Don Dokken - Up from the Ashes (1990)

Dit album smaakt naar meer,onder de naam don'(donald maynard dokken),don dokken het uitstapje wat niet lang geleefd heeft en helaas want dit album is het culinaire recept als vrij vertaald ook liedjes mogen zijn,heuse chansons,balladesque uitvoeringen en muzikale smart over gebroken liefdes/de amareuze escapades en dan nog niets eens over de vrijgevochten taal van don dokken in zijn band'dokken en super-gitarist,george lynch,dat ze altijd om hun hoge altar-ego's elkaars zakdoejke-martelstok vast moesten houden.(Doekje voor het bloeden...),

De spiegel-gladde productie is vol lofuittingen-en ook het,vacature lijstje van,mickey dee,(drums),peter baltes,( bas), en meester-(gitarist,)john norum,die al veel kennis had genoten bij,(europe).

Zijn gitaar-spel is flegmatiek,audenthiek -en- een grote apotheose...,van falikante hoogstandjes met zijn grimmige sound als,the hunger,(honger...smaakt naar meer),imposant,als een jankende bariton solleert hij op stukken als,down in flames, en forever.
Niet alleen de chameleon,is veranderd dokken, is volwassener en klinkt intelligenter en zelfs functioneler maakt ook,living a'lie en 1000 miles away, tot de gewilde weldoener...
Ook de belegen nummers:when some nights,when love finds a'fool,vinden bij mij gretig aftrek,en het kortstondige avondtuur kent dan een klein vervolg,maar het flitsend gitaar-werk van john norum,kent een klein vuurtje...wat gelukkig niet dooft.

knap dat je dit soort teksten er 9:23 's morgens al uitkrijgt..

erg gedegen Dokken plaat. Vakmanschap spat eraf.

Erg goed album, wat nog regelmatig in de speler zijn rondjes draait. Crash 'n burn is een geweldige opener.

Fantastisch album!! Eigenlijk het beste album dat Dokken nooit gemaakt heeft. Vanaf opener Crash 'n burn is het feest en knalt het album voorbij. Ik vind eigenlijk alleen de ballad When love finds...een draak van een nummer eerlijk gezegd. Ik hou van ballads maar dit is vlees nog vis. Geen goed refrein en het duurt veel te lang.
De overige nummers maken dit echter ruimschoots goed! Mikkey Dee schittert trouwens op dit album, net als John Norum.

John Norum is zeer goed hoorbaar en doet George Lynch (een beetje) vergeten...

Deze plaat zit heel dicht tegen de 5 sterren aan voor mij. Back For The Attack viel voor mij wat tegen na de fantastische parel die Under Lock And Key was, deze plaat voelt meer als een logisch vervolg op die plaat.
Zijn stem is hier nog top, de nummers zijn dat ook, alleen "When Love Finds a Fool" kabbelt misschien een beetje voort, maar ook daar heb ik de schoonheid van ingezien. Zonder meer één van de beste platen waar Dokken zelf op heeft meegedaan. En voor mijzelf dan ook één van de beste platen van de jaren 90! Ook Lynch had deze plaat niet beter gemaakt, integendeel... deze elpee is zo mooi uitgebalanceerd, zonder dat het saai wordt. Ik had me niet beter kunnen wensen.
De opener "Crash 'N Burn" is meteen één van de beste nummers van de plaat, waar de goede man zijn gram lijkt te halen op zijn voorgaande band. "1000 Miles Away" is minstens zo goed. "When Some Nights" krijg ik niet meer uit mijn hoofd, wat een refrein, zelfde geldt voor "Mirror Mirror".
De laatste twee nummers zijn de Hard Rock krakers zoals de band Dokken ze ook altijd maakte, stoer, een vette riff en rete-catchy. Ken Mary mag ook nog zijn knallende intocht maken in de afsluiter.
Mijn absolute favoriet is "Stay", wat een schoonheid, de solo's het refrein, de zanglijnen... absolute top! En wat een zonde dat deze samenwerking maar 1 elpee heeft geduurd, er zat nog zoveel moois in het vat... dat is het enige nare gevoel dat ik overhoud aan deze plaat...

En wat een pracht hoes... had ik daar maar een shirtje van...

Ben het volkomen met je eens wat betreft dit album. Wat mij betreft past de kreet 'fenomenaal' hier prima bij. Ik heb eigenlijk niks toe te voegen aan je fraaie betoog. Had het zelf geschreven kunnen hebben
Enneh, ergens op ebay heb ik dit shirt, zij het een herdruk, wel rond zien gaan. Zullen we er één bestellen?

Sjeurtje

Hey koel, dankjewel!!! Als er nog een longsleeve van is, ben ik helemaal verkocht!
Maar ik hou deze zeker even in gedachten!

Ik was eigenlijk helemaal klaar met die poppy sound van Dokken, maar deze soloplaat van de oprichter toch maar opgezet vanwege het goede cijfer en ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit waardeloos is.
Ik betrapte mezelf bij sommige songs wat mee te deinzen, veel te meegaand die melodietjes. Gebracht door topmuzikanten, dat moet wel gezegd worden.

Dokken was altijd een band apart, geen echte Glam en geen typische Metal. Veelal een band die (helemaal op deze plaat) de harde gitaren - als die er al zijn - gebruikt puur als omlijsting van de melodieën en de nummers als geheel. Veelal gepaard gaand met een dosis melancholie in de teksten, catchy bij hun is niet altijd commercieel, dat heeft me altijd heel erg aangesproken.

En dan nog; waarom zou commercieel gelinkt moeten zijn aan slecht of minder? Altijd al een rare gedachten kronkel gevonden.

Kan niet over een ander praten, maar ik heb het niet over goed en slecht.

Gelukkig maar

Kan toch gewoon met je smaak te maken hebben? Als je muziek als een kunstvorm beschouwt is het helemaal niet raar om minder of niet geïnteresseerd te zijn in muziek die commercieel succes als primair doel heeft en daar artistieke authenticiteit voor opoffert.

Ja precies!