Tony Martin - Scream (2005)

Schitterende nieuwe plaat van Tony Martin. Pas zijn tweede solo-album, opvolger van "Back Where I Belong" (1992). Martin verzorgde ook vocalen voor M3, Empire, Rondinelli, Dario Mollo, Aldo Giuntini en Misha Calvin, maar de meesten zullen hem wel kennen als vocalist van Black Sabbath (1987-1990, 1994-1995) ten tijde van The Eternal Idol, The Headless Cross, TYR, Cross Purposes en Forbidden. Waarvan ik dan toch vooral TYR en The Eternal Idol onthoud...

Dat de man een goede stem heeft, daar is denk ik geen discussie over... maar hij kan veel meer dan zingen alleen! Knappe songs schrijven bijvoorbeeld... en ook: op het album bespeelt meneer Martin menig instrument: "Drums...Me, violin... me, bass... me...". Met verder: Owen Hughes: Guitar, Alexis Hibell: bass pod, Martyn Price: tangle wood bass guitar...

Zij die houden van "TYR", wat ik persoonlijk de beste Tony Martin-Black Sabbath vind, zullen zeker smullen van deze "Scream".

Uitschieters zijn zeer zeker "I'm Gonna Live Forever" (!!!), alsook het titelnummer, "The Kids Of Today" en afsluiter "Field Of Lies".

Ik ben erg benieuwd naar dit album. Ik ken Tony Martin vooral van Empire en van de platen die hij bij Sabbath heeft ingezongen. Dat smaakte duidelijk naar meer, vooral zijn recente werk, Trading Souls van Empire, sprak mij erg aan. TYR en Eternal Idol ken ik ook, dat zijn inderdaad uitstekende platen Ik zal Scream eens gaan checken.

De eerste twee songs dragen duidelijk een Black Sabbath randje met zich mee.. De loodzware gitaren en dito trage ritme met name, "Scream" begint voorwaar zowaar met een Deep Purple Jon Lord achtig orgeltje ...

Verder is het gewoon een potige "Hard Rock 'N' Roll plaat" met de heerlijke stem van Tony als absolute hoogtepunt!

Toch wel een aanrader deze plaat, en ik overweeg al om mijn score te verhogen naar 4,5

Uitschieters zijn behalve de eerdere genoemde track toch ook wel "Faith In madness" en de opener "Raising Hell"....

Nog eens aan het genieten: en ik maak er begot een vette 5/5 van !!!!!

Ik ben een fan van Tony's werk op de beide Cage-projecten van Dario Mollo maar dit album vind ik nogal mat...

Ik mis de sterke uitschieters en het betere beukwerk, ik kan het niet echt terug vinden op dit album, jammer want zijn stem leent zich er uitstekend voor

Veel beter album dan zijn debuut.

De opvolger van het debuut en zeker steviger van aard maar ook niet direct een stuk beter. Het blijft jammer dat Back Where I Belong de softere kant van Martin benadrukt, hoewel het zeker geen slechte plaat vormt. Scream is wat zwaarder van aard en neigt duidelijk meer naar Sabbath. Wat echter ook opvalt; Tony mist qua compositorische kwaliteiten zijn naamgenoot. Er staan zeker een aantal prima songs op de schijf; het stevige titelnummer is heerlijk, de riffs zijn fijn afgemeten, een prima stuk. Surely Love is Dead vormt de beste song op de schijf; afwisselend, uitstekende zanglijnen en prima overgangen. Field of Lies is een charmant nummer, kent een aantal mooie tempowisselingen en is fraai gearrangeerd. Het overige songmateriaal vind ik wat minder, waarbij ik het gevoel heb dat bij enkele songs op de automatische piloot wordt gespeeld. Op die momenten kan Martin zich maar weinig onderscheiden van zoveel andere bands in het genre. Een dikke voldoende derhalve maar het plaatje komt maar weinig zijn hoes uit en dat is jammer, omdat Martin mij qua zangcapaciteiten altijd wel kan boeien.