Ekseption - Ekseption 3 (1970)

peace planet is een lekker mooi orgel nummer.
Rick van der linden kon er wel wat van

3.5

Peace Planet
Die tune gebruikte ze altijd bij Rembo en Rembo

Wederom een fantastisch album van deze band uit Haarlem. Peace Planet blijft een heerlijk nummertje

Mooie klassiek georienteerde plaat, af en toe afgewisseld met jazz.

Niet hun beste, maar bijna alles waar Rick van der Linden zich mee bezighield is de moeite waard.

Universal gaat dit album, samen met het eerste album, opnieuw uitgeven in boxset. Vanaf 26 oktober zou hij verkrijgbaar moeten zijn.

Nergens op internet nog te vinden of dit misschien een heruitgave van de '3 originals-serie' is waarbij er onverwacht ook een vierde album werd toegevoegd, die niet op de hoes stond.

Op dezelfde datum heeft Universal ook sets van Kayak, Alquin en Earth&Fire gepland. Maar welke albums?

bol.com | 3/Ekseption, Ekseption | Muziek

Mailtje gestuurd naar Universal. Nu maar afwachten.

Ik ben in ieder geval ook wel benieuwd naar het antwoord.

Beste Fedde,

Dit betreft de zogenaamde ‘2For1’ releases, kartonnen verpakking met daarin twee CD’s ieder weer in een eigen CD doosje;
Ekseption: Ekseption 3 & Ekseption
Kayak: Periscope Life & The Last Encore
Earth & Fire: To The World Of The Future & Gat To Infinity

Met vriendelijke groeten,

Stephanie van der Meijden
Universal Music

Zo zit het dus

CD-set vandaag ontvangen. Ziet er prima verzorgd uit, maar ... geen bonustracks. 'Two Originals' dus.

Een prima Ekseption,album, al moet ik even wennen aan de theatrale zang van Steve Allet. Peace Planet is inderdaad prachtig maar The Lamplighter is voor mij de verrassing van dit album.

Conceptalbum rond het verhaal van De kleine prins (Frans: Le Petit Prince) van de hand van schrijver en piloot Antoine de Saint-Exupéry. Het verhaal wordt maar heel beperkt belicht in de 4 songs op het album. Steve Allet (Coen Merkelbach) zingt inderdaad wat al te nadrukkelijk en theatraal, mogelijk in een poging te klinken als Jim Morrison. In Another History zingt hij in een hoger register en klinkt daar een stuk beter.

De instrumentale stukken overtuigen me meer. Piece for Symphonic and Rock Group in a Minor is een vreemd stuk symfo; klinkt als nog niet helemaal af. Hier worden nieuwe wegen verkend. Ook in A-Mineur is het aansluitende The Lamplighter; prachtige synthese van symforock, klassiek en jazz. Bottle Mind is te hakkerig en irriteert daardoor. Peace Planet is supersnel maar prachtig. Beethoven's Rondo is Ekseption in topvorm: die wonderlijke mengeling van klassiek, jazz en rock. Beetje nep is dan weer het applaus aan het slot.

Samenvattend: als conceptalbum onvoldoende uitgewerkt. Ekseption was hier duidelijk op zoek naar richting. Laatste plaat ook met zanger. Het beste moest nog komen: Ekseption 5

Op mijn exemplaar van Ekseption 3 uit deze set is het nummer On Sunday They Will Kill the World niet helemaal zoals het hoort te zijn. Het nummer mist ergens middenin een kleine seconde waardoor het lijkt of het nummer overslaat. Is geen beschadiging maar een productiefout, lijkt het wel. Is dit meer mensen opgevallen of heb ik gewoon een slecht exemplaar.

Op de '3 Originals' versie uit 2004 staat namelijk wel een juiste weergave van dit nummer.

Ik heb het even opgezocht en inderdaad, er zit een 'hik' in. Slordig.

Bijzonder slordig heruitgebracht!
Inderdaad zit er een tik in dit nummer, en ook in track 8 (Another History) zit na 38 seconden een opvallende tik. Klinkt als een kras in een grammofoonplaat. Er vielen me al eerder onregelmatigheden op in de re-releases van Universal. Zo heet de grootste hit van Q65 op de in 2010 heruitgebrachte cd-versie 'The Live I Live'. Geen beste beurt!

Ik heb dat 2CD boxje vorige week ook gekocht en mij viel het ook al op, van die tik in On Sunday... Klinkt echt alsof het rechtstreeks van een grammofoonplaat is overgezet op CD. Terwijl ik me toch kan voorstellen dat hier versies van zijn waarvoor de originele mastertape is gebruikt (die '3 originals on 2 CD-set bijvoorbeeld). Dit lijkt me voor een (weliswaar spotgoedkope) heruitgave toch geen beste beurt. Ik heb ook al gemerkt dat de CD van Beggar Julia's Time Trip duidelijk hoorbaar van een LP geript is. Wat zijn dat nou toch voor fratsen?

Moet zeggen dat het voor de muzikale beleving niet zo heel veel uitmaakt. Leuk om dit na pakweg 30 jaar - misschien wel langer - weer eens terug te horen. En pas de laatste jaren begint het me echt op te vallen wat is rasmuzikant die Rick van der Linden eigenlijk is (was, helaas). Ik ben nu net begonnen met de ontdekking van het Trace-materiaal, dat vind ik nog een stuk beter dan het Ekseption-werk.

Het verhaal De Kleine Prins van Antoine de Saint-Exupéry wordt hier heel bescheiden uitgewerkt. Daarbij valt op dat de nummers met vocalen niet erg sterk uit de verf komen. Hippe instrumentale bewerkingen van klassieke stukken, dat is toch wel waar Ekseption vooral in uitblonk.

Heerlijke plaat/ cd. Jeugdsentiment!

Inderdaad, en daar moet ik als klein jochie voor het eerst iets van Ekseption gehoord hebben. Toen ik dit nummer ook tegen kwam op een oude plaat van mijn ouders, was ik verkocht. Dit nummer is dan ook zonder meer mijn favoriet op deze plaat. Dat dit hun laatste plaat zal zijn zonder zanger is wat mij betreft niet erg, al geniet ik echt wel van de vocalen op deze plaat. De muziek heeft het alleen niet nodig. Zanger Michel van Dijk had de band vóór de maak van dit album verlaten, hij was ontevreden over de nadruk op instrumentale muziek. Ik ben blij dat deze nadruk op instrumentale muziek alleen maar is toegenomen.
Ik vind dat deze plaat geen rock genoemd moet worden. Jazz, jazzrock of fusion was beter geweest.
Dat is wat de kracht is van deze plaat, en de kracht van Ekseption in het algemeen: een virtuoze vermenging van klassieke muziek, jazz- en rockmuziek met een sausje van funk. Een genot om naar te luisteren wanneer je van alle componenten houdt.

De remaster van dit album heeft de eerdere geluidsproblemen (die deden denken aan vinyl rip) opgelost en de plaat springt niet meer over, zoals eerder in Another History na 38 seconden. Toch is dit album, mede door de zangstukken, niet mijn favoriet van de band. Liever een instrumentale Ekseption.

Dit album is wat minder bekend bij mij, op de single Peace Planet en Rondo natuurlijk na. Het album, een muzikaal schilderij van het sprookje Le Petit Prince van Antoine de Saint-Exupéry, haalde de eerste plaats op de albumhitlijst. En Peace Planet behaalde de tweede plaats in de Top 40.
Het is ook het meest vocale album van de groep. Michel van Dijk de zanger van de 2e plaat is opgestapt (hoewel hij nog wel te horen is in Another History - misschien nog een restnummer bam het tweede album ?) en de nieuwe zanger is Steve Allet, die qua zang wel wat heeft van Jim Morrison van the Doors. Op mijn lievelingssite ProgArchives scoort Ekseption een mooie 3,8 met dit album en de reviews zijn over het algemeen zeer positief. De Ekseption fans op Music Meter zijn niet zo weg van de vocale stukken, maar dat speelt op die site veel minder.
Er worden veel vergelijkingen gemaakt met andere bands, zoals Procol Harum, Blood, Sweat & Tears, Chicago, vooral ook door de wat meer jazzy aanpak. Maar een andere recensent hoort ook wel wat van the Doors terug. Deze recensent eindigt zijn review als volgt "Een indrukwekkende combinatie van klassieke muziek en jazz/hornrock in een zeer avontuurlijk album, vol pompeuze, strakke stukken en een diep symfonische finesse. Weer een stap richting perfectie van deze ondergewaardeerde progband. Een echte aanrader."
Wat verder nog wel te vermelden valt is dat Will Luikinga (dj) de teksten heeft geschreven van de vocale nummers en ook producer Tony Vos een muzikale bijdrage levert.
Ik kan me voorstellen dat sommige de vocale stukken wat minder vinden, maar bijvoorbeeld "on sunday they will kill the world' is toch een heerlijk nummer vol bombast, had van mij toch wel wat langer gemogen.

Dit laatste album met vocale inbreng stelt me zeker niet teleur en ik krijg steeds meer bewondering voor Rick van der Linden en co. Er staan weer mooie pareltjes op (Peace Planet, Rondo) en het zit muzikaal zeer knap in elkaar. Ik blijf me wel verbazen hoe slordig we omgaan met dit muzikaal verleden, ik heb het gevoel dat er in het buitenland meer waardering voor is gebleven, zeker als ik de recensies van ProgArchives lees. Op naar Ekseption 0004.