Mike Oldfield - The Millennium Bell (1999)

De zwakste in de reeks met de naam van 'Bell'. Het klinkt, zoals altijd bij Oldfield, wel degelijk, maar tegelijkertijd zijn er te veel special effects. 'The doge's palace', 'Lake Constance' en 'Broad sunlit uplands' zijn evenwaardig aan de voorgaande Tubular Bells-nummers, de rest vind ik persoonlijk heel wat minder.

Zoals bij elk Oldfield album zijn er zo de momenten, maar die momenten zijn hier zeldzaam. Pacha Mama en Amber Light zijn niet onaardig, maar de rest komt niet uit de verf.
Zoek in het circuit eens naar de vroege versie/demo van Millennium Bell, met o.a. de 'rapversie' van Sunlight shining through clouds en het goede 'Excalibur'. Die is beter!
Heeft iemand die Millennium Bell DVD gezien, waarom de CD bijna integraal wordt geplaybacked? AAaargh!

In de eerste plaats zou 'ie eens op moeten houden met die bellekes. Alle vijf de Tubes vind ik erg mooi, maar ik weet het nou wel, qua naam dan als focus. Muzikaal maakt het me dan wat minder uit daar alle bells eigenlijk gewoon weer echt anders zijn. Zo ook deze. Ik vind dit best een aardig album. Moest er even doorheen, dat wel.
Hetgeen ik minder vind van deze is dat het allemaal zo mooi, zo gelikt en tot in de puntjes (over-)geproduceerd klinkt. Nee, ik heb niet veel met dit album. Ik vind het niet slecht, zeker niet. Maar hiermee is voor mij dan ook alles wel gezegd. 2,5

Ik ben mij momenteel chronologisch door het repertoire van de heer Oldfield aan het heenwerken en ik ben al een hoop mooie dingen tegengekomen. Dit plaatje is daar niet een van. Ik hoop dat hiermee het dieptepunt wel bereikt is.

1*

Ik zeg niet dat vanaf dit album alles erg goed is maar slechter dan dit wordt het inderdaad niet

Maar ik had er nog een 1,5 voor over

Tja, als 1 en lager exclusief voor een niet bij naam te noemen Canadees vijfkoppig pompgezelschap bestemd is...

Nou je het zegt, was nog niet eens bewust....Zal toch met de kwaliteit van dit gezelschap te maken hebben die jammerlijk hebben besloten om te stoppen!

Dus ze gaan niet verder zonder Michael S.? Jammer, de band begon net een beetje tot wasdom te komen.

Dat wel natuurlijk.....

Er hing bij de Boerderij een poster met hierop een aankondiging van een concert (ergens in de herfst volgens mij) met als titel Farewell concert, dus hieruit had ik de conclusie getrokken dat ze er mee stopten. Is ook wel verstandig want met het vertrek van Michael was het aantal foute kapsels wel erg in de overhand

Overigens heb ik bands wel eens sneller tot wasdom zien komen.....

Playbacken?
Excuseer, maar dit concert is echt wel live.
Het klopt wel dat deze Bell de zwakste in de reeks is. Drie was goed, de vierde opvallend minder en overbodig.
Zoals in de filmwereld he: Aliens 1 tot en met 3 of The Omen 1 tot en met 3, heel mooi. En dan een 4de deel dat een misbaksel is. Maar eu, voor alle duidelijkheid, dit album is geen misbaksel, gewoon het minste uit de reeks.

Er worden inderdaad live instrumenten bespeeld musicboy, maar er wordt door het hele concert heen door de een of de ander geplaybackt. Ik heb op dit moment geen trek in de DVD, maar twee momenten staan me duidelijk voor de geest:
Pepsi playbackt oa. het gesproken citaat uit het dagboek van Anne Frank
Het orkest dat je ziet, hoor je tijdens The Doge's Palace niet eens spelen. Je hoort slechts het strijksynthesizertje van ome Mike.

Als ik de DVD nog eens een keertje bekijk zal ik deze lijst verder aanvullen.

Ik moet bekennen dat ik enigszins verbaasd ben over de negatieve feedback die dit album doorgaans krijgt. Het is zeker niet het beste werk van Oldfield, maar het is wel aanzienlijk beter dan albums als QE2 en The Orchestral Tubular Bells, laat staan Earth Moving. Hij krijgt van mij dan ook een ruime 3*.

Deze mening is geheel voor jouw rekening....

amai , wat een afgang beste mike , waar je me vroeger binnenleidde in je sprookjeswereld doet dit onbenul me terug met een plof in de werkelijkheid belanden en niet zo onzacht nog aan toe !!

weg ermee

Dit is gewoon een zeer matig album dit noem ik nou het uitmelken vaneen succes, nee dit is niet mijn album.

Ik heb me bij dit album altijd afgevraagd waarom hij weer 'Bell' is toegevoegd aan de titel. Ik heb zo'n gevoel dat dat te maken heeft om de verkopen misschien nog iets te promoten. Maar met de overige echte Bells albums heeft dit helemaal NIETS te maken.

Had het dan gewoon anders genoemt,. Dan had het ook geen verwachtingen geschapen.

Ik heb TMB al meer dan 10 jaar in de kast staan, ik herinner me nog wel dat ie me niet meteen echt beviel maar toch apart en degelijk genoeg om aan mijn Oldfield reeks toe te voegen.

Sinds vandaag ben ik dan toch maar eens in het bezit van het ''Art In Heaven'' concert in Berlijn gekomen dat tijdens de millenniumwisseling heeft plaatsgevonden. Bij deze dvd uit de ''Sight & Sound'' serie van Warner Music zit ook een cd van het concert.

In '99 de Then and Now tour in Ahoy bijgewoond hebbende, moet ik zeggen dat er voor Oldfield begrippen stevig op losgemusiceerd wordt waarbij de voor een redelijk deel uit dames samengestelde band het lang zo slecht niet doet. Behoorlijk imposant is ook de podiumbezetting.

Ik kan dit prima waarderen. Dit is een redelijke feestplaat, met of zonder geplayback. En och, laten we het wat dat betreft al helemaal niet over de b.v. alom aanbeden Waters en Gilmour hebben die praktisch alle special effects op het podium uit computers halen.

Maakte de man eindelijk weer eens wat anders is het weer niet goed. Als het hier mode is om TMB waardeloos te vinden doe ik daar niet aan mee en krijgt het de voldoende die het voor mij verdient.

Misschien is het verhaal over de strekking van de plaat wel zo verhelderend.

The Millennium Bell - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ach, ik vind dit album over het geheel genomen echt niet slecht hoor. Het heeft inderdaad zwakkere momenten, maar Mike's gitaarstijl is in ieder geval duidelijk herkenbaar aanwezig. Echt slecht vind ik wel "Mastermind". Maar daarentegen Pacha Mama, the Doge's Palace en natuurlijk "the millennium Bell" vind ik erg goed.

Gisteren weer eens beluisterd en moet zeggen dat het nergens verveelt of stoort. De creatie van de afzonderlijke nummers sluiten gevoelsmatig feilloos aan bij de desbetreffende periode in de geschiedenis. De hand van de grootmeester is goed hoorbaar. Thematische muziek maken is prima besteedt aan de creatieve duizendpoot.
Artistieke hoogtepunten zijn toch wel Pacha Mama en Broad Sunlit Uplands.
Jammer dat het op de 9e symfonie van Beethoven geïnspireerde stuk Art in Heaven ( wel op de DVD) niet als afsluiter op de cd staat.

THE MILLENNIUM BELL (1999)

Vond ik Man On The Rocks (2014) ondermaats dan vind ik The Millennium Bell bij momenten lelijk. Oldfield componeerde een soort soundtrack (musical zelfs) bij de eeuwwisseling. Maar het klinkt allemaal nogal pretentieus. Oldfield probeert (muzikale) impressies van een reis door Latijns-Amerika te willen verwerken in een album dat dat voor mij alle kanten opgaat zonder ergens aan te komen. Er zitten naar mijn smaak te veel verschillende muzikale ideeën in waardoor er een soort spreidstand ontstaat die me niet aantrekt: wereldmuziek, elektro beats en Tubular Bells thema's. Hoe gek wil je je cocktail drinken? Voor mij werkt dit niet. De link met TB is me ook niet altijd duidelijk. Alsof Mike toch iets te gemakkelijk probeert te teren op het succes van die merknaam. De enige reden waarom ik hem boven Man On The Rocks zet, is het feit dat hier en daar de hand van de meester toch even hoorbaar is. Maar houden van The Millennium Bell doe ik niet.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl