Sandra St. Victor - Oya´s Daughter (2013)

Muziekjaar 2014 is nog erg jong en daarom moeten we het nu nog doen met releases uit 2013. Één van die releases is het vierde solo album van zangeres Sandra St. Victor. Deze dame vergaarde haar roem in de jaren 90 als zangeres van de groep Family Stand en is 1994 ook soloprojecten gaan maken. Echt aangeslagen hebben die nooit, dus dat moet met Oya’s Daughter eindelijk gebeuren. Eens beluisteren wat er van geworden is.

Sandra St. Victor heeft een bijzonder herkenbare stem. Warm van klank en herkenbaar van kleur. Je hoort vaak de uitspraak: “Een eigen sound.” Dat is zeker van toepassing op deze dame. Een stem die een heel album als dit makkelijk kan dragen. Prettig luisteren, daar begint het immers bij.
Hoe de nummers dan in elkaar zitten? Ja, ook best goed. Het ge-hahaha in Fate’s Laugh is misschien wat irritant en Eternal is gewoonweg saai, maar het merendeel van de tracks zitten goed in elkaar. Misschien allemaal niet al te verrassend, maar wel erg goed behapbaar. Het hoeft allemaal ook niet te origineel te zijn, als het maar goed gebracht wordt. En dat gebeurd zeker op Oya’s Daughter.
Qua vibe is het wat meer R&B dan dat er echte soulinvloeden, op de stem na, te horen zijn. Natuurlijk zijn er ook een aantal nummers die ons erg verblijden. Dit zijn Grateful(een echte R&B-track), Stuff Mama Used to Say(mooi), What Have We Learned(komt binnen) en vooral Spirit Talk(zet gewoon een bijzondere sfeer neer).

Simpelweg dus aardige plaat, prima stem, maar niet heel verrassend en vernieuwend. Het album luistert lekker weg zonder je echt van je sokken te blazen.