Pleymo - Rock (2003)

Net voor ik naar Frankrijk ging afgelopen wintervakantie, hoorde ik dat Pleymo een nieuwe plaat uit gebracht had. Ik dacht: mooi. Want naast de slakkenvreters, de skipistes, besnorde vrouwen, stokbroodbakkers, druivenstampers, wielrenners, atoombommen en staalconstructiemedewerkers hebben ze in Frankrijk ook geweldig grote winkelcentra die uitpuilen van de goederen, waaronder cd's. En laat ik nou net graag op zijn tijd luisteren naar onvervalste pot Franse metal.
De eerste luisterbeurt was even schrikken, en de tweede ook...Waar Pleymo eerst spring-schreeuw-en-beuk-metal maakte, hoorde ik nu melodieuze zang ondersteund door gelikte riffs en erg 'poppy' songs. Maar naar enkele malen meer luisteren, kwam ik er al snel achter dat het wel stuk voor stuk pareltjes van nummers zijn: het geheel klinkt glashelder, de zanglijnen zijn hier en daar om kippenvel van te krijgen en de nummers rocken als een tiet. Wat dat betreft doet de naam van de cd de muziek op de cd eer aan. Slechts op enkele nummers laat Pleymo nog iets van het oude geluid doorklinken, maar op de meeste nummers zijn ze een totaal andere weg ingeslagen. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant misstaat deze plaat op een enkele manier in mijn platenkast. 4.5*

ik hou het toch wel bij de oude pleymo al staan hier een paar hele sterke nummers op. het is echt een tegenvaller. eerst de hard beukende pleymo en nu meer de rock kant opgaan. het is echt een verschil met de vorige albums. nah een aantal keer luistere bleef ik het gewoon geen echte pleymo plaat vinden. erg jammer maar het is toch al met al wel een cd die wel goed inelkaar zit. 3,5*