Green Carnation - Journey to the End of the Night (2000)

Tja, dit is toch wel hard werken... we kunnen in elk geval vaststellen dat de band met het opvolgende Light Of Day, Day Of Darkness een werkelijk enorme sprong voorwaarts gemaakt heeft. Dit is aardedonkere doom metal, kennelijk meer in de stijl van In The Woods... (al ben ik met dat werk niet bekend).

't Is te ver buiten mijn straatje om te stellen dat het slecht is (dat is het wellicht helemaal niet), maar erg boeiend vind ik het ook niet. Hij staat nu op 1½*, dat is wat overdreven. Halfje erbij.

De loodzware, repetitieve doom ritmes van opvolger en spektakelstuk Light Of Day, Day Of Darkness zijn al op dit album te vinden. Helaas ook de zangeres. Hoewel zij best een goede stem heeft, zingt (en gilt) ze nog tamelijk veel op het debuut. Als je van theatrale 'female fronted' metalbandjes houdt, vind je het misschien mooi. Maar ik hou er niet van. Natuurlijk is de kwaliteit reeds aanwezig. Maar wat de songs aangaat lijken mij dit slechts enkele losse schetsen. De opmaat naar wat hierna gaat komen en dat is super!

Ik moet zeggen dat mijn kennismaking met dit album een stuk prettiger is dan ik op basis van de commentaren en het gemiddelde cijfer zou verwachten.

'Tuurlijk, de productie is niet heel sterk waardoor de nummers wat aan kracht missen, maar op zichzelf zitten de doom/gothic-nummers prima in elkaar. Wat dat betreft laat 'My Dark Reflections...." horen wat voor verschil een goede productie kan maken bij een nummer. Vergelijk deze maar eens met de versie op 'Leaves Of Yesteryears'. Ondanks de wat vlakke productie vind ik het album toch erg genietbaar en kan ik het album toch minstens zo goed waarderen als zijn gelauwerde opvolger.