Meshell Ndegéocello - Bitter (1999)

Ik bezit 4 albums van deze dame en deze vind ik veruit de beste. Niet dat de andere slecht zijn, maar ik vind dit album echt een geheel. Alle nummers ademen ongeveer dezelfde sfeer uit. Deze dame met zware stem komt perfect tot haar recht op wat sombere, zweverige, door zware basslijnen gedomineerde beats. Die vind je volop terug op dit album. Muzikaal is dit album misschien iets minder divers dan haar overigen, maar deze dame blijft toch niet te vangen binnen 1 genre.

Sinds lange tijd dit album weer eens gedraaid. Prachtalbum van Me'shell die met haar gloedvolle stem en prachtige productie binnen de soul en rock lijntjes blijft en niet de soms (voor mij) zoete, commerciële en daardoor irritante R&B kant opgaat. Hierdoor blijft Bitter een eigen identiteit houden. Die bevalt me goed en onderscheidt ze zich van de enorme golf aan R&B releases in de periode dat dit album uitkwam. De tand des tijds meer dan goed doorstaan.

En zo is ‘t maar net

Als een plaat een 'tijdelijk verblijf' kan zijn, en dat denk ik in zekere zin wel, dan is dit een 5-sterren hotel.
Al vind ik 'Satisfy' een tikje minder, kan niet goed uitleggen waarom...

Moet hierbij een beetje denken aan Chris Whitley's 'Din of Ecstacy' en The Posies' 'Success', ook wat stemmigere opvolgers van eerder meer opgewekt werk, naar verhouding.