Little Angels - Young Gods (1991)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor
-
Back door Man (5:51)
-
Boneyard (5:22)
-
Young Gods (Stand Up, Stand Up) (4:59)
-
I Ain't Gonna Cry (4:47)
-
The Wildside of Life (3:25)
-
Product of the Working Class (4:39)
-
That's My Kinda Life (3:16)
-
Juvenile Offender (4:52)
-
Love Is a Gun (4:09)
-
Sweet Love Sedation (4:02)
-
Smoke in My Eyes (3:35)
-
Natural Born Fighter (4:58)
-
Feels Like the World Has Come Undone (4:20)
Links
Last.fm
0
DutchViking
geplaatst: 7 december 2008, 21:51 uur
Little Angels was een van de vele melodieuze hardrockbands uit lang vervlogen tijden. In de jaren ’80 vierde het genre hoogtij dankzij bands als Def Leppard en Van Halen en veel andere, minder bekende bands uit hetzelfde straatje pikten maar al te graag een graantje mee.
Little Angels waren net te laat om die vette jaren mee te maken en had bovendien niet het geluk a la Skid Row om in die nadagen nog een commercieel succesvolle debuutplaat af te leveren. Of het geluk is, waag ik echter te betwijfelen want 20 jaar na dato klinkt deze vroege release van Little Angels weinig opzienbarend. In tegenstelling tot een eveneens Britse hardrockband als Thunder, die ongeveer gelijk is begonnen, weet dit me niet echt te overtuigen. De songs zijn erg geworteld in de vroege jaren ’90 en het ontbreekt de band aan een eigen smoelwerk.
Het titelnummer heeft een bijzonder aanstekelijk ritme en kan er nog wel mee door, evenals The Wildside of Life waarop het gaspedaal stevig ingetrapt wordt. Het overgrote deel van de songs klinkt mij echter net iets te veel recht-toe-recht-aan, zoals opener Back Door Man en Spit It Out, tracks die daardoor weinig opzienbarend zijn. Uiteraard ontbreekt ook de zoete ballad niet (I Ain’t Gonna Cry) en wat mij betreft had dit niet gehoeven. De semiballad That’s My Kinda Life is iets minder slecht en krijgt van mij nog net een nipte voldoende.
Twintig jaar na dato blijft er weinig over van dit album, dat enorm gedateerd klinkt. Het is nergens echt slecht, maar het verrast me ook nergens. Een gedateerde sound hoeft niet per definitie verkeerd te klinken, maar doet dat hier wel. Young Gods is hooguit nog interessant voor melorockadepten die ook het wat obscuurder materiaal willen beluisteren: 2*
Little Angels waren net te laat om die vette jaren mee te maken en had bovendien niet het geluk a la Skid Row om in die nadagen nog een commercieel succesvolle debuutplaat af te leveren. Of het geluk is, waag ik echter te betwijfelen want 20 jaar na dato klinkt deze vroege release van Little Angels weinig opzienbarend. In tegenstelling tot een eveneens Britse hardrockband als Thunder, die ongeveer gelijk is begonnen, weet dit me niet echt te overtuigen. De songs zijn erg geworteld in de vroege jaren ’90 en het ontbreekt de band aan een eigen smoelwerk.
Het titelnummer heeft een bijzonder aanstekelijk ritme en kan er nog wel mee door, evenals The Wildside of Life waarop het gaspedaal stevig ingetrapt wordt. Het overgrote deel van de songs klinkt mij echter net iets te veel recht-toe-recht-aan, zoals opener Back Door Man en Spit It Out, tracks die daardoor weinig opzienbarend zijn. Uiteraard ontbreekt ook de zoete ballad niet (I Ain’t Gonna Cry) en wat mij betreft had dit niet gehoeven. De semiballad That’s My Kinda Life is iets minder slecht en krijgt van mij nog net een nipte voldoende.
Twintig jaar na dato blijft er weinig over van dit album, dat enorm gedateerd klinkt. Het is nergens echt slecht, maar het verrast me ook nergens. Een gedateerde sound hoeft niet per definitie verkeerd te klinken, maar doet dat hier wel. Young Gods is hooguit nog interessant voor melorockadepten die ook het wat obscuurder materiaal willen beluisteren: 2*
* denotes required fields.
* denotes required fields.