The Church - Uninvited, Like the Clouds (2006)

Een nieuwe Church in het verschiet!! Mijn dag kan niet meer stuk. Hooggespannen verwachtingen, want dit millenium leveren ze echt prachtwerk af.

Weer een fijne plaat van The church dit. Geen meesterwerk, maar het is op zich wel knap dat deze groep (op een dipje in de tweede helft van de jaren '90 na) al jaren constatnte kwaliteit levert. Ik heb het idee dat heel veel liefhebbers van een album als Starfish (hun 15 minutes of fame) daar geen weet van hebben.

Beetje tegenvallende plaat van The Church, jammer. Teveel langdraderige en "onzichtbare" automatische-piloot nummers, en te weinig psychedelische, atmosferische liedjes zoals Pure Chance, dat ik meteen het beste nummer van deze plaat vind. Openingsnummer Block is ook best aardig, maar verder dan 3,0* zal ik denk ik niet komen.

Een van de beter platen van de latere periode van The church die toch al veel hoogte punten kent ik plaats deze iettsje onder hologram of baal die ik 5 sterren geef

mooi album, halfje verhoogd. Begin met wat meer rock nummers soms met poppy trekjes, zeer toegankelijk voor church begrippen. Na track 8 meer ingetogen en wat minder direct aansprekend, maar als je wat meer moeite doet toch mooi.
Hologram of Baal is inderdaad nog veel beter en wat mij betreft een van de beste uit de discografie.

Na een reeks albums waarin de productie van drummer Tim Powles het bandgeluid negatief beïnvloedde, voelt Uninvited, Like the Clouds als een verademing. Het geluid is open, gelaagd en uitgebalanceerd: de gitaren van Willson-Piper en Koppes liggen prachtig in de mix, terwijl Kilbeys zang warm en verhalend aanwezig blijft. Vanaf de opener Block merk je meteen dat dit een album is waarin de band zichzelf volledig kan zijn. Ritmisch spannend en gelaagd, zet het de toon voor een plaat die zowel toegankelijk als rijk aan details is.

Unified Field en Space Needle bieden herkenbare Church-melancholie, terwijl Overview en Easy laten zien hoe subtiel de band kan schakelen tussen introspectieve passages en uitwaaierende gitaarsferen. She’ll Come Back for You Tomorrow is een klassiek voorbeeld van Kilbey op zijn meest narratieve, gedragen door een hypnotiserend arrangement van gitaar en bas. Het is een duidelijk contrast met eerdere platen waar de productie soms het natuurlijke samenspel overstemde.

Omdat Powles deze keer niet aan de knoppen zat, ademt de instrumentatie vrijer: elk element krijgt de ruimte om zijn eigen verhaal te vertellen. Dit geeft de plaat een openheid en transparantie die de chemie tussen de leden benadrukt en het gevoel versterkt dat je naar een band luistert die volledig in controle is over zijn geluid. Ondanks de wat kinderlijke albumhoes, toont de muziek dat The Church, zelfs na tientallen jaren, nog steeds fris, inventief en meeslepend kan klinken. Prima plaat!