Gino Vannelli - Storm at Sunup (1975)

Luister naar "Where am I going", onvervalste jazzrock samen met broer Joe. Geniaal.

Mijn cd-speler's repeat-toets blijft ook steeds op 'Mama Coco' staan.

Helaas is Gino nu pure jazz aan t makenen kan ik hem niet meer plaatsen.
Zijn eerste platen (cd's) zijn nog steeds het beste!!

vooral where ai i going is zeer sterk , mama coco vind ik maar een dom nummer ,

Zo'n prachtige hoes durft niemand meer te maken.

Uit de tijd dat borsthaar nog 'in' was. En dat is al heel lang geleden, geloof ik Zie ook: Tom Jones...

Afgezien daarvan gaat er achter die behaarde en ontblote borstkas een warm kloppend hart schuil. Muzikaal gezien in elk geval. Want dit is een fijnproeversplaatje: een mix van swingende pop en jazzy randjes. De band van Gino was in die jaren heerlijk op dreef, en dat merk je hier ook. De openingsnummers van beide (korte) plaatkanten zijn wel het sterkst.

Kwalitatief een fractie minder dan voorganger Powerful people, die met de titeltrack en het hitje People gotta move nog net wat hogere uitschieters had, maar veel scheelt het niet. En het beste moest nog komen (lees: Gist of the gemini en Brother to brother).

En de enige keer dat ik Gino Vannelli op 'pure jazz' heb kunnen betrappen, was op de overigens prachtige plaat Yonder tree uit de jaren negentig. Hij treedt nog steeds op, woont zelfs in Nederland, meen ik. Maar die combinatie van pop en jazz vent-ie nog steeds uit, dacht ik. Al is het accent, na een pure popperiode in de jaren tachtig, naderhand wel verschoven naar de jazz-hoek.

EDIT: gezien de commentaren bij dat album, vermoed ik dat A good thing (2009) ook redelijk pure vocale jazz bevat. Maar die heb ik helaas nog nooit gehoord...

Dit was mijn eerste kennismaking met Gino en voor mij zijn beste album. Al verschillen ze zeker in het begin niet veel van elkaar. Broertje Joe is zo'n 20 jaar vaste bandlid geweest. Broer Ross staat van de
dag achter de knoppen ( zoals ook vorige maand in de Boerderij). Hij is bezig met een nieuw album...

Gino heeft wel eens in een interview gezegd dat Storm at Sunup zijn favoriete nummer was. Helemaal met hem eens. Het geniale is dat het langzame thema steeds doorgaat, en het arrangement er omheen steeds verandert.
Minstens zo goed is where am i going, ook jazz-achtig en de moeite van het uitluisteren waard. De rest van de nummers doen het album wat inzakken maar het blijft een genot al met al.

Na Powerful People direct ook deze Storm at Sunup beluisterd. Toch een tikkie minder dan zijn voorganger. Zo had Mama Coco voor mij niet gehoeven en zijn de laatste 3 songs niet zo bijzonder. Maar al met al toch best wel fijn om te horen.

Zijn beste album, maar dat is persoonlijk