The Future's Dust - Marrakech EP (2013)

Dit is echt heel tof, ga dit absoluut luisteren (via onderstaande link)! Schitterende dreampop van Nederlandse bodem waar duidelijk goed over nagedacht is. Op het moment toeren ze in Nederland met de Popronde, dus ga ze ergens bekijken als ze in de buurt zijn.
Kan niet wachten op meer muziek.

The Future's Dust - wearethefuturesdust.bandcamp.com

Ik heb ze gister gezien in de Vera kelder. De boel zat ramvol, maar wat ik er van mee heb gekregen klonk niet verkeerd

En deze ep klinkt net als het optreden ook niet vekeerd. Wel wat The XX achtig maar dit bevalt me beter eerlijk gezegd. Alleen die vervormde zang in het derde nummer kan ik niet zoveel mee.

The Future's Dust is het typische voorbeeld van een bandje waarvan je op basis van bookingen weet dat ze goed zijn. Er is nog geen debuutplaat uit, maar toch stond dit Leeuwardse kwintet van de zomer op Oerol, Into The Great Wide Open, Welcome To The Village en Incubate. Het festivalseizoen is inmiddels afgelopen, en die langverwachte debuutplaat? Nee, die is nog steeds in de maak. Wel verscheen onlangs de eerste opgenomen muziek in de vorm van de Marrakech EP. Deze vier liedjes mogen als zeer aangename introductie van The Future's Dust gelden.

Maar hoe klinkt deze nieuwe Nederlandse band? Eigenlijk net zoals de hoes van de EP doet vermoeden. The Future's Dust klinkt mysterieus en ietwat donker. Maar wel altijd rustgevend en leeg net zoals bij James Blake. De band heeft de gave om mooie sfeercomposities neer te zetten met minimale middelen. Zo is met het eerste akkoord van EP-opener 'Passage', de sfeer meteen goed gezet. The Future's Dust maakt namelijk nachtelijke indiepopliedjes met dynamiek waarin ruimte is voor synthesizers, invallende stiltes en een sterke spanningsopbouw. Zo breekt datzelfde 'Passage' na bijna drie minuten groots open en verandert het schitterende 'Tinderlight' haast ongemerkt in een steeds uitbundiger geheel. Het weet beide nummers naar grote hoogtes te stuwen.

Ook vallen op Marrakech het gecontroleerde drumwerk, het mooi galmende geluid en de zangpartijen op. Deze laatste klinken als een soort schaduwdans tussen zangeres Rosan Rozema en zanger Nick Veenstra (Abel de Grefte zingt met stemvervorming in 'Dreamer'). In het mooi aangeklede 'The Fields' en 'Passage' klinken deze zangpartijen beheerst en toch intens. De muziek doet bij vlagen denken aan The XX, James Blake, Daughter en Alt-J (∆). Het is knap dat de band deze invloeden op een creatieve, eigen wijze verwerkt heeft. Onderga deze trip vooral zelf en laat je meevoeren door deze vier magische liedjes. The Future's Dust heeft potentie en smaakt naar meer.

Van: Daan's Muziek Blog

Ik heb speciaal een account aangemaakt voor dit album, om een stem uit te kunnen brengen. Naar mijn mening is dit een zeer fijn album(pje). Dromerige landschappen van muziek die langzaam opbouwt en eens níet de gebruikelijke climaxen laat horen, maar een nieuw geluid.

En hoewel de invloeden wel te horen zijn is het geen kopie van The XX of iets dergelijks. Nee, het is nieuw. En blijkbaar is dit 'nieuwe' geluid precies wat ik zocht... Live is deze band ook zeer sterk! Ik heb ze nu enkele malen gezien en de uithalen van de zangeres zijn fenomenaal. Maar hoewel dit misschien het meest in het oor/oog springt zijn ook de andere bandleden steengoed - goed op elkaar ingespeeld en je ziet dat ze lol hebben.

Zoals gezegd: zeer toffe muziek die vernieuwend (en toch ook wel vertrouwd) is, die je weg doet dromen en doet verlangen naar meer.

The Fields is mijn favoriet; je ziet bijna de beelden voor je van iemand die door een scandinavisch, koud, landschap loopt. Ook Dreamer is goed, allereerst ietwat vervreemdend maar dat einde is prachtig. Maar ook de andere nummers zijn goed... Ik kan moeilijk kiezen, haha!

Haha, ik zie dat er ook een videoclip bij dat nummer hoort! En misschien moet ik mijn naam veranderen in Nostradamus... De videoclip is inderdaad precies wat ik in mijn hoofd had bij het nummer. Geweldige beelden trouwens!

Ik schreef ook nog wat over deze EP (volgens mij hebben wij op ons blog exact dezelfde smaak als Daans muziekblog ), in afwachting van het album dat eind dit jaar vast hoge ogen gaat gooien. Wat een EP

---

Dit is slechts hun debuut-EP, uitgebracht afgelopen jaar. Maar het fenomenale geluid van dit schijfje heeft ze wel direct gekatapulteerd tot belofte van 2014 in het veelbelovende lijstje de12van3voor12 (waar ook Rita Zipora toe behoort, die we eerder recenseerden). Daarom deze EP-recensie, in een reeks waarin we nog meer van deze 12 bands af zullen gaan.

Het betreft een Fries vijftal, inclusief twee leadzangers (zangeres en zanger), die naar eigen zeggen geïnspireerd zijn door The XX, James Blake en Bon Iver. En ja, dat valt te horen, maar zeker niet direct. Het betreft hier een band die op waanzinnige wijze deze invloeden combineert tot enorme klasse en vooral een zeer karakteristieke eigen sound. Op openingsnummer Passage is dit al direct te horen: het mooie samenspel van elektronica, en het fantastische duistere en emotievolle stemgeluid van de zangeres zetten meteen een unieke sfeer. Die sfeer wordt duidelijk doorgezet op de rest van de EP, vooral in het prijsnummer The Fields. Het is gewoon heerlijk om de schitterende mix van harde duistere elektronische beats, strijkers, puntige gitaartjes en mysterieuze galmende samenzang te horen. Zeer indrukwekkend. Zeker als er, ala Bon Iver op zijn tweede plaat, op afsluiter Tinderlight zelfs blazers komen kijken en ze het tempo en ritme ineens opvoeren.

The Future's Dust valt met deze EP in grote mate op, en behoort met absolute zekerheid tot de belofte van 2014. Laten we vooral hopen dat ze de sound van deze vier liedjes kunnen uitbouwen tot een veelzijdig geheel. Gelukkig doet het einde van Tinderlight vermoeden dat deze hoop wel eens waarheid kan worden. Ik ben benieuwd! Stap 1 is geloof ik om ze live te gaan zien, want ook dat schijnt bijzonder goed te zijn. Verwacht het debuut-album dit najaar!
Pat-sounds: EP The Future's Dust - Marrakech (2013) - pat-sounds.blogspot.nl