Matt Johnson - Burning Blue Soul (1981)

Deze plaat van The The staat al heel lang op mijn verlanglijstje.
Matt Johnson had hierop in ieder geval nog veel haar.

Debut van The The toen The The nog gewoon Matt Johnson heette. De CD-uitgave is wel onder de naam van The The.

Sterk ondergewaardeerd, maar magistraal album. Zeer broeierige sfeer, duister en melancholiek. Er gebeurt geluidsmatig heel veel. Experimenteel. Knap geproduceerd. Mooie teksten. Kortom: een aanrader voor de post-punk liefhebber die van wat experiment houdt. Al kan ik me voorstellen dat sommigen de zang van Johnson niet trekken.

Net gelezen dat het album in slechts 3 weken tijd is opgenomen en maar 1.800 pond heeft gekost. Een briljant album maken voor weinig geld kan dus wel! En dan te bedenken dat Matt t.t.v. "burning blue" nog maar 20 was.

'Another Boy Drowning' is echt een van de mooiste post-punk nummers ooit geschreven.

"Uitstekende stijloefening.

Als je TheThe alleen kent van Dusk of Naked Self raad ik je aan deze CD eerst te beluisteren voordat je hem aanschaft, een vergelijking met Soul Mining en The Pornography of Despair ligt namelijk veel meer voor de hand. Dit is een album voor dromers, boordevol ideeën; een muzikale odyssee waarbij de jeugdige Matt Johnson alle instumenten zelf bespeelt. De wereldvreemdheid en teenage angst druipt af van de 10 nummers, die opvallen door hun ongewone opbouw en het gebruik van aparte loops en samples. Het album begint ijzersterk met Red Cinders in the Sand en Song Without an Ending, waar Johnson zich als een ongeleid projectiel doorheen beweegt. Het is duidelijk dat hij geen zanglessen heeft genomen, maar zijn ongetemperde enthousiasme en oprechtheid maken alles meer dan goed. Andere hoogtepunten van het album zijn Icing Up, Like a Sun Risin' Thru My Garden en Another Boy Drowning, dat de CD beëindigt met de mooie woorden: "Life just doesn't seem that simple anymore / And in case I don't see you again / I hope you'll feel glad that you knew me / While I was here!" Nou, ik in ieder geval wel..." (Recensie uit 2003)

Mooi bericht Strangeways! Eigen recensie?

Johnson is niet alleen een begenadigd songwriter, maar ook een begenadigd tekstschrijver:

I Said.."There's magic in my head girl. But I only use it when I'm depressed"
I don't suppose she heard me. She was too busy admiring her dress.
She said - I was pretentious. I said - just young - & - well intentioned,
Who can save us now - the world rots... I did know the secret of the universe...
only I forgot!!

uit: 'Bugle Boy'

Dank je wel. Ja, die recensie schreef ik een paar jaar geleden over BBS. Die laatste zin uit Bugle Boy heb ik trouwens nog regelmatig gebruikt als signature.

Het is hier allemaal nog zo ontzettend puur. Je ziet hem gewoon voor je, in zijn kamer onder de pub van zijn ouders, luisterend naar de vervormde muziek van boven, worsteld met het volwassen worden en het saaie leven van alledag, verveeld op wat instrumenten spelend en hiermee zijn eigen geluidswereld creërend. Zoals hij in Delirious schrijft: "All I ever seem to do is sit here playing around on this stupid guitar!". Of in (Like a) Sun Risin' Thru My Garden: "Occupation, I don't have one / I'd lie in bed, until the cows come."

Kwalitatief vind ik dat BBS niet op dezelfde hoogte staat als Soul Mining, Infected en Mind Bomb, maar het blijft steengoed en maakt me wel nieuwsgierig naar het nooit uitgebrachte See Without Being Seen uit 1978.

Heb nu wel sinds kort een download binnen van Pornography Of Dispair, dat deels 'demo's' bevat voor Soul Mining en ook enkele onbekende nummers. Was er al jaren naar op zoek!

Ik vind deze plaat geniaal maar geraak maar niet in "het echte werk van The The". Dit klinkt zo ontzettend puur, The The vooralsnog enkel plat. Jammer

Dit is dus echt niets voor mij. Een keer beluisterd en dat is ook meer dan genoeg. Het klinkt 'saai' in mijn oren. Ik ga snel weer naar een andere cd

Dat je het na een luisterbeurt niks vindt, kan ik begrijpen, maar 'saai' kun je dit toch moeilijk noemen. Het is juist een zeer gevarieerd album. Er gebeurt geluidsmatig heel veel. En de teksten zijn prachtig.

En het is echt een album dat je vaker moet beluisteren voordat alles tot je doordringt.

Waar precies op het net heb je 'Pornography' kunnen downloaden ?
Ben ik ook al lange tijd naar op zoek, maar op platenbeurzen is het telkens noppes.... Is het album geluidstechnisch wel ok ? Boeiend van begin tot eind ? Let me know !

Huh....wat is dit voor een albumhoes? Zo is die destijds niet uitgebracht.

Moet hier niet de oorspronkelijke albumhoes worden weergegeven?

Yep, maar volgens deze bron op Discogs is dat deze 'Psychelic Eye' design-hoes, ook al ken ik 'em niet.

Mmm, klopt die info wel? Hoe zit het met die andere albumhoes (met hoofd van Johnson met beetje kroeshaar)? Was die hoes van een heruitgave ergens in de jaren 80?

Meesterlijk experimenteel post-punk album trouwens.

Idd - fijn album; de hoes waarop CD doelt, is van de re-release (jul/aug 83). Die is vele malen goedkoper op vinyl dan deze versie met de psychedelische hoes.

En in 1993 opnieuw op CD uitgebracht, maar dan onder de naam van The The en met weer ander artwork.

Het 'psychedelische oog' is trouwens een verwijzing naar de hoes van de eerste plaat van 13th Floor Elevators.

Zeer experimenteel album, slechts gedeeltelijk terug te herkennen in zijn latere werk... eigenlijk vooral zijn stem en stijl van zingen en de onderwerpen. Van de week nog maar eens beluisteren, dit voor mij minst bekende album van Matt.

Een zoekend album.
Ik heb ook meerdere malen 'gezocht' naar wat er nu allemaal gebeurd, maar na tig luisterbeurten moet je misschien toch concluderen dat er te veel gebeurd. Heel veel sound changes. Het komt nog niet over als één geheel, waar ik dat met later The The-werk toch zeker wel heb.

Desalniettemin. Een vier sterren-waardering. Met als toppers Song Without An Ending, Icing Up en natuurlijk Another Boy Drowning.