Sebastian Plano - Impetus (2013)

Argentijnse componist met werk in het verlengde van Ólafur Arnalds, Nils Frahm, Max Richter.

Piano, strijkers en (hoe kan het ook anders) bandoneon.

Gewoon even klikken en luisteren dus: Sebastian Plano - Blue Loving Serotonin.
Tikkeltje klassiek bombastisch afentoe, maar in deze vorm met electronica gewoon prachtig!

Best kwalitatief label is dit ook, ben benieuwd.

"The world we live in" is werkelijk van ongekende schoonheid
Behalve Ólafur Arnalds en Nils Frahm moet ik bij dit album ook sterk aan Rachel's denken.

Hou niet van strijkers in dit soort muziek, maar dit klinkt best aardig.

Tijdens het nummer The World We Live In las ik net in een boek van Knausgard het volgende; "Wat was het menselijke in dat universum waard? Wat was de mens op aarde anders dan gedierte te midden van ander gedierte, leven te midden van ander leven, dat zich net zo makkelijk manifesteerde als algen in zee of schimmel op bosgrond, als kuit in een vissenbuik, ratten in een hol of een hoopje schelpen op een rots? Waarom zouden we het ene wel doen en het andere niet als er toch geen doel of richting in ons leven bestond behalve dat we samenklonterden, leefden en stierven? ... Door de dood wordt het leven zinloos omdat alles waar we ooit naar hebben gestreefd, daarmee ophoudt, en hij geeft het leven zin omdat zijn aanwezigheid het beetje dat we ervan hebben, onmisbaar maakt, elk moment kostbaar."

Beter zou ik het gevoel dat dit album losmaakt niet kunnen uitdrukken.

Mooie ervaring popstranger. Het is idd een zeer fraai album. Wel gek dat zijn vorige plaat maar 1 stem heeft gekregen. Ik ga daar zeker nog even achteraan

Best een mooie plaat, maar ik vind het niet erg spannend. Rachel’s deed dit rond de eeuw-wisseling toch een stuk beter.

Net een fijne espresso gemaakt, boek erbij en gaan zitten in de bank. Ikoontje (jpg) aangestipt van dit album (Tidal) en boek meteen weer weggelegd; even afdraaien bij deze muziek