Tokyo Blade - Burning Down Paradise (1995)

Tokyo Blade is één van die groepen die me nauw aan het hart ligt, ze stammen uit de periode van de NWoBHM waarin mijn bijzondere interesse ligt en ze hebben een paar aardige albums op hun conto, waarbij het debuutalbum een geweldige klassieker bevat in het nummer Heaven and Hell. En dan glimlach je...

Verrassend is de terugkeer van zanger van het eerste uur, Alan Marsh, die op dat debuutalbum bijzonder nasaal zangwerk liet horen, niet geholpen door een flauwe productie. Nu is het andere koek want zijn zang is heel degelijk op deze Burning Down Paradise. Grote baas is nog steeds gitarist Andy Boulton en opmerkelijk is tevens de terugkeer van tweede gitarist John Wiggins. En dan hoop je...

Met drie van de vijf originele leden op post denk je dan dat oude tijden zullen herleven, zeker zovele jaren later, maar jammer genoeg vind ik dat niet zo. Het album bevat iets te veel midtempo werk en iets te veel meezingers om een indruk te maken. Het duurt ook te lang en bevat weinig sprankelende nummers, soms stoort dat pseudo-funky basswerk. Iets te veel geluisterd naar Infectious Grooves? En dan schud je het hoofd...

Kort en bondig, geen enkele van deze nummers zou van mij een selectie overleven om op hun eerste albums, Tokyo Blade en Night of the Blade, te figureren. Hier en daar doet het gitaarwerk van de heren Boulton en Wiggings maar al te veel verlangen naar vervlogen tijden. En dan is het net niet genoeg...

Mijn eerste gedachte was: Hé een Tygers Of Pan Tang. Maar nee het is Tokyo Blade.

Ik kende alleen de naam. Nog nooit iets van gehoord. Maar deze kwam voorbij in Spotify.

Klinkt niet verkeerd. Maar het het lijkt nogal op, zeker de zanger, Tygers Of Pan Tang.