Alcatrazz - Dangerous Games (1986)

Geen Yngwie Malmsteen meer (eerste album, No Parole from Rock 'n' Roll), geen Steve Vai meer (tweede album, Disturbing the Peace) maar in de plaats van beide gevestigde gitaristen ene Danny Johnson.
Hij trekt wel zijn streng en zijn solo's zijn heel mooi gedaan, maar de grootste pluim gaat naar zanger Graham Bonnet. Wat voelt hij zich bevrijd van de heavy elementen in de muziek en wat een ongelooflijke zeiknummers met "Miami Vice" gitaren, drums en geluid staan hierop. En daar komt mijn favoriete soort songs, de powerballads, Only One Woman. Witchwood vind ik nog redelijk te doen, de verdienste van Danny Johnson.
Dit is meer pop dan hardrock, laat staan metal. Ok, het is allemaal melodieus en het is allemaal tot in de puntjes verzorgd zonder enig scherp randje.
Ik heb dit destijds gekocht op vinyl tijdens één van mijn maandelijkse speurtochten in de uitverkoopbakken, dus ik heb er mijn broek niet aan gescheurd, oef. Het album heeft nog één verdienste: het kan nog dienen om mee te gooien.

Vier jaren later en ik doorloop nog even mijn verzameling, nu eens op de harde schijf. Van Alcatrazz heb ik de drie studio-albums op vinyl. Voor de mensen die twijfelen, die rode randen op de hoes horen er wel degelijk bij, lijkt nergens op. Waren mijn harde woorden terecht?

Het blijft maar achteruit gaan want weinig memorabele songs staan hierop. Het is de band van Graham Bonnet en we zullen het geweten hebben. Hij staat op de voorgrond, de rest moet braaf in het gelid blijven. Het geluid is te perfect en te kil, een verschijnsel van de late jaren tachtig, vandaar ook naar mijn verwijzing naar Miami Vice, die song van Jan Hammer blijft maar in het koppie zitten. Ik krijg medelijden met nieuwe gitarist Danny Johnson (ex-Alice Cooper), want hij krijgt voor mij geen eerlijke kans in de slappe poppy nummers.

Ik kan het toch niet laten om even op de Wiki te kijken, want een blik op de credits van dit album levert twee covers op. Opener It's My Life komt van The Animals. Nummer acht werd geschreven door de gebroeders Barry, Maurice en Robin Gibb alias The Bee Gees. De originele versie dateert van de jaren zestig van een Engels duo, The Marbles, bestaande uit Graham Bonnet en Trevor Horn. Niets meer aan te voegen.

No parole was nog hun beste album..

Het zwakste album van Alcatrazz. Het gitaargeluid staat hier in vergelijking met de andere
studioalbums veelal op de achtergrond. Disturbing de Peace vind ik het beste album.

Twee keer achter elkaar geluisterd.
Beetje tam, maar niet slecht, kan deze sound wel waarderen.
Bonnets zang is een echte plus. Leuke nummers.
En het gitaarwerk is prima, maar wel een beetje zacht in de mix...
Mooie hoes ook.

Nette 7.