The Open - Statues (2006)

Licht verteerbare pop/rock waar de heren af en toe proberen spannend uit de hoek te komen m.b.v. een trompetje hier of bijzonder strijkers-riedeltje daar, en dan weer een heftige gitaar-uitspatting
Maar het is de stem van de zanger die me wat tegenstaat evenals de geforceerdheid die ik in de nummers hoor: een beetje Muse willen zijn of zo iets.
Toch blijft dit album maar om mijn aandacht smeken. Geen idee waar het aan ligt: kwestie van flink wat luisteren denk ik alvorens te besluiten het wel of niet goed te vinden (en kopen).

Is Simon Raymonde ook deze keer weer de producer???

Ik vind het tot nu toe wel een lekkere plaat. De stem van de zanger stoort me allerminst, ik kan er zo wel tientallen opnoemen die me meer storen. Daarnaast moet ik regelmatig aan de eerste twee albums van Mansun denken. Niet dat het niveau daarvan gehaald wordt, maar er zijn slechtere referenties denkbaar.

Het geforceerde vind ik ook wel meevallen, zeker in vergelijking met het debuut dat een stuk bombastischer klinkt. Als je dit album en het debuut achter elkaar draait hoor je dat er een positieve ontwikkeling in de muziek van The Open zit.