Quireboys - Bitter Sweet & Twisted (1993)

Londonse Sleazerock met flinke scheut blues en rock'n'roll...

Ze werden ook wel The London Quireboys genoemd, zelf heette ze eerst Choirboys en daarna Queerboys....

Zanger Jonathan Gray klinkt als Rod Stewart, terwijl de muziek meer naar Black Crowes, Guns 'n' Roses neigt...

Al met al een goede en aangename rockplaat, zoals ze nu niet meer worden gemaakt...

Een verdienstelijke opvolger van een niet te overtreffen debuut naar mijn mening. Met top producer Bob Rock achter de knoppen moest dit de doorbraak worden voor de band. Helaas kwamen bands als Nirvana en Soundgarden de boel verpesten en is het zover dus nooit gekomen
Dit album duurt me net iets te lang als ik eerlijk ben. 10 tot 12 nummers was beter geweest. De cover Brother Louis had er als eerste afgehaald mogen worden vind ik. Niet slecht gedaan maar ik vind het hele nummer 10 keer niks. Dan hoor ik veel liever eigen songs als Tramps & thieves, White trash blues, Can't park here, Don't bite the hand that feeds you of Ode to you. Heerlijke rock & roll met de prachtige heese vocalen van Spike. Doorleefder vind je ze niet volgens mij.
Na dit album werd het lang angstig stil rondom de band. Gelukkig bestaan ze nog steeds en zijn ze, zeker live, nog altijd meer dan de moeite waard!

King of New York - Last Time en Hates to Please zijn echt juweeltjes, met een opzienbarende, hese en doorleefde stem. Ook voor mijn gevoel duurt dit album net iets te lang, maar bovengenoemde nummers zal ik niet meer vergeten

Ben deze groep totaal uit het oog verloren en je hoort er eerlijk gezegd ook nooit iets meer van. Toch brengt deze band nog met regelmaat albums uit, misschien moet ik er toch eens een weekendje aan wagen......als het in de buurt komt van bovengenoemde nummers ben ik uiterst happy.

Over New York, fantastische muzikale smeltkroes trouwens, zijn prachtige songs geschreven; mijn favoriet staat op dit album.

Mijn vriendin, partner en 2 dochters zijn nu New York op stelten, hihi, aan het zetten. Mooie aanleiding gisterenavond om deze plaat nog eens voorbij te laten komen. Mijn opmerking van 10 mei 2014 ( 10 jaar geleden dus) hierboven blijft daarmee onveranderd. Maar wat een juweel is King of New York toch, zo'n liedje wat je never nooit niet op de radio hoort of in lijstjes voortkomt om onverklaarbare redenen.