Freedy Johnston - Blue Days Black Nights (1999)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Elektra
-
Underwater Life (5:13)
-
The Farthest Lights (3:55)
-
While I Wait for You (3:33)
-
Pretend It's Summer (5:25)
-
Changed Your Mind (4:01)
-
Caught as You Look Away (3:26)
-
Moving on a Holiday (2:54)
-
Until the Sun Comes Back Again (3:03)
-
Depending on the Night (4:14)
-
Emily (4:28)
0
geplaatst: 22 oktober 2004, 21:20 uur
In de herfst van 2000 had mijn vader me gevraagd een pakje af te leveren op de toenmalige redactie van Het Volk in de Forelstraat te Gent.
Die bewuste herfstdag regende het pijpestelen, ik haastte me tussen de druppels door naar de Forelstraat - leverde het pakje af aan André de portier en trok richting station. Het idee dat ik nooit meer terug zou gaan naar de redactie van Het Volk, maakte me een tikje neerslachtig.
Onderweg naar de trein wandelde ik binnen in de platenzaak Bilbo, en tussen de koopjes zag ik "Blue Days, Black Nights" van Freedy Johnston staan voor de prijs van 499 Bef.
Ik kocht de plaat meteen zonder één moment te twijfelen - de hoes sprak me danig aan.
Op de hoes zie je Freedy langs een rivier wandelen, er ligt een schip in de haven en ergens op de achtergrond staat een ronduit lelijk fabrieksgebouw.
Dat is nu vier jaar geleden en de plaat vind ik nog steeds even pakkend als bij de eerste beluistering. Johnston laat het tempo danig zakken, het "rock & roll"-gevoel van "Never Home" (1997/Elektra) lijkt volledig verdwenen.
"Blue Days, Black Nights" is voor mij in de eerste plaats een soort impressionistische luisterplaat.
Blue Days is niet opdringerig (niet "luister 'ns naar mij wat ik allemaal ik kan"), Blue Days presenteert zijn boodschap rustig. Er heerst zo'n gevoel van: "Als je wil kan je luisteren, maar het hoeft helemaal niet."
Ook opmerkelijk zijn de personages die deze plaat bewandelen, waar de vorige protagonisten in Johnston's werk eerder losgeslagen plattelanders leken (check maar 'ns Can You Fly uit '92) - lijken we hier wel kennis te maken met "echte" mensen.
Ze wandelen allemaal voorbij in de liedjes en vertellen hun respectievelijke verhalen. Met deze gemeenschappelijke bindfactor: iedere keer is de geliefde hopeloos zoek.
Als ik er één zinnetje moet uitkiezen - deze dan uit Pretend It's Summer : I remember when we met/A summer storm wasn't over yet/We discovered our initials matched/Now the radiator's cold/And you're off somewhere I don't know
Toch iets overgehouden aan die druilerige dag in Gent
Die bewuste herfstdag regende het pijpestelen, ik haastte me tussen de druppels door naar de Forelstraat - leverde het pakje af aan André de portier en trok richting station. Het idee dat ik nooit meer terug zou gaan naar de redactie van Het Volk, maakte me een tikje neerslachtig.
Onderweg naar de trein wandelde ik binnen in de platenzaak Bilbo, en tussen de koopjes zag ik "Blue Days, Black Nights" van Freedy Johnston staan voor de prijs van 499 Bef.
Ik kocht de plaat meteen zonder één moment te twijfelen - de hoes sprak me danig aan.
Op de hoes zie je Freedy langs een rivier wandelen, er ligt een schip in de haven en ergens op de achtergrond staat een ronduit lelijk fabrieksgebouw.
Dat is nu vier jaar geleden en de plaat vind ik nog steeds even pakkend als bij de eerste beluistering. Johnston laat het tempo danig zakken, het "rock & roll"-gevoel van "Never Home" (1997/Elektra) lijkt volledig verdwenen.
"Blue Days, Black Nights" is voor mij in de eerste plaats een soort impressionistische luisterplaat.
Blue Days is niet opdringerig (niet "luister 'ns naar mij wat ik allemaal ik kan"), Blue Days presenteert zijn boodschap rustig. Er heerst zo'n gevoel van: "Als je wil kan je luisteren, maar het hoeft helemaal niet."
Ook opmerkelijk zijn de personages die deze plaat bewandelen, waar de vorige protagonisten in Johnston's werk eerder losgeslagen plattelanders leken (check maar 'ns Can You Fly uit '92) - lijken we hier wel kennis te maken met "echte" mensen.
Ze wandelen allemaal voorbij in de liedjes en vertellen hun respectievelijke verhalen. Met deze gemeenschappelijke bindfactor: iedere keer is de geliefde hopeloos zoek.
Als ik er één zinnetje moet uitkiezen - deze dan uit Pretend It's Summer : I remember when we met/A summer storm wasn't over yet/We discovered our initials matched/Now the radiator's cold/And you're off somewhere I don't know
Toch iets overgehouden aan die druilerige dag in Gent
* denotes required fields.
* denotes required fields.