Inderdaad overdonderend. Prachtig debuut, en wat een gitaarspel. Heel mooi: Het zeven minuten durende 'Mad Eric' .. Prachtige opbouw; halverwege komt er mondharmonicaspel bij eindigend met een paar prachtige uithalen. Top.
Fabian Holland combineert fluwelen zang met verrukkelijk gitaarspel, waarbij hij veel gebruik maakt van fingerpicking en razendsnelle versieringen. Talentvolle jongeman!
Mijn stem voor het album is vooralsnog voorzichtig omdat na een nummer of zes de aandacht verslapt. Daar heb ik vaker last bij enkel gitaar en zang, dus het zegt meer over mij dan over de kwaliteit van dit debuut.
Jouw opmerking heb ik al vaker gehoord. Dat komt, volgens mij, inderdaad dat jij misschien niet zo gewend bent om naar dit soort muziek te luisteren. Zelf luister ik, zolang ik me kan herinneren, veel naar dit soort muziek. Het is dus gewoon een soort gewenning.
Dat zou kunnen, al is veelvuldig een muzieksoort beluisteren natuurlijk nog geen garantie voor succes. Het zit ook soms in kleine dingen. Van bijvoorbeeld Bert Jansch met zijn ruiger zang- en gitaargeluid blijf ik gemakkelijk een heel album bij de les. Het zou bij mij ook helpen als er wat vaker een instrumentje wordt bijgeschakeld. Neemt allemaal niet weg dat het erg knap blijft wat deze artiest hier doet.
Interessante kruisbestuiving! Deze jongen speelt prachtig. Zijn gitaarspel doet me erg denken aan Nic Jones (en dat is een groot compliment) en is voldoende om mijn aandacht vast te houden. Het is echter alsof hier een lid van een boyband wordt begeleid: Holland's stem kan mij minder bekoren. Jammer, want anders had er een hoge beoordeling ingezeten.
Dit is niet zomaar een singer- songwriter die er wat gitaar bij speelt. Dit is overduidelijk een goed klassiek opgeleide gitarist. Zijn gitaarspel komt gevaarlijk dicht in de buurt van klassiek gitaarvirtuozen als Tommy Emmanuel, Don Ross en Michael Hedges. Al zijn dat allen instrumentalisten in de buitencategorie die het puur en alleen moeten hebben van hun gitaarspel. Waarschijnlijk moet ik aan deze grote namen denken omdat Fabian ook echt op een klassieke gitaar speelt en dus niet op een akoestische (western) gitaar zoals de meeste populaire singer- songwriters. De klassieke gitaar geeft een veel warmer geluid. Fabian Holland speelt niet alleen erg knap maar zingt er ook nog eens prachtig bij. In zijn algemeenheid is dit wel een vlak album. Maar dat is niet erg als je toe bent aan dit soort sferische muziek, waarbij je eens niet mee moet/ hoeft in allerlei dynamische wendingen.