TOY - Join the Dots (2013)

Zwaar onderschatte band, blijkt ook wel uit het ontbreken van reacties. Vorig jaar debuteerden ze met een jaarlijstjesplaat en deze tweede is echt niet minder.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: TOY - Join The Dots - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

De single Endlessly vind ik wel aardig, maar niet meer dan dat. Afgelopen zondag echter zag ik ze in het voorprogramma van Placebo en dat was best goed. De single was eigenlijk het minste nummer. Verder een fijne bak lawaai, waarin voor mijn gevoel de sound wel belangrijker was dan de liedjes an sich. Ik zal dit album eens uitproberen.

Ik heb ze ook bij Placebo ontdekt. Het gebeurt niet vaak dat het voorprogramma echt boeit, maar dit klonk erg leuk. Sound lijkt idd belangrijke. Ook voor mijzelf zeker, want Conductor(instrumentaal) vind ik op dit moment beste nummer.

De opener, Conductor, was bij mij ook de eerste track die meteen goed viel: een heerlijk lang uitgesponnen psychedelische krautrocknummer. Ook het titelnummer is erg goed en valt daaronder te scharen. Verder zijn er veel dreampop-achtige nummers in de trant van Deerhunter/Lotus Plaza te horen op dit album.

Het album groeit zeker bij vaker beluisteren, dus ik wacht nog even met stemmen... maar zeker een goed album dit.

De lange krautrock-achtige nummers vind ik nog het beste. Ze tillen het album naar vier sterren.

Als ergens het woordje Krautrock valt, veer ik meestal op. Helemaal als het gecombineerd wordt met pop muziek. Lekker repeterend en experimenteel, maar nooit het liedje uit het oog verliezen. Er zijn maar weinig bands die dat goed kunnen. Kijken of Toy dat met hun tweede album lukt.

Nou, om maar meteen antwoord te geven: eigenlijk niet. De lange uitgesponnen nummers zijn in mijn ogen het beste waar vooral de drums en bas heerlijk de muziek voort blijven stuwen. Daarnaast natuurlijk nog de gitaar die voor de nodige noise zorgt en dat vaak voor meer dan 7 minuten. Niets dan lof voor het experimentele deel dus! De korte ‘pop’ nummers halen dit niveau eigenlijk maar 1 keer: in het nummer As We Turn. Hier weet de band perfect te balanceren op het lijntje tussen pop en experiment, waar in de rest van de popnummers eigenlijk de melodie niet sterk genoeg is. Dit zorgt er ook voor dat het album voor mijn gevoel best lang duurt. Soms vliegt een uur voorbij, maar hier ben ik het naar het einde van het album eigenlijk wel een beetje beu.

Beetje dubbel allemaal dus. De lange nummers zijn vrij briljant maar de korte nummers weten dit niveau eigenlijk (bijna) nergens te halen. Daardoor wordt het gemiddelde hard naar beneden getrokken. Volgende keer alleen de lange experimente nummers en dan zijn ze zeker kandidaat voor de toplijstjes!

Overgenomen van mijn blog.

Met vlagen briljant , opener Conductor titelnummer Join the Dots en afsluiter Fall Out of Love. Maar daarnaast ook songs die dit niveau bij lange na niet halen zoals You Won't Be the Same en To a Death Unknown.
Pak je de beste nummers van deze en de voorganger dan heb je voor mij een geweldig album, voor nu 4 sterren.

Toy bevindt inderdaad in de psychedelische krautrock scene van deze tijd, lees ook Follakzoid , Disappears , Wooden Shjips . Houdt je van die bands dan is dit absoluut een aanrader.

Dat zijn vier heel fijne bandjes bij elkaar in één zin.