Howe Gelb - Dust Bowl (2013)

rokerige piano ballads die van Tom Waits konden komen afgewisseld met zeer minimale, akoestische bluesjes. Ook nog eens betrekkelijk lo-fi opgenmen. Sfeervol is het wel, maar misschien niet zo gemakkelijk voor iedereen.

Het lastige met Howe Gelb is dat de beste man inmiddels zo'n status heeft dat niemand hem blijkbaar nog durft te vertellen dat de meester zich toont in beperking en niet elke muzikale scheet op een album hoeft te worden uitgebracht. Hoewel qua genre totaal verschillend heeft hij dat gemeen met iemand als John Zorn. Ik ben en blijf een liefhebber van hem en Giant Sand maar een gezonde dosis zelfkritiek zou de kwaliteit van zijn albums goed doen. Een selectie uit dit werkstuk gecombineerd met de beste songs van het óók al dit jaar uitgebrachte The Coincidentalist zou en lekkere plaat hebben opgeleverd die ik zou hebben gekocht. Nu laat ik beide albums aan me voorbij gaan als tussendoortjes.