Danny Vera - Distant Rumble (2013)

Danny Vera is vooral bekend van zijn muzikale aankleding bij het televisieprogramma Voetbal International. Daar laat hij al tijden zien en horen dat hij een zeer vakkundige muzikant is. ”Distant Rumble” is mijn eerste kennismaking met een album van Danny Vera, hoewel dit zeker niet zijn eerste is. ”Distant Rumble” laat opzwepende en meeslepende rock & roll horen. Dat begint al direct met de titeltrack. Het opzwepende is goed te horen in de uptempo liedjes. Deze klinken zeer prettig in het gehoor en laten pittig gitaarspel horen. Het gitaarspel heeft een rauw randje en de rockabilly licks vliegen je om de horen. Maar de echte kwaliteit van ”Distant Rumble” komt mijn inziens in de langzamere liedjes bovendrijven. Liedjes als ”One Shot”, ”Whispering Thoughts”, ”Hold on to Me” en ”Till Death Do Us Part” zijn dan ook meeslepend. In dat opzicht vind ik de tweede helft van ”Distant Rumble” het sterkst en vanaf ”Whispering” Thoughts is het niveau onafgebroken hoog. Ik steun van harte goede kwalitatieve producties van Nederlandse makelaardij, en ”Distant Rumble” van Danny Vera is de aanschaf meer dan waard.

Danny is een goed songschrijver, en, in tegenstelling tot bovenstaande, vind ik met name zijn snellere songs lekker.
Echter, eigenlijk moet je deze man live meemaken. Zien is niet het goede woord, het is echt meemaken. Want, man, wat een performer. Geweldig. Hij trekt je het concert in, en laat je pas na ruim twee uur weer gaan. Buiten adem van wat je net hebt beleefd.
Rauwer, en (ik zou bijna zeggen "dus") beter nog dan de, ook al prima, CD. Bovendien, een sympathieke gast (voor zover ik dat kan beoordelen althans).

Ik zag Danny afgelopen zaterdag in Leiden. Inderdaad, zijn optreden is energiek. Vooral de gitarist steelt de show. Na een uur of anderhalf kreeg ik echter de indruk dat ze door hun repertoire heen waren. De band schakelde over op covers en speelde daarvan slechts fragmenten, wat een rommelige indruk maakte. Jammer ook dat Danny zonder blikken of blozen nummers als Radar Love, Too Much Love Will Kill You en All I Wanna Do (die DWDD hit) invoegt. Dit soort branchevreemde nummers doen m.i. afbreuk aan het imago dat hij wil neerzetten. Met zijn kuif, zijn fraaie gitaren, zijn lakschoenen en zijn op rock n roll en country gebaseerde muziek flirt hij immers nadrukkelijk met de jaren 50 van Elvis en Johnny Cash. Stilistisch zit hij ergens tussen Chris Isaak en Willy Deville, al mist hij het zwoele van Isaak en het vuige van Deville. Distant Rumble geeft een prima indruk van wat de man te bieden heeft. Zonder Johan Derksen, die Danny op sleeptouw nam, en Excelsior, dat hem een nieuw onderdak bood, had dit album waarschijnlijk nooit het levenslicht gezien.

Een heerlijk album. Topkwaliteit van Nederlandse bodem.
Danny Vera is een muzikaal wonderkind, hij kan alle popmuziek perfect spelen.

Zojuist op mijn platenspelertje gelegd, en ik was verbaasd hoe goed dit album eigenlijk is. Had hem na aankoop nooit meer gedraaid, maar hij heeft inderdaad veel stijlen onder de knie. Ik sluit me aan bij Ronald5150 door te constateren dat de langzamere nummers het meeste indruk maken. Benieuwd of hij hier nog ooit aan kan tippen.