Alcatrazz - No Parole from Rock 'n' Roll (1983)

De eerste en met Yngwie Malmsteen: ook al een album van meer dan twintig jaar oud, maar nog met uitstekend gitaarwerk van Yngwie zelve en zang van Graham Bonnet (onder andere ex-Rainbow).

Het geluid is een beetje gedateerd (normaal zeker?) maar de songs blijven overeind staan met wervelende solo's van Yngwie.

Vind het raar dat dit album nog maar 4 stemmen heeft gehaald.
Zeker de moeite waard om te beluisteren!

Clichématig spul. De liedjes zijn slechts bedoeld om Malmsteen en Bonnet te laten schitteren. Dat doen ze dan ook. Er zitten best leuke riffs tussen, maar drum- en baspartijen zijn saai.
Het resultaat is een soort slappe versie van Down to Earth.

Voor 2008 is dit inderdaad nogal clichématig spul (hij draait trouwens nu een rondje bij mij op vinyl), voor 1983 was het gitaarwerk van Yngwie wel spectaculair. Ik geef toe: met die drum- en baspartijen zou je vandaag de dag niet meer moeten mee afkomen.
Het lijkt in sommige opzichten zeker op Rainbow, ook al omdat Graham Bonnet nog met Ritchie Blackmore heeft samengewerkt op Down to Earth van 1981. Deze No Parole dateert van 1983, dus een zekere kruisbestuiving is er.
Positief op dit album is wel dat een jonge Yngwie zich nog een klein beetje inhield in dienst van de song, want toen hij solo ging...

Prachtig 'Rainbow album' met Graham Bonnet en een zweed die denkt dat hij Ritchie Blackmore is.
Niks mis mee, met pareltjes als
- Jet To Jet (hallo Blackmore)
- Hiroshima Mon Amour
- Kree Nakoori
- Incubus
- Bigfoot

Correctie ingediend, want dit is de enige juiste tracklist, ik heb de lp hiervan:

1. Island In The Sun 03:47
2. General Hospital 04:50
3. Jet To Jet 04:26
4. Hiroshima Mon Amour 04:00
5. Kree Nakoorie 06:09
6. Incubus 01:23
7. Too Young To Die, Too Drunk To Live 04:19
8. Big Foot 04:05
9. Starcarr Lane 03:52
10. Suffer Me 04:17

Leuk wederhoren telkens weer.

Yngwie ontwikkelde zich al vrij snel een eigen stijl maar hier doet hij nog behoorlijk zijn grote voorbeeld Blackmore na. Maar wat geeft het. Graham Bonnet was 2 jaar eerder uit Rainbow gestapt en wilde blijkbaar in dezelfde stijl verder. En wat een dijk van een stem had die gast zeg. Yngwie's manier van spelen paste hier perfect bij. Dit klinkt zodoende als een logische opvolger van Down To Earth. Ik denk eerlijk gezegd dat ik deze nog een tikje beter vind.

Redelijk album van Alcatrazz, niet meer nier minder

ik vindt dat als je de LP voor het eerst luisterd je de nummer af gaat luisteren door die wervelende solo's van yngwie!

de zang vindt ik eigenlijk belabberd op de LP erna Disturbing The Peace deze vindt ik heel saai omdat steve vai er niet iets aan doet om de nummer muzikaal te maken dit doet naar mijn mening yngwie wel!

De Jet to Jet riff is een kopie van Rainbow's Spotlight kid

En Big Foot is zo van het MSG album Assault Attack geript. Maar o, o wat wat geeft het. Alsof die melodic rockers van toen nu wel iets nieuws kunnen verzinnen. Ik ben in een weemoedige bui en gooi er een halfje bij. Bonnet houdt zich nog aardig in en de uitspattingen van Malmsteen , mede door zijn nog jonge leeftijd waarschijnlijk, blijven ook binnen de perken maar het talent spat ervan af. Origineel was het toen al niet maar wel vakkundig gemaakt. Het openingsnummer en tevens de single meen ik, vind ik het minst, Hiroshima mon amour het beste.

Eigenlijk is dit het enige album waarop ik Graham Bonnett goed kan verdragen.

Nou vooruit, op de opvolger ook wel een beetje.

En vooruit, de voorganger (MSG-Assault attack) ligt hier ook nog niet zo heel ver vandaan, kan ook nog wel. Maar het is nogal snel overkill inderdaad.

Ik zit weer eens in een Malmsteen fase, hiervoor luisterde ik op spotify naar spellbound live in tampa. Daar hoor je goed wat er misging bij Yngwie. Oeverloos gepiel, slechte zanger, geen songs. Op NPFR staat zijn spel nog in dienst van het liedje met bijbehorende resultaten. Natuurlijk is Bonnet geen topzanger en de rest van de band nogal saai maar hier hoor je de jonge hond in Malmsteen nog terug. Heerlijke riffs en dito solo's. Ik blijf een zwak voor de man houden, hoewel hij na midden jaren 80 eigenlijk niets behoorlijks (IMHO) heeft uitgebracht.

Als Schenker fan en van de "gitarist-in-dienst" Malmsteen kom je met dit album echt aan je trekken. De Schenker riffs liggen voor het oprapen evenals de rainbow links. Niet geheel toevallig beide bands voor Alcatrazz van meester zanger Bonnet. Hoogtepunten te over;General Hospital,Jet to Jet,Kree Nakoorie,Big Foot,Starcarr Lane. De maximale score wordt niet gehaald door het lamme Suffer me!

Die hoge, langgerekte zanglijnen van Assault Attack's Samurai komen bij track 5 wel om de hoek klinken, ik vind het album op het eerste gehoor misschien wel meer naar MSG klinken dan Rainbow - al is spotlight kid overduidelijk.

Dacht dat dit album wel enige status had en vervolgens waren mijn verwachtingen hooggespannen. Loop nog niet meteen over van enthousiasme, zeker niet bij het openingsnummer. Productie is ook niet geweldig. Het is wel smullen van de gitaarsolo's. Maar dat laatste kan ook gezegd worden van Impellitteri; Bonnets leven na Alcatrazz, wat ook raakvlak met Rainbow heeft.

Zit hem ook in de matte productie. Live knalden de drum- en baspartijen wel namelijk.

Gedateerd maar ik heb nog wel op sommige momenten kunnen genieten, zoals bij de gitaarsolo van General Hospital die nog even in een climax doorloopt als de zang weer begint. Naast de al genoemde Rainbow en MSG inspiratie hoor ik hier ook duidelijk Uli Roth invloeden.

Waarom dit op Wikipedia en Discogs als heavy metal in plaatst van hardrock wordt omschreven is me niet duidelijk.

Smullen van de zang en het gitaarwerk.

Dikke 7, kleine 8.

Staat hier ook weer eens op, heerlijk.

Geweldige plaat, niet bijster origineel (maar eh... Blackmore gaf zelf toe ook veel te gappen uit de winkel van rock n roll en vroege hardrock) maar zeer vakkundig en smakelijk. Kree Nakoorie is een meesterwerk, zowel van Malmsteen als Bonnet, net als Jet to Jet. Hier hoor je eindelijk hoe Malmsteen klinkt als hij zich wat bescheidener en dienender opstelt.

De gestreamde heruitgave klinkt toch wel erg fijntjes, nou ja, beter dan het origineel in ieder geval. De bonus tracks echter kunnen me gestolen worden.