Hooverphonic - Reflection (2013)

ze mogen nog mooie composities maken, voor die zangeres heb ik het niet. ze raakt me langs geen kanten. einde verhaal dan eh

Ook de composities zijn toch al een tijdje serieus afgezwakt. Doorsnee pop is het geworden. Waar zijn die triphop jaren gebleven. Ik leg nog maar eens de eerste drie platen op, het is er het weertje voor.

Behoorlijk teleurstellend. Vlakke composities, weinig origineel. De vorige cd 'The Night Before' kreeg door minimaal 4 sterke liedjes nog het voordeel van de twijfel, maar nu haak ik af. De engelse uitspraak van Noémie Wolffs doet er ook geen goed aan en gaat zelfs een beetje irriteren. Het idee van 'back to analog' is wat mij betreft mislukt.

Betere plaat dan de draak die The Night Before was, enigzins compactere/kortere nummers (10 van de 15 nummers zitten onder de 3 minuten)

Het luistert allemaal wel wat makkelijk weg, weinig nummers die uitsteken boven de rest, allemaal niet slecht maar de meeste nummers missen iets (bv in Devil Kind of Girl dat kleine speelse kreetje rond 0.48 is dan weer iets extra, een verademing)

De mannelijke samenzang voegt dan voor mij niet echt iets toch (bv op Radio Silence doet dit het nummer de nek om)

Vind Gravity wel een fijn nummertje, nog enigszins lurkend op haar beginperiode. Devil Kind of Girl is een aardig popnummertje. Voor de rest hoor ik geen blijvertjes. Neuh, I'm not Mad About You anymore.....

Amalfi is voor mij wel de parel van dit album...

Pff, wat mis ik Geike...

de koek is echt helemaal op: dit staat in geen verhouding tot hun eerdere albums, dat ligt niet alleen aan de zangeres, ook de composities laten me volkomen koud! Jammer om zo te moeten eindigen....

‘Dat is niet eerlijk!’ hoor je kinderen weleens roepen. ‘Weet je wat niet eerlijk is,’ kun je dan antwoorden, ‘dat die twee meneren van Hooverphonic samen zo schandalig veel talent hebben! Ze maken al jarenlang schijnbaar moeiteloos de ene na andere sterke plaat, terwijl anderen het met veel minder moeten doen!’

Sinds hun debuut in 1996 volg ik de band, indertijd getipt door een vriend. Klonk toen nog triphop, dit werd al spoedig ingeruild voor een groepsgeluid met soms orkestrale invullingen. Altijd sterke liedjes, altijd warm klinkend.
Ook op dit Reflection hangt een warme sfeer, waarin werkelijk alle opnametechnische details kloppen. Achter de schermen werd ongetwijfeld heel hard gewerkt, maar orenschijnlijk ging het Alex Callier en Raymond Geerts heel licht af. Met speels gemak wisselt het ene prachtige liedje het andere af.

De meeste muziek werd door Callier geschreven en de productie is ook van zijn hand, waardoor je de indruk krijgt dat hij de beslissende speler in dit team is; bij hun concerten echter is te zien dat hij beslist niet de egotripper wil uithangen. Integendeel: beide heren gaan voor liedjes van de buitencategorie. Constant van hoog niveau, op deze plaat valt geen kwalitatief minder nummer te ontdekken: zo groot is de rijkdom aan goede ideeën. Eveneens knap is dat het tegelijkertijd niet glad wordt, omdat er met passie wordt gemusiceerd.
Mede omdat de heren altijd weer een klassezangeres met eigen stemkleur aan zich weten te binden, kennen hun albums ieder hun eigen kleur. Hier staat Noémie Wolfs achter de microfoon. Haar krachtige en licht-hese stem is pakkend. Soms klinkt ze zwoel (ballade Bad Weather), dan weer boos (Devil Kind of Girl); altijd zit er veel onderkoelde emotie in haar stem, zoals je dat bij zangeressen in de jazz ook kunt tegenkomen. Zo brengt ze in haar eentje volop variatie, afgezien van Radio Silence, een duet waarvan de hoes niet vermeldt welke meneer haar toezingt.

Veelal lijkt de muziek te zijn gecomponeerd op piano. Uptempo en langzamere songs wisselen elkaar slim af, waardoor afwisseling is gegarandeerd. Tijdloze en welluidende 'pop d'or', waarin regelmatig sferen worden opgeroepen van majestueuze filmsoundtracks uit de jaren '60 en '70. In het uptempo Roadblock klinkt in het begin een synthesizer in de stijl van eind jaren '70, waarna dankzij een orgeltje een licht flowerpowersfeertje verschijnt. Knap gedaan. Soms waan je je even in een jaren '60-soundtrack in de stijl van Ennio Morricone, zoals in Single Malt; toch is er altijd die eigentijdse gloed over de liedjes.
De ene keer is de piano het dominante instrument, een andere keer andere keyboards of gitaar. Altijd weer klinken edelsteenliedjes. Verrassend is daarom dat de plaat in diverse privéwoningen werd opgenomen en niet in een (dure) studio, al vond de eindmix in Wisseloord te Hilversum plaats. Het eindresultaat is een homogene eenheid van maar liefst vijftien liedjes. Die duren niet al te lang, hetgeen extra variatie brengt.
Op cd/streaming is er nog akoestisch bonusmateriaal, waarop de geboden liedjes nét weer anders-fris klinken.

Van mijn oudste zoon kreeg ik dit album op rookgekleurd vinyl, bijzonder fraai gemaakt en kenmerkend voor de hang naar perfectie die deze groep typeert. Hooverphonic weet hoe je ruwe edelstenen (briljante ideeën) moet slijpen tot flonkerende sieraden (de liedjes).

Hooverphonic drijft hier steeds verder weg van hun begin. Da's wel loud and clear. Pop ware wellicht het juiste en treffende woord hier. Andere zangeres weer, de zoveelste maar juist daardoor klinkt de band telkens net ff anders. Aangezien zang meestal voorop staat kan dat ook niet anders. Wat nog meer opvalt zijn de vele korte liedjes, bedoel maar, 15 in net 41 minuten. To the point dus. Als pop, eigenlijk wel pure pop je niet zo moge liggen, dan haak je ongetwijfeld. Gelijk aan de zang, het ligt je of juist niet. Voor mij, zeker wel, blijven ze ook nu aan de pluskant dus. Heb niks tegen pop, de zang is just fine, ook nu weer, en de sfeervolle en melodieuze nummers zijn talrijk. Ik noem gaarne en niet per sé in volgorde, Gravity, Boomerang, Amalfi, ABC of Apology, Ether, Clouds en Roadblock. En de rest ware dan ook zeer te genieten. Wellicht ons maar vasthouden dat alles was war dan ook echt war en dus niet meer is. Ga voor ☆☆☆, eigenlijk plus 1/2 maar ja...