The Tragically Hip - Up to Here (1989)

sterke plaat van the hip

Geen enkel zwak nummer en flink wat vaart op deze goed geproduceerde plaat. Mijn favoriet van deze band. Vind de B-kant nog wat sterker dan de A-kant.

Heerlijke plaat van de Hip ,waarin alle voorbeelden terugkomen.Van CCR tot en met onze eigen Golden Earring.Alle nummers zijn prijs met als uitschieter het immer gespeelde New Orleans is Sinking en het wonderschone verhaal van 38 Years Old.Hulde! En er zou nog meer moois volgen.

The Hip gaat hier de goede kant op, maar zou hierna alleen maar groeien. Voor de liefhebber zeker een goed album.

Dit was en is de mooiste van de mannen. Live onovertroffen, zeker in die begindagen. De Canadese REM.

En ja, het profetische New Orleans maakt het helemaal af.

Dit staat als een Canadese huis. Gordon toen nog een jonge hond, nu een gebroken man.
De wereld is oneerlijk. Tot hier toe.

Inderdaad een uitstekend album waarin de invloeden van R.E.M. aanwezig zijn maar ook ietsje bluesy. Gedreven songs met veel vaart die per luisterbeurt beter worden.
Van deze band bezit ik ook de 3 daaropvolgende albums die ik eveneens prima vind, de overige zal ik ook eens beluisteren.

Ik begin mijn rondje Hip-reviews met de zuurste. Dit is mijn minst favoriete album van de band. Saaie swamp rock met slechts een handvol memorabele nummers, te weten Blow At High Dough, 38 Years Old, Another Midnight en Opiated. De rest is extreem inwisselbaar wat mij betreft. Het verschil met het uitstekende volgende album is enorm.

Gisteren voor het eerst sinds een tijd Up To Here weer eens opgezet. Voor het eerst had ik het idee dat ik het wel gehoord heb, hoe furieus de plaat ook begon. Een beetje gedateerd ook, na 30 jaar.

Mijn avontuur met The Hip begon met plaat drie, 'Fully Completely'. Dus dit zal mijn tweede of derde album geweest zijn, wel het album waarbij alles echt op zijn plaats viel. Zo lekker. Het enorm geweldige gitaarwerk in 'New Orleans is sinking', voor altijd mijn favoriete TTH song. Alles valt hier op zijn plaats lijkt het wel.

Wat vooral opvalt op Up To Here is het lekker slidewerk van Rob Baker, die rare stem van Paul Langlois en het inventieve baswerk van Gord Sinclair. Het gitaarduo Baker - Langlois dat heerlijk in en uit elkaar weeft. Een tandem zoals dat alleen ontstaat door van jongst af aan of heel erg lang samen te spelen. Daar overheen legt Gordon Downie natuurlijk zijn onbegrijpelijke teksten, die hij brengt met elke vezel in zijn lijf.

Voor mij is en blijft Up To Here hun beste plaat. De zoektocht die dreigde te verdwijnen in het muzikale niets, een beetje vergelijkbaar met het pad dat The Walkabouts aflegden in dezelfde tijdsspanne, eindigde soort van waar TTH begon, opwindende muziek, maar nooit meer met deze intensiteit en kwaliteit.

Toen ik hem meteen weer opzette, viel hetgeen waarmee ik hierboven begon wel weer mee, maar het moet gezegd, ik kwam door tijdgebrek niet verder dan de eerste vier songs.

Efkens 5* gegeven want deze plaat is zwaar ondergewaardeerd hier.
Het begint als een orkaan met drie fantastische nummers, dan even wat rust met 38 years, direct gevolgd door de hemelse intro van She didn’t t know, kippenvel!
Op mijn cd (1989) hoor je bij nr 6 hoe de plaat wordt omgedraaid en opgelegd…En dan hoor je Boots or hearts, een wat gewoner nummer dat door de stem van Downie toch weer de moeite wordt.
Dan weer de lekkere gitaren van Everytime you go, een song die me zowaar aan Green on Red doet denken (de koortjes in het refrein). When the weight comes down is warme swamp, met alweer die heerlijk vettige gitaren. Daarna is het genieten van de lekker strakke drumpartijen in Trickle Down, echt goed geproduceerd hoor, deze schijf! De gitaren op Another midnight zijn eerder sprankelend dan vettig, het nummer is meer dan degelijk maar geen hoogvlieger volgens TragicallyHipnormen. Dat is de afsluiter wél, Opiated, met de trillende stem van de betreurde Gordon Downie…

Inderdaad, dit is mss wat meer rock n roll dan hun opvolgers, maar dat vind ik er net zo goed aan…
Niet lang nadat dit uitkwam zag ik ze live in de Vooruit, voor 3 man en een paardenkop.
Een teletijdmachine graag, James, één!

Op de een of andere manier deze destijds gemist. Ben begonnen bij Road Apples. Maar wat een lekker album is dit zeg. Vier sterren .

‘t Is dat ik al 5 sterren had gegeven, maar nu mag ‘ie 10.

Een prachtig concert uit 1990 is nu toegevoegd. Ergens in Halifax in een opgedoekte kroeg ‘ the Misty Moon’.

Een paar maanden daarna in VERA, waar ik bij was. Wel grappig dat ze dus al een paar liedjes speelden die een jaar later op Road Apples verschenen. Bij dat album was VERA stijf uitverkocht. In 1990 bij Up to Here was het halfleeg. Ongekend goed

Toch gek hoe dat werkt.
Het gaat om meer dan 30 jaar geleden, ik ken EttaJamesBrown niet eens persoonlijk en mijn echte kennismaking met The Hip was pas veel later (ik was ten tijde van het genoemde concert nog geen 12 jaar) en toch voel ik jaloezie.
Ik was er bijzonder graag bij geweest in Vera, het meest nog bij dat halfvolle zaaltje en dan omver geblazen worden door een band en vol bewondering kijken met het idee 'Allemachtig, wat is dit goed!' en je verbazen waarom de tent niet voller zit, maar stiekem er ook van genieten dat jij er wel bent. Nou ja, zo stel ik me dat wat voor.

Zeker ook op basis van de beelden die ook toegevoegd zijn aan het (veel te dure) boxje, wat het album, demo's en het al genoemde concert bevat op cd en blu-ray. Echt grappig om een jonge Gord Downie op het podium te zien. Dezelfde nog wat meer ongecontroleerde passie en intensiteit, maar wel met uiterlijk meer haar en ook nog wel wat voller in het gezicht.

Dat wat er op de cd's staat is genieten. Maar dat had in een veel mooiere uitgave gekund in plaats van een simpel boxje met kartonnetjes.