Nasty Savage - Penetration Point (1989)

Na hun beste allbum Indulgence gaat Nasty Savage hier op de technische tour. De muziek wordt wat ingewikkelder en minder toegankelijk. Powerslam is een ode aan het worstelen en een lekkere track. Verder zijn Ritual Submission en Sin Eater de betere nummers. Andere tracks neigen toch teveel naar onnodig moeilijk gedoe.

Een songtitel als Puzzled komt hier geheel tot zijn recht; tussen de technisch aandoende songstructuren door is het zoeken naar een leuke song. Voor wie het verdragen kan een goed album. De beste tracks zijn Ritual Submission, met een mooie hoge uithaal van "Nasty" Ronnie, en het goed uitgewerkte Powerslam.

-dingdong- Welcome wagon!

De definitieve Nasty Savage plaat voor mij (eigenlijk samen met het debuut, maar die is dat op een andere manier - hangt er net van af waar ik het meest zin in heb), totale gekte, maar loodzwaar en superstrak en het slaat gewoon in als een bom.

-dingdong dingdong dingdong- ...I guess no one's home...

De nummers hebben een vrij constante kwaliteit. Ik hoor geen uitschieters, zowel naar boven als naar beneden. Grootste pluspunt vind ik de atonaal klinkende gitaarloopjes, die ik op meerder nummers op deze plaat terug hoor komen. Hiermee onderscheid Nasty Savage zich voor mij van andere bands die ik ken in dit genre. De stem van Nasty Ronnie vind ik dan weer vrij gewoontjes. Het lijkt soms meer op praten/rappen dan zingen/grunten. Misschien moest hij het meer hebben van andere kwaliteiten, als ik deze quote van Nasty Savage - Wikipedia - en.wikipedia.org lees: