Wilson Pickett - Don't Knock My Love (1971)

Inmiddels alweer bijna vijf jaar overleden, deze fantastische soulzanger. ‘Don’t knock my love’ werd zijn laatste album voor het Atlantic-label en mag wat mij betreft berekend worden tot één van zijn beste albums uit zijn oeuvre (al heeft hij vrijwel alleen maar goede albums gemaakt). Wat dit album voor mij zo bijzonder maakt is dat eigenlijk ieder nummer een andere richting inslaat, terwijl het natuurlijk wel een puur soulalbum blijft. Wilson’s stem is overigens in topvorm en de instrumentatie is op sommige nummers echt retefonkee! Hoogtepunten qua nummers kan ik onmogelijk noemen, het album is één en al hoogtepunt.

Een vlot, goed gezongen zonder overmatig geschreeuw, album van deze soullegende. De oudere albums van Pickett zijn m.i. te prefereren dan de latere, waarbij hij zijn typerende schreeuw welhaast tot een parodie maakte en de muziek vlakker werd. Op dit Don't knock my love is i.i.g. daar nag geen sprake van.

En ook de laatste plaat bij Atlantic is alweer een (meer dan) goede. Hij heeft bij dat label 9 goede tot uitstekende LP's gemaakt in 7 jaar. Ongelooflijk. En dat ook nog met zo'n prachtstem.

Na zjn philly uitstapje op het vorige album, is Wilson Pickett met dit album weer terugekeerd naar Muscle Shoals, Alabama. Deze keer niet in de Fame studio's van Rick Hall maar in de Muscle Shoals Studio's. En onder productionele leiding van Brad Shapiro en Dave Crawford. En dat levert een heerlijke swampy, funky plaat op met zelfs wat psychedelic soul invloeden.(Don't Knock My Love pt2). Ook behoorlijk rijk georchestreerd met volop blazers en strijkers. En een heerlijke cover van de Free song, Fire & Water. Hierna zou the Wicked Pickett, Atlantic verlaten en ook niet veel meer soeps uitbrengen. Achteraf gezien is dus dit zijn laatste album dat er wezen mag.