Ik ben het met jullie eens: dit is het beste album van de S.O.S. Band, en dat zie je ook duidelijk weerspiegeld in de score die deze plaat behaalt ten opzichte van andere albums van de band.
De eerste waarbij Jimmy Jam en Terry Lewis zich ontfermden over alle tracks van het album (op de voorgaande twee platen deden ze er respectievelijk eentje en drie). Vooral kant A is onovertroffen als het gaat om electrosoul. Het geluid van de S.O.S. Band werd aldus geleidelijk minder aardse funk en meer electronisch, maar in dit geval is dat zeker een verbetering. De zang van Mary Davis is overigens de kers op de taart, ook op andere hits als Just be good to me en The finest.
In feite zijn vrijwel alle nummers een soort van ballads. Ze hebben een relatief laag, maar toch dansbaar tempo, waardoor ze het prima deden (en doen) op de dansvloer. De combinatie van het innovatieve Jam & Lewis-geluid - met dit album vestigden ze definitief hun naam, waarna ze door jan en alleman werden gevraagd voor productiewerk - en de fraaie zang leveren een R&B-topplaat op die in het genre door weinigen geëvenaard is.
Hier nog een interessant achtergrondverhaal over hoe de samenwerking tussen band en producersduo tot stand kwam.