Chér - Dark Lady (1974)

Cher heeft zoveel materiaal uitgebracht dat ik de tel inmiddels alweer kwijt ben. Ik weet wel dat ik haar jaren ’70 werk beduidend beter vind dan alles van de jaren ’60 en jaren ’80 t/m nu. Dit album beschouw ik als een van de beste albums van Cher. Dit album valt natuurlijk onder de categorie popmuziek maar Cher neemt op veel nummers toch verschillende stijlen aan en dat maakt dit album zo interessant.

Het openingsnummer, ‘Train of thought’, is al lekker opzwepend en heeft zelfs en heeft zelfs lichte contemporary blues en rock ’n roll invloeden. Het tweede nummer ‘I saw a man and he danced with his wife’ is zelfs een beetje jazzy, easy listening, gemixt met een ballroomachtige sound. ‘Make the man love me’ vind ik prachtig, mooi pianowerk, mooi arrangement en het achtergrondkoortje zorgt ook voor meerwaarde behoorlijk soulful nummer. ‘Just what I’ve been looking for’ is minstens evenzo mooi, met hier en daar wat country invloeden.

De titeltrack ‘Dark lady’ is voor mij het absolute hoogtepunt. Prachtige tekst over -voornamelijk- een waarzegster en uiteraard past daar perfect die gypsy sound daar perfect bij. Ikzelf vind het een van de mooiste liedjes van Cher ooit, alhoewel ik betwijfel of menigeen daar hetzelfde over denkt. ‘Miss Subway Of 1952’ is wat showroom, wat kabaret, dat ervoor zorgt dat Cher weer een nieuwe richting opgaat binnen dit album. Zeker een opvallend nummer op dit album maar allerminst onaardig.

‘Dixie Girl’ is weer wat countryachtig en wederom een erg fijn nummer voorzien van een prachtige tekst. Net als bij het nummer ‘Dark lady’ wordt er weer een verhaaltje verteld. Dat vind ik vaak de leukste liedjes van Cher. Bij bijvoorbeeld ‘Gypsies, tramps & thieves’ en ‘Halfbreed’ die overigens niet op dit album staan, doet ze dat ook. ‘Rescue me’ is een welbekende cover (van Fontella Bass), deze heeft wat meer pit dan het origineel vind ik, en heeft weer een licht rock ’n roll- maar ook soulachtige sound. ‘What’ll I Do’ is weer een ingetogen nummer en heeft weer lichte big band, blues en country invloeden, wederom een aardige bijdrage. De afsluiter, ‘Apples don’t fall far from the tree’ is zelfs een beetje big band meets folkloristisch, een luchtig nummer en doet bij mij een zomergevoel opwekken.

Absoluut een van de mooiste albums van Cher. Weinig poespas en een simpele maar toch goede productie zorgen ervoor dat dit een zeer genietbaar album is van Cher. Ook de uithalen van Cher die op sommige nummers (niet van dit album dus!) soms irriteren zijn hier op z’n plaats.