The Wave Pictures - City Forgiveness (2013)

Net uitgepakt en voor het eerst helemaal beluisterd na vijf songs in de winkel. De kern van de band bestaat uit drie jonge gasten die elkaar hoorbaar goed kunnen vinden. Spil van de band en tekstschrijver is begaafd sologitairist David Tattersall. In een aantal songs worden ze ondersteund door een dwarse saxofonist en extra (ritme)gitarist, Indierock van de bovenste plank, goeie riffs, gedreven soli en met teksten waarin ernst en ironie mooi zijn verweven. Lekker kaal geproduceerd. Vergelijken is altijd een heikele kwestie. Om toch een indruk te geven: ik hoor muzikale verwantschap met de jonge Jonathan Richman, Televsion, Violant Femmes en zelfs soms met Young&Crazy Horse. Het lijkt wel of het hele dubbelalbum middels jamsessies in de studio is ontstaan, zo spontaan en ongepolijst klinkt het. Ik hou daar erg van. Dit wordt nog wat...

...of helemaal niks. In mijn enthousiasme ben ik nog een paar dingen vergeten. Mijn eerder commentaar doet wellicht vermoeden dat het alleen maar om rauwe snarenjams gaat maar dat is te weinig eer voor de band. Tussen de gitaarsongs zitten ook een aantal aandoenlijk mooie deunen, uitstapjes met een Dakar tintje en zelfs de Caraïben komen even voorbij. De songs zijn allemaal geschreven en ontstaan tijdens een toernee en reflecteren daarop. Verwacht geen technische hoogstandjes. Het klinkt heel erg lofi en spontaan en de oersimpele productie versterkt dat thuisgevoel. Natuurlijk zit er soms een mindere track tussen maar dat mag de pret niet drukken. Het blijft ontwapenend. Lang geleden dat ik een album heb gehoord dat door zijn eenvoud zo fris en aanstekelijk is.

Hun vorige albums waren het allemaal niet. Aardig, maar niet iets om te onthouden.

Neem dit album. Elk nummer is herkenbaar, maar heeft toch iets. Voorspelbaar, maar vermakelijk. Erg vermakelijk

Laatste opmerking: als je dit dubbelalbum niet kent en gaat beluisteren, begin dan met de tweede schijf.