeerd en een fraaie opbouw. Zo staan er een paar aardige nummers op, maar zwabbert het songmateriaal stilistisch gezien alle kanten op, dat is zonde want aan ideeën geen gebrek.

Wat een te gekke, veelzijdige artiest is die Alice toch. Op deze komt hij weer anders uit de hoek dan op de voorgangers.
Lace & Whiskey is niet persé Coopers beste worp, maar het biedt weer een heerlijk afwisselend pallet aan stijlen.

Lace and Whiskey geeft de grilligheid van Furnier's discografie aan. De twee beste songs op deze schijf zijn de opener en de afsluiter. Hoewel Road Rats ook lekker energiek is, een fijn ritme kent en de piano partijen en gitaarsolo's een fraaie symbiose vormen. It's Hot Tonight is simpelweg een lekker groovende song met een te gek middenstuk. My God is een prachtige track, het kerkorgeltje is fantastisch verwerkt in het geheel, het is wat mij betreft een van de sterkste songs ooit door Cooper geschreven. Wat is het dan jammer dan het overige materiaal op dit album erg wisselvallig en bij vlagen zelfs echt zwak te noemen is. Alsof Alice wat ideeën uitprobeert, wat invloeden uit diverse genres probeert te incorporeren maar nooit tot volwaardige songs komt en dat maakt dat deze plaat een schizofreen karakter kent; een paar uitstekende tracks tegenover een aantal zwakke broeders.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. School's Out
6. Muscle of Love
7. Lace and Whiskey
8. Killer
9. Easy Action
10. Pretties for You

Toch nog een kleine wijziging in de marathon, hoewel zeker een van de onbekendere platen van Cooper uit de jaren 70, schuift dit schijfje toch nog een aantal posities op, waar dat voor de andere albums van Alice niet geldt. De plaat is wat onderbelicht in mijn beleving maar de combinatie van glam, theatrale elementen en rock werkt wonderwel beter dan ik in eerste instantie dacht. Het is jammer dat songs als Ubangi Stomp en het wat flauwe No More Love at Your Convenience de plaat ontsieren, deze tracks halen niet het niveau van de overige tracks. Het mini-epos I Never Wrote Those Songs is niet slecht maar houdt niet de volle aandacht vast. Desalniettemin valt er genoeg te genieten; de opener It's Hot Tonight blijft lekker rocken, het titelnummer doet daar al niet voor onder, het soleerwerk in Road Rats kan mij ook prima bekoren, You and Me straalt toch wel een bepaalde charme uit en My God blijft prachtig. Niet verwacht maar met terugwerkende kracht klimt Lace and Whiskey toch nog een flink aantal plekken om een vaste positie te verwerven in mijn ''Cooper'' top 10. Daarmee zijn man's platen uit de jaren 70 oververtegenwoordigd in mijn lijst hoewel dat niet verassend mag heten.

Naar aanleiding van een marathon, ergens een jaar of 5 geleden, bungelde Lace and Whiskey ergens in mijn middenmoot. Ik vond het een redelijke plaat maar ook niet echt bijzonder.
Nu zal ik niet meer zo snel een marathon doen, enkele platen kunnen na verloop van tijd een andere indruk op je maken. Zowel in positieve maar ook in negatieve zin.
Lace and Whiskey behoort tot de eerste categorie. Hoewel niet alles even sterk is, een nummer als Ubangi Stomp vind ik zelfs ronduit irritant, bevat de schijf genoeg fraais om hier een prima oordeel aan mee te geven. Toegegeven, de broadway invloeden werken niet overal even goed, maar het zorgt wel voor de nodige variatie.
In de afsluiter My God komt dit uitstekend naar voren. Met I Never Wrote Those Songs, dat hieraan vooraf gaat, houdt Cooper het juist weer wat 'kleiner'. Dat gegeven werkt uitstekend.
Weliswaar vormt Lace and Whiskey een wat minder stevige of ruige kraker dan we gewend zijn van Cooper, maar hulde voor de afwisseling, de arrangementen, en het setje prima songs die hij aflevert.
Met terugwerkende kracht zou deze schijf een stuk hoger eindigen in mijn marathon.