Kiss My Ass (1994)

Redelijk tribute album, met name Lenny Kravitz ( & Stevie Wonder), Dinosaur Jr, Shandi's Addiction (Tool, Faith No More & Rage Against The Machine) & Garth Brooks bijdrage vallen op, te meer daar de meeste tribute platen nogal melig zijn.

KISS is typisch een band die zijn eigen tribute platen uitbrengt. Aan dit project werkte bijna 100 bands en artiesten mee en Gene Simmons had de touwtjes stevig in handen.

Helaas wilde een flink aantal labels van deze bands niet meewerken, waardoor het resultaat nogal karig was. Bands als Toad The Wet Sprocket, The Lemonheads, Gin Blossoms waren leuke gitaarbandjes in 1994 maar inmiddels in de vergetelheid geraakt.

In eerste instantie was het de bedoeling dat the Melvins, Nine Inch Nails, Stone Temple Pilots, Alice in Chains, Kurt Cobain, Thurston Moore, Ozzy Osbourne, Madonna, Tears for Fears, Megadeth meewerkte en al deze bands hebben ook een nummer opgenomen die nu nog ergens op de plank ligt.

De bijdrage van Megadeth kunnen wij inmiddels horen op hun boxset Warchest.

Gene belde ook met de manager van Neil Young met het verzoek of ome Neil een KISS nummer wilde zingen.... "so let me get this straight, you want mr, Neil Young to cover a KISS song?"

He Von Helsing ik lees net je bericht bij dit album en wat een goede achtergrondinfo, bedankt!!

Mijn favorieten op dit album zijn de bijdragen van: Garth Brooks( beter dan het origineel), Anthrax, Lenny Kravitz en the mighty mighty bosstones

Vandaag sinds tig jaren geleden weer eens opgezet en ik moet zeggen best een leuk plaatje,in ieder geval beter als in mijn herinnering.
De uitvoering van Garth Brooks is inderdaad sterk en ook Dinosaur jr. maakt Goin' Blind zich op een fantastische manier eigen.
Verder een opvallende bijdrage van Shandi's Addiction,een samenraapsel van leden van Tool,Rage against the machine en Faith no more.

Ik kende dit helemaal niet, die versie van Goin' Blind van Dinosaur jr klinkt lekker!

Dacht dat het aan mij lag maar na track drie zijn het dus niet de meest bekende artiesten die de revue passeren, zoals ik uit eerdere berichten kan opmaken. Extreme is toch vooral bekend als die band van 'More Than Words' bv. en bakken er hier niet veel van, om het onbeleefd uit te drukken. Garth Brooks doet het wel goed, maar verandert weinig aan zijn cover, wat de klasse van het origineel vooral benadrukt. Toad the Wet Spocket geeft dan een geheel eigen draai aan hun cover, maar heb je na een paar keer ook wel gehoord. Shandi's Addiction daarentegen pakt heel succesvol met hun eigen draai uit en verder veer ik nergens speciaal van op en zakt het op het eind nog even in met Yoshiki, alvorens Die Artze gemengde gevoelens oproepen bij de enige cover die niet op KISS' eerste zes albums stond (het is dan ook Classic KISS).

Een beetje de alternatieve rockhoek aangevuld met wat usual suspects die een Kissdeuntje komen doen. Juist vanwege die line up is de nieuwsgierigheid wel gewekt. Maar zoals het gaat met al die tributes hier in huis, vraag ik me aan het eind altijd af waarom ik weer drie kwartier van mijn leven heb zitten verspillen aan de escapades een stelletje fanboys.

Best een leuke tribute. Je kan je altijd afvragen wat het nut is van dergelijke albums, maar het heeft wel een bepaalde charme.