Wilson Pickett - Hey Jude (1969)

”Take a sad song and make it better.” Dat moet Wilson Pickett hebben gedacht toen hij een cover opnam van de Beatles’ ‘Hey Jude’, want deze versie is naar mijn bescheiden mening mooier dan het origineel. Maar wat te denken van de andere covers, namelijk ‘Born to be wild’ (origineel van Steppenwolf) of ‘People make the world go round’ (origineel van The Stylistics), die zijn voor mij ook beter dan het origineel. De deep soul ballads ‘Search your heart’ en ‘Back in your arms’, met The Sweet Inspirations op de achtergrond, zijn mooiste liedjes op dit album. Of nou ja, die credit moet eigenlijk gedeeld worden met ‘A man and a half’, één van de mooiste funky nummers uit z’n gehele discografie. Tuurlijk ontbreken er ook geen catchy deuntjes, daarom worden luisteraars getrakteerd op nummers als ‘Save me’, ‘Sit down and talk this over’ en ‘Night owl’, die na één luisterbeurt al gelijk blijven hangen. Voor iets stevigers kun je rekenen op een nummer als ‘My own style of loving’, een prima sixties combi van rock ’n soul. De diversiteit wat betreft materiaal en nummers an sich vormen samen een prachtig album. Maar ja, de vraagstelling is of Wilson Pickett überhaupt slechte albums heeft gemaakt? Tot nu toe heb ik hem daar in ieder geval nog niet op weten te betrappen...

Eind 1968 kwam Wilson Pickett terug in the Fame Studios, waar inmiddels ene Duane Allman wekte als (22-jarige) gitarist. Dit supertalent wist Wilson ervan te overtuigen om zijn versie van Hey Jude op te nemen en ook ik vind het beter dan het origineel. Deze versie haalde de top 20 van de poplijst in the USA.
Wat een power zit er in de stem van Wilson Picket en wat een fraai verfijnd gitaarspel van Duane Allman, die later in Derk & the Dominos zou spelen (met Eric Clapton dus). Je hoort 'm ook op die andere sterke gitaarcover Born To Be Wild. Helaas overleed hij vlak voor zijn 25e verjaardag...

Door de zoals altijd sterke productie van Rick Hall van Fame komen het supertalent en de schitterende stem van Wilson Pickett nog beter naar voren. Er staat ook geen minder nummer op en dan weet Pickett er altijd wat van te maken. Er is een mooie afwisseling in de nummers, van catchy soul richting rauwe southern soul. Pickett wordt ook perfect ondersteund door de studioband: wat een uitstekende blazers zijn er op dit album te horen.
Naast het fantastische Hey Jude, bevalt mij ook A Man and a Half buitengewoon. Maar dit hele album is gewoon top. Weet je wat? Ik gooi er 5* tegenaan: fantastisch!

Heb me nooit al te intensief met Soulmuziek bezig gehouden.Enkel de echt grote namen als Marvin Gaye,Otis Redding en Aretha Franklin lagen hier,samen met de diverse verzamelaars in het verleden regelmatig op de draaitafel.Dat is de laatste tijd,in positieve zin wat aan het veranderen en via Duane Allman kwam ik uit bij dit album van Wilson Pickett.
Hey Jude uit 1969 was destijds alweer zijn negende plaat en mijn aandacht werd in eerste instantie getrokken door de magistrale titelsong en tevens Beatles cover.De combinatie van de stem van Pickett en de geweldige gitaarpartijen van Duane Allman maken,samen met de magistrale opbouw dit nummer vrijwel direct onvergetelijk.
Maar ook het complete album laat een uitstekende indruk achter.Als Soulzanger behoort Wilson Pickett voor mij nu onmiddellijk tot de allerbeste,vooral zijn rauwe en harde uithalen zijn werkelijk fantastisch.En als je dan in de studio,de dan misschien nog niet zo bekende maar wel al uitstekende (slide)gitarist Duane Allman tot je beschikking hebt kan er wel eens iets heel moois ontstaan.Trouwens ook de rest van de begeleidingsband (wat een fenomenale blazerssectie) en de productie zijn absoluut top.
Naast de versie van Hey Jude vind ik in eerste instantie My own style of loving (een ander nummer waarop Allman excelleert) en A Man and a Half (vocaal magnifiek) eruit springen, maar de uiteindelijke score opmakend is hier simpelweg de conclusie dat alle nummers erg sterk zijn.
Voortreffelijke plaat.

Een van de hoogtepunten uit het oevre van Wilson Pickett. Onder de productionele leiding van Rick Hall stijgt Wilson Pickett tot grote hoogte op dit album, begeleiding is meer dan top. Het is niet alleen een van de betere, en misschien wel zijn beste album, van Wilson Pickett maar ook een van de fijnste en memorabele albums die onder leiding van Rick Hall zijn opgenomen.

Save Me schiet nog wat aarzelend uit de startblokken, vind ik, maar als de titelsong wordt ingezet..

Geweldig album van Wilson Pickett, de bezieling is volop aanwezig. Dit hoeft, op zijn eigen manier, niet echt onder te doen voor het betere werk van bijvoorbeeld een Otis Redding. En lekker gitaarwerk van Duane Allman inderdaad, misschien ook nog wel iets voor Mssr Renard?

4 sterren

Ja, dit is zeker wel wat voor mij. Ik ken Hey Jude van Wilson Pickett van de verzamelaars (Anthology 1 en 2) van Duane Allman, waar al zijn sessiewerk is gecompileerd.

Maar ik heb me dus nooit gewaagd aan een langspeler van Wilson Pickett, terwijl southern soul mij toch net zo goed moet liggen als southern rock. Bedankt voor de tip!

Als Allman Brothers-kenner weet ik meer over deze plaat dan dat ik de muziek ook echt ken.

Behalve gewoon een Wilson Pickett-plaat is deze plaat historisch van belang, want deze plaat zette een enorme beweging in gang, die leidde tot de oprichting van Allman Brothers Band, en zorgde ervoor dat Eric Clapton op het spoor kwam van Duane Allman en dat leidde weer tot Duane's deelname aan Derek & the Dominoes. Verder wordt deze plaat ook gezien als de geboorte van de southern rock.

Deze plaat is na de ellende van Hourglass eindelijk de doorbraak voor Duane.

Uiteraard is het ook gewoon een killer-southern soul plaat, ditmaal niet een Stax- maar een FAME/Muscle Shoals-plaat, waar Lynyrd Skynyrd (in Muscle Shoals they got the Swampers) over zingt in Sweet Home Alabama.

Stax en FAME/Muscle Shoals zijn allebei fantastisch, maar Muscle Shoals is toch net wat vuiger, en daarom dus ook een beetje de voorloper van southern rock.

Dat maakt Hey Jude ook een beetje een crossover-plaat. Een soort soul-rock. Fantastisch in elk geval, en de basis voor heel veel jaren aan mooie muziek die nog gaan volgen.

Volgens mij is deze plaat ook een beetje het einde van de periode van zwarte artiesten die door witte back-up bands werden begeleid, door de moord op Martin Luther King veranderde er een hoop. Dat is ook de reden dat Jerry Wexler (Atlantic) n Phil Walden (manager Otis Redding, oprichter van Capricorn) zich gingen richten op rock, waardoor dus de southern rock was geboren.

Deze plaat is zo meer dan gewoon een plaat, het is een historisch document en daarom ook één van de belangrijkste platen uit die tijd. De legendarische Tom Dowd was trouwens ook betrokken bij deze plaat.

Volgens mij kun je een boek vol schrijven over het belang van deze plaat.