Ekseption - Dance Macabre (1981)

Nogal overbodige remake van oudere nummers en twee nieuwere stukken. Vooral de eerste zes nummers voegen niets toe. Nóg een keer The Fifth? Nee, daar zit niemand op te wachten.

Bijzonder is dat hier ex-Kayak-leden Max Werner (drums) en Johan Slager (gitaar, bas) meespelen. De plaat wordt hier en daar ontsierd (naar huidige begrippen) door een licht discojasje.

Ook bij deze tweede 'çomeback' werd het album slecht verkocht. Ze zouden het nog een derde keer proberen met Ekseption '89 en de reünie in 1993 en rond 2003 moet er ook nog een poging geweest zijn de groep nieuw leven in te blazen. Tevergeefs, het verwachtte of gehoopte succes bleef uit.

Oude successen, hier nog eens perfect opgenomen in de Soundpush Studios te Blaricum. Achter de toetsen: Rick van der Linden. Op drums: Max Werner!

Ook het album "Dance Macabre" maakt deel uit van de geweldige 13-CD-Box "Planet Ekseptional".

Voordat ik dat mooie doosje, Planet Ekseption (2025), weer een tijdje dicht doe, wil ik toch nog een paar slotopmerkingen maken over het werk van de band.

De geschiedenis kende kortdurende hoogtepunten en langer durende dieptepunten. Buitengewoon triest is dat vrijwel alle kernleden inmiddels zijn overleden, in volgorde: drummer Tim Griek, gitarist-saxofonist Huib van Kampen, bassist Cor Dekker, toetsenist en bandleider Rick van der Linden, drummer Peter de Leeuwe, trompettist Rein van den Broek, fluitist Jan Vennik, toetsenist Hans Jansen en meest recent multi-instrumentalist Rob Kruisman.

Na het conflict met Rick van der Linden in 1973, splitte de band en gingen de achtergebleven leden verder onder de naam Ekseption en Spin. Kennelijk lagen de rechten van de naam niet bij de bandleider, al herinner ik me iets over een rechtszaak. Van der Linden soleerde verder met Trace. De aansluiting werd weer gevonden, de conflicten bijgelegd en er volgden drie reünie-albums met Rick en Rein vanaf 1978: Ekseption '78, Dance Macabre (1981) en Ekseption '89. In 1993 werd een geluidsregistratie gemaakt van concerten in Duitsland, een live-album dat we o.a. kennen onder de naam Live in Germany (1993). Hier raak ik het spoor kwijt, want albums werden er niet meer gemaakt. Concerten waren er incidenteel nog wel.

De drie reüniealbums maken onderdeel uit van het doosje en wat je kunt zeggen is dat dit Dance Macabre (in het licht van bovenstaande overlijdensberichten een wat wrange titel) nog wel het meest aan het originele Ekseption doet denken. Een energieke plaat en hadden de sterren een beetje anders gestaan, dan was het nog aardig verkocht, naar mijn idee. Ik denk toch wel de beste van de drie. Het was een elpee, de CD bestond nog niet, al zou die jaren later volgen. Maar het publiek liep er niet meer warm voor.

Hier had het verhaal wel mogen eindigen, zoals ik het zie. Andy Thompson schreef op zijn website:

"The last Ekseption album for some years was Dance Macabre in '81, consisting of re-recordings of tracks from previous albums, for some unknown reason (copyright issues?). It's... well, it's another Ekseption album, doing the same thing as all other Ekseption albums, only in this case, you've heard it all before, bar Rick's closing composition Conchorus. A couple of bursts of Mellotron choir, on Concerto, Haydn and way in the background on Conchorus, but nothing you can't live without, given that this is fairly hard to find these days."

Een beetje cynisch, maar niet helemaal onwaar. De Dance Macabre bleek het begin van een lange weg naar het einde.