Agnostic Front - One Voice (1992)

ik zal als eerste maar wat achter laten goed album een van hun beste lekker energiek

Ik ben geen hardcorefan, nog nooit geweest en ik zal het naar alle waarschijnlijkheid nooit worden. Toch ken ik hier en daar een album die me kan bekoren, waaronder dit vierde album van deze hardcoregroep uit New York.
Ik vind dit heel energieke muziek maar altijd met de door mij zo gekoesterde melodielijnen, het is lekker stoer ook maar niet overdreven stoer. Punt van kritiek, eigenlijk is het meer een aanmerking dan een opmerking, blijft de stem, je moet het gehoord hebben om het te kunnen begrijpen. Zanger Roger Miret heeft een tamelijk unieke stem, zullen we maar zeggen. Daar waar bijvoorbeeld een Dirty Rotten Imbecils blijft steken in saaiheid – mijn gedacht – staat hier genoeg op om de aandacht vast te houden. Muzikaal gaat mijn voorkeur uit naar de lekkere uptempo stukken. Let ook op de supermoddervette productie: een lust voor het oor!
Het is energieke muziek en aanstekelijke muziek. Favoriet nummer op dit album is The Tombs. Vijfendertig minuten is niet veel maar kwaliteit gaat altijd boven kwantiteit en twaalf nummers is meer dan genoeg. Ken je M.O.D. en hoor je M.O.D. graag, dan zul je zeker je gading vinden in Agnostic Front. Het omgekeerde geldt evenzeer.

ik vind dit en another voice hun beste!