Michael Schenker Group - Written in the Sand (1996)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Zero
-
Brave New World (4:14)
-
Cry No More (5:19)
-
I Believe (5:49)
-
Back to Life (6:12)
-
Written in the Sand (3:30)
-
Essenz (5:21)
-
Love Never Dies (5:45)
-
I Will Be There (5:03)
-
Take Me Through the Night (6:08)
-
Down the Drain (3:45)
-
Sweet Cool Kiss of Night * (4:29)
-
Into the Arena [Live] * (3:56)
-
Cry for the Nations [Live] * (5:35)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
51:06
(1:05:06)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 14 februari 2011, 22:29 uur
Een mooi tijdperk was aangebroken voor de Michael Schenker fans, eigenlijk al begonnen in 1995 met de release van UFO's "Walk On Water".
De albums gezongen door de vlakke zanger Robin McAuley klonken wel lekker maar dat was ook alles, dus tijd voor een andere bezetting en een echt goede plaat !
Een rustig begin met de opener, op het eind verassende tempowisselingen.
Een geweldig stuwend instrumentaal nummer, dat is "Essence" opgebouwd rond een snelle gitaarrif en hoor ook de klasse van drummer Shane Galaas.
De nieuwe zanger Leif Sundin zingt zelden hoog en is niet al te aanwezig, helemaal in dienst van de song.
Hij heeft een warme hese stem die niemand kan irriteren, in ieder geval geen typische hardrockzanger.
Bombastisch begin van "Cry No More", het draait allemaal niet meer om de solo's maar de songs zijn 1 geheel en de ritmesectie steelt de show.
Het snelle "Back to Life" is melodieus en up-tempo tegelijk met heerlijk stacato-achtig samenspel.
Topproducer Ron Nevison produceerde top, het zal wat gekost hebben maar hoor maar eens hoe goed alles is ingemixt etc.
Perfecte verhoudingen tussen de instrumenten, af en toe subtiel een keyboard het maakt het allemaal helemaal af.
Het titelnummer heeft een semi-akoustische inslag en is lekker laid-back, "Love Never Dies" is van opzet te simpel en moet het (voor het eerst) van de gitaarsolos hebben.
Heel tam begint "I Will Be There" en je denkt steeds wanneer er wat gaat gebeuren, nogal teleursellend dus.
Jammer dat het refrein van "Take Me Through the Night" teveel wordt herhaald, afwisselend inventief en echt weer sterk is "Down the Drain".
Het religieuze "I Believe" doet hopen op een plaats in de hemel voor iedereen, mooi opgebouwd met rustige stukken erin.
De laatste 2 nummers stonden al op het legendarische debuut en zijn opnieuw ingespeeld.
Het voegt niets toe maar stoort ook niet echt, goed en overbodig tegelijk.
De MSG had zichzelf opnieuw uitgevonden en perfectioneerde deze stijl op de navolgende 3 studio-albums, een verdiende 4 sterren !
De albums gezongen door de vlakke zanger Robin McAuley klonken wel lekker maar dat was ook alles, dus tijd voor een andere bezetting en een echt goede plaat !
Een rustig begin met de opener, op het eind verassende tempowisselingen.
Een geweldig stuwend instrumentaal nummer, dat is "Essence" opgebouwd rond een snelle gitaarrif en hoor ook de klasse van drummer Shane Galaas.
De nieuwe zanger Leif Sundin zingt zelden hoog en is niet al te aanwezig, helemaal in dienst van de song.
Hij heeft een warme hese stem die niemand kan irriteren, in ieder geval geen typische hardrockzanger.
Bombastisch begin van "Cry No More", het draait allemaal niet meer om de solo's maar de songs zijn 1 geheel en de ritmesectie steelt de show.
Het snelle "Back to Life" is melodieus en up-tempo tegelijk met heerlijk stacato-achtig samenspel.
Topproducer Ron Nevison produceerde top, het zal wat gekost hebben maar hoor maar eens hoe goed alles is ingemixt etc.
Perfecte verhoudingen tussen de instrumenten, af en toe subtiel een keyboard het maakt het allemaal helemaal af.
Het titelnummer heeft een semi-akoustische inslag en is lekker laid-back, "Love Never Dies" is van opzet te simpel en moet het (voor het eerst) van de gitaarsolos hebben.
Heel tam begint "I Will Be There" en je denkt steeds wanneer er wat gaat gebeuren, nogal teleursellend dus.
Jammer dat het refrein van "Take Me Through the Night" teveel wordt herhaald, afwisselend inventief en echt weer sterk is "Down the Drain".
Het religieuze "I Believe" doet hopen op een plaats in de hemel voor iedereen, mooi opgebouwd met rustige stukken erin.
De laatste 2 nummers stonden al op het legendarische debuut en zijn opnieuw ingespeeld.
Het voegt niets toe maar stoort ook niet echt, goed en overbodig tegelijk.
De MSG had zichzelf opnieuw uitgevonden en perfectioneerde deze stijl op de navolgende 3 studio-albums, een verdiende 4 sterren !
* denotes required fields.
* denotes required fields.