Nasty Savage - Indulgence (1987)

Indulgence is een heel ander verhaal dan het debuut. Onder invloed van de bloeiende Thrash-scene klinkt het album ruiger en sneller dan het debuut. Qua tekst wordt er weer geen blad voor de mond genomen in bijv. Stabbed In The Back. XXX is een oud demonummer en wordt hier met vette rollende bassdrums vertolkt. De drummer is sowieso erg goed en XXX een erg goed nummer. Inferno is het snelheidsmonster van de CD, maar beter zijn de tracks Divination en Incursion Dementia, met onheilspellend zangwerk.

Inderdaad een stuk beter dan hun debuut album, dit is een stuk sneller en veel meer thrash.

Deze week het Metal Album van de Week, dus heb ik er mijn oren nog eens aan blootgesteld, wat waarschijnlijk al zo'n 15 jaar geleden was.

Hoewel ik destijds vier albums had van Nasty Savage konden ze mij nooit helemaal overtuigen zoals bijvoorbeeld Dark Angel of Kreator dat wel deden. De nummers zijn behalve hier en daar de hoge uithalen in lichtjes psychotische melodieën weinig memorabel.

Met hun eerder kunstzinnige hoezen en het hierboven genoemde wat bizarre vocale element in de muziek wisten ze zich wel lichtjes te onderscheiden van het gros dat toen aan thrashpulp verscheen, maar echt origineel is het zeker niet te noemen.

Het zal waarschijnlijk wel minstens weer 15 jaar duren voor ik het weer eens beluister.

Lekker basgeluid op deze plaat waardoor het geheel heerlijk doorbeukt. Echt schokkend is het allemaal niet, maar het luistert ontzettend goed weg. Elk bandlid geeft precies wat van hun verwacht wordt en geen druppel meer, wat de samenhang alleen maar ten goede komt. Hier en daar wel een geforceerd uithaaltje (in het titelnummer bijvoorbeeld), maar dat mag de pret van dit degelijk plaatje niet drukken.

Deze cd geluisterd in het kader van het Metal Album van de Week.

Zoals Dexter hierboven zegt, is het niet echt een hele schokkende plaat, maar ik heb er een aantal keren met plezier naar geluisterd. Het is een lekker wegluisterende plaat. Niet vernieuwend of zo, maar gewoon een lekker potje thrash metal (Ik merkte dat hoe verder ik het volume opschroefde, hoe meer Indulgence me begon te bevallen ), en dat is op zijn tijd wel fijn.
Aan de andere kant heb ik niet echt de neiging om meer albums van deze band te leren kennen.

Conclusie: 3.5*

Nasty Savage is grotendeels aan mij voorbijgegaan in de jaren tachtig, dus onze topic heeft mij nog eens wakker geschud om dit te komen ontdekken. Ik vind dit een meer dan degelijke thrasher, de ritmesectie zit strak in elkaar en dan voornamelijk die drummer. De gitaristen vuren stevige riffs en solo’s af. Zelfs de zang kan mij wel bekoren: de zanger is niets speciaals maar hij doet het meer dan goed, soms heeft hij wel bizarre zanglijnen. XXX en Incursion Dementia vind ik hier boven de middelmaat uitstijgen. Prettige plaat om zo nu en dan eens op te leggen.

Prima thrashplaat met een lekkere enthousiaste touch. Ik denk dat ik (ook) maar voor de 3,5* ga.

Net als het huidige metal Album v/d week kende ik deze al, maar was ik hem ondertussen ook uit het oog verloren. Gelukkig is mijn gehoorgeheugen beter dan de rest. Het nummer "Incursion Dementia" kon ik weer direct meebrullen en schreeuwen. Dat blijkt het nummer dat ik toen het meest gedraaid heb uit dit album. Ook "XXX" klonk direct vertrouwd.
Ook hier blijf ik twijfelen tussen 3,5 en 4*.
Een degelijke thrash plaat, die misschien niet op kon tegen de "groten" uit die tijd, maar dankzij de originele zang en "andere" melodielijnen toch origineler dan andere goede middenmooters.

Unieke band!
De combinatie tussen Nasty Ronnie, de technische kwaliteit van de meeste songs + de brillante sound (voor die tijd zeker) was zeer origineel. Klassiekers zijn XXX en You snooze, you lose.
Heb ze in 2005 nog op het Bang your Head-festival gezien. Heerlijk om die songs weer live te kunnen horen (zien was wat minder).

Het instrumentale ? staat inmiddels ook in de inhoudsopgave, want die ontbrak nog. Van hun oude werk is Indulgence het beste album. Hoogtepunten zijn Stabbed in the Back (met de pittige teksten) , Divination en Distorted Fanatic. Op Inferno krijgen we geschiedenisles.

Ik ga toch ook voor de 4

Heerlijke band blijft dit toch. Heerlijk drum werk, gave riffs en ook de afwisselende zang mag er zijn. Van heeel hoog naar het wat rauwere werk. Ik hou er wel van. XXX, de opener en Hypnotic Trance blijven wel mijn favoriete nummers.

Ik heb net even liever de 1e (frisser, toegankelijker, met meer melodie en heerlijk gegil) en de 3e (een stap verder richting totale waanzin), al is dit ook een geweldige plaat.

Het fantastische schilderij van Lewis Van Dercar is ook het vermelden waard!